Uzasadnienie
II OSK 1248 / 06
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę wniesioną przez J. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2005 r.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w piśmie z dnia 18 września 2004 r. J. S. zawarł wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego wskazując na to, iż w wyniku błędnego pouczenia odwołał się od orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi do Ministra Zdrowia, przy czym o podstawie wznowienia dowiedział się dnia 17 września 2004 r.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kościerzynie odmówił wznowienia postępowania od decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r., którą to decyzją odmówiono stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. W uzasadnieniu organ powołując się na treść art. 145 k.p.a. wskazał, że powołana przez J. S. podstawa wznowieniowa nie stanowi żadnej z przesłanek wymienionych w powołanym przepisie.
Rozpoznający odwołanie wniesione od powyższej decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku decyzją z dnia [...] lipca 2005r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ wydając decyzję oparł się na orzeczeniach lekarskich jednostek orzeczniczych oraz ich uzupełnieniu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ podniósł, że wbrew twierdzeniom J. S. wywiad środowiskowy z dnia 9 czerwca 1997 r. wymienia zakłady pracy, w których pracował w latach 1962 - 1995 w narażeniu na czynniki szkodliwe. Treść wywiadu środowiskowego była znana stronie przed wydaniem decyzji ostatecznej i nie była przez nią kwestionowana. Strona była także pouczona, że orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi jako jednostki orzeczniczej drugiej instancji jest ostateczne i stosowne pouczenie w tym zakresie zawierało orzeczenie. W związku z tym odwołanie się przez J. S. od tego orzeczenia do Ministra Zdrowia nie miało żadnego wpływu na postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający skargę J. S. od powyższej decyzji stwierdził, iż zarzuty skarżącego nie są zasadne.
Zdaniem Sądu z materiału sprawy wynika, że skarżący był powiadamiany o każdej dokonywanej czynności dowodowej. Takie okoliczności stanu faktycznego jak przesłuchanie skarżącego w charakterze strony, udział skarżącego - wbrew jego odmiennym twierdzeniom w kolejnych badaniach lekarskich przeprowadzanych przez jednostki orzecznicze I i II instancji, doręczanie skarżącemu wydawanych w toku postępowania orzeczeń lekarskich i wszelkich pism informujących o podejmowanych czynnościach potwierdzają trafność wyrażonego przez organy sanitarne poglądu, że skarżący w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej miał zapewniony czynny udział.
Odnosząc się do zarzutu błędnego pouczenia skarżącego o środkach odwoławczych od orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, Sąd stwierdził, iż zarzut ten nie jest trafny, gdyż od orzeczenia IMP w Łodzi w istocie nie przysługiwało prawo wniesienia odwołania. Instytut jest bowiem jednostką orzeczniczą drugiego stopnia i brak pouczenia o ostatecznym charakterze tego orzeczenia nie miał żadnego znaczenia dla toczącego się postępowania administracyjnego.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż treść uzasadnienia pism procesowych skarżącego wskazuje jednoznacznie, że żadne powoływane przez niego okoliczności nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. W gruncie rzeczy skarżący zarzuca bowiem organom inspekcji sanitarnej, że dokonały błędnej oceny materiału dowodowego, gdyż skarżący jest przekonany, że cierpi na chorobę zawodową. To zaś w żadnym wypadku nie jest podstawą do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.
Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku i o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów pomocy prawnej z urzędu.
Zaskarżając powyższy wyrok skarżący oparł swoją skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "b" p.p.s.a.
Uzasadniając swój zarzut skarżący stwierdził, że już w 1997 r. wystąpiły u niego objawy choroby związanej z wykonywaną przez niego pracą - a mianowicie objawy zwiastunowe zespołu wibracyjnego, co w jego ocenie stanowi okoliczność mającą wpływ na kształt ostatecznej decyzji o stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej.
Nadto autor kasacji wskazał, iż art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upoważnia jego zdaniem do wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną m.in..."w sytuacji, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji", a wykrycie objawów choroby powyższe spełnia kryteria.
Strona skarżąca stwierdziła, iż zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd winien był uwzględnić skargę, a fakt iż nie uczyniono tego stanowi o uchybieniu temuż przepisowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie trzeba stwierdzić, iż pozbawiony uzasadnionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a., którego naruszenie zarzucono we wniesionej kasacji sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Niezbędną przesłanką pozwalającą sądowi uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na zaistnienie okoliczności stanowiącej przyczynę wznowienia postępowania jest to, aby powstanie tej okoliczności dało się zakwalifikować jako naruszenie prawa przez organ. Przy czym naruszenie to ma dotyczyć naruszenia prawa procesowego i tylko takie naruszenia mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Trzeba stwierdzić, iż wskazany w skardze kasacyjnej dokument w postaci badania lekarskiego potwierdzający zdaniem strony istnienie przesłanek wznowieniowych w żaden sposób nie pokrywa się z hipotezą przywołanego art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jeżeli z kolei zbadać zasadność wznowienia postępowania w warunkach gdy strona skarżąca kwestionuje, iż bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, należy odwołać się do prawidłowych w tym zakresie ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji, których we wniesionej kasacji nie zakwestionowano.
Brak przedstawienia innych zarzutów we wniesionej skardze kasacyjnej i wskazane na wstępie związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami kasacji uniemożliwia odniesienie się do innych kwestii dotyczących postępowania w przedmiotowej sprawie.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w kasacji zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił.