Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2300/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. J.. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 113 § 2 K.p.a., objawiające się zastosowaniem dyspozycji normy w nim zakodowanej do stanu faktycznego nie odpowiadającego hipotezie tej normy oraz naruszenie art. 111 § 1 K.p.a. i art. 111 § 1a K.p.a. poprzez zaaprobowanie przez sąd niezastosowania przez organy nadzoru budowlanego dyspozycji artykułu 111 § 1 K.p.a. oraz art. 111 § 1a K.p.a. w sytuacji tego wymagającej.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 113 § 2 K.p.a. nie jest zasadny. W myśl art. 113 § 2 K.p.a., organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.
Prawidłowa jest ocena, według której, zawarcie w sentencji decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2002 r. daty dostarczenia przez zobowiązanego dokumentów, ograniczonej jedynie do dnia i miesiąca, stworzyło sytuację, w której powstały wątpliwości co do treści decyzji w tym zakresie. Wbrew wywodom skarżącego, nie była to sytuacja, którą można określić jako brak daty wykonania obowiązku przedłożenia dokumentów. Organy rozpatrujące wniosek o wyjaśnienie treści decyzji i Sąd pierwszej instancji trafnie spostrzegły, że termin wykonania obowiązku został przez ZWINB określony. Wskazanie tylko nazwy miesiąca i dnia z reguły oznacza skróconą wypowiedź, według której, w grę wchodzi przedział czasowy ograniczony do bieżącego roku. Zastosowanie takiego skrótu myślowego w akcie stosowania prawa mogło jednak wywoływać wątpliwości w trakcie wykonania decyzji. Powstanie wątpliwości wymagało ich wyjaśnienia w drodze postanowienia.
Nie ma podstaw do kwestionowania rezultatów tego wyjaśnienia przedstawionych w postanowieniach organów obu instancji. Z okoliczności sprawy, tj. ze stwierdzenia przez ZWINB, że decyzja PINB w Sławnie, tj. organu pierwszej instancji, z dnia [...] grudnia 2001 r. jest co do zasady prawidłowa, z faktu, że odwołanie było rozpatrywane w dniu [...] marca 2002 r., a także z zasad logiki wynika, że nie było podstaw do przyjęcia innej daty wykonania obowiązków, niż 30 czerwca 2002 r. Dodać warto, że lata poprzedzające 2002 r. z przyczyn oczywistych nie wchodzą w grę. Biorąc zaś pod uwagę cel postępowania naprawczego, czyli jak najszybsze doprowadzenie do stanu zgodności z prawem, nie sposób przyjąć by organ odwoławczy zakreślał kilkunastomiesięczny termin wykonania obowiązku przedłożenia kilku dokumentów. Nie do przyjęcia byłoby zatem określanie roku późniejszego, niż 2002 r.
Zawarte w postanowieniach organów wyjaśnienie treści decyzji, co do daty wykonania obowiązku, nie było więc sprzeczne z decyzją, nie stanowiło jej uzupełnienia, ani sprostowania.
Zgodne z art. 113 § 2 K.p.a. było także wyjaśnienie treści decyzji w zakresie zobowiązania do przedłożenia opinii o zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, wydanej przez właściwy organ. Zobowiązanie do przedłożenia opisanego w ten sposób dokumentu stanowiło część treści decyzji w rozumieniu art. 113 § 2 K.p.a. Obowiązek przedłożenia opinii właściwego organu o zgodności wykonanych robót z planem miejscowym został w decyzji wyartykułowany. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że ewentualne wątpliwości co do treści tego obowiązku należy wyjaśniać w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Skoro według art. 30 ust. 1 tej ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadził aktualizowany rejestr miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, gromadził materiały związane z tymi planami oraz odpowiadał za przechowywanie oryginałów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, również uchylonych i nie obowiązujących, to był organem właściwym do zajęcia stanowiska co do zgodności wykonanych robót z ustaleniami planu miejscowego.
W braku, w ówczesnym stanie prawnym, wymogów co do nazwy i formy wypowiedzi organu właściwego w zakresie zgodności robót z planem, określenie "opinia" powinno być rozumiane jako wypowiedź o zgodności lub braku tej zgodności. Obowiązek sprowadzał się zatem do uzyskania merytorycznej wypowiedzi burmistrza co do zgodności rozbudowy z planem miejscowym.
Takie wyjaśnienie treści obowiązku określonego w punkcie 3 zaskarżonej decyzji nie było sprzeczne z treścią decyzji, nie stanowiło jej uzupełnienia, czy też sprostowania. Pozostaje zatem w zgodzie z art. 113 § 2 K.p.a.
W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 111 § 1 K.p.a. i art. 111 § 1a K.p.a. poprzez zaaprobowanie przez Sąd niezastosowania przez organy nadzoru budowlanego dyspozycji art. 111 § 1 K.p.a. oraz art. 111 § 1a K.p.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.