Uzasadnienie
II OSK 1250 / 08
Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony przez A. S. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalający skargę S. S.- S., A. S. i Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] maja 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Torunia z dnia [...] marca 2007 r., którą to decyzją ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego.
Pismem z dnia 21 stycznia 2011 r. Prezydent Miasta Bydgoszczy złożył wniosek o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując na problemy interpretacyjne, czy w sytuacji niezgodności wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Bydgoszczy, organ zobowiązany jest odmówić ustalenia warunków zabudowy dla tejże inwestycji, opierając się na przepisie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a w szczególności pkt 1 tego przepisu, odnośnie stwierdzenia Sądu zawartego w tym wyroku, że przepis art. 9 ust. 5 ww. ustawy nie oznacza, że decyzje administracyjne w przedmiocie warunków zabudowy wydawane dla terenów objętych studium mogą być sprzeczne z jego ustaleniami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek pozbawiony jest podstaw prawnych.
Przede wszystkim wskazać należało, iż pojęcie strony postępowania zostało ograniczone do skarżącego i organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oraz do dwóch kategorii uczestników postępowania, o których mowa w art. 33 § 1 i 2 tej ustawy, a do których z mocy art. 12 p.p.s.a. stosuje się przepisy o stronie. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Bydgoszczy nie był stroną w powyższym znaczeniu. Uwzględniając natomiast fakt, że wykładni wyroku Sąd, który wydał wyrok, może dokonać tak z urzędu, jak i na wniosek, ostatnią sytuację należało wobec powyższego a priori wykluczyć. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również podstaw do dokonania wykładni przedmiotowego wyroku z urzędu, bowiem w jego ocenie nie nasuwa on wątpliwości, o których mowa w art. 158 p.p.s.a. Nadto zauważyć należy, iż instytucja wykładni wyroku nie może sprowadzać się do udzielenia informacji organom administracyjnym, odnośnie sposobu rozstrzygnięcia innych spraw administracyjnych.
Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.