Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2005 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...], której braków pomimo wezwania skarżąca nie uzupełniła.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdzono, że zarządzeniem z 4 czerwca 2005 r. zobowiązano skarżącą, aby w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi wskazała akt zaskarżony i nadesłała 1 egzemplarz odpisu skargi. Powyższe zarządzenie doręczono w dniu 10.06.2005 r., ale w zakreślonym terminie skarżąca nałożonych na nią obowiązków nie wykonała.
W tej sytuacji Sąd I instancji na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę,
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł, w imieniu skarżącej Z. B., adwokat zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:
- - naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polegające na wadliwym uznaniu, że skarga skarżącej podlega odrzuceniu,
- - naruszeniu przepisów prawa procesowego w postaci art. 86 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 21.
- 07. 2005 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W uzasadnieniu wniesionej skargi wskazano, iż organ przesyłając do Sądu skargę wskazał zarówno numer decyzji zaskarżonej, jak i datę jej wydania, a więc te elementy których uzupełnienia żądał Sąd. Ponadto skarżący podkreślił, iż Sąd zaniechał rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, co pozbawia skarżącą możliwości wykazania, że nieusunięcie braków skargi w terminie nie nastąpiło z jej winy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie.
Trafny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sad I instancji przepisów prawa procesowego w postaci art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polegający na wadliwym uznaniu, że skarga podlega odrzuceniu,
Należy przede wszystkim zauważyć, że skarżącą wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który to Sąd następnie przesłał tą skargę do organu zgodnie z dyspozycja określoną w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 159, poz. 1271 ze zm.) Do wniesionej skargi sporządzonej przez skarżącą osobiście dołączona została decyzja objęta skargą. Wojewoda Pomorski przesyłając z kolei stosownie do regulacji zawartej w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do Sądu, skargę i jej załączniki, przesłał też odpowiedź na skargę.
Na powyższe okoliczności trafnie zwrócił uwagę pełnomocnik skarżącej we wniesionej skardze kasacyjnej, kwestionując w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zasadność zarządzenia o zobowiązaniu skarżącej do usunięcia braków skargi.
Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do wydania zarządzenia o usunięciu braków skargi, bowiem braków tych nie było. Skoro poza skarżącą i organem nie ma w sprawie innych stron, a organ odpowiedź na skargę nadesłał nie jest zrozumiałe wzywanie skarżącej do nadesłania odpisu skargi. Zaś w sytuacji, gdy strona przesyła jako załącznik skargi kopię decyzji, a organ udziela na wniesioną skargę odpowiedź, to co najmniej nie jest zrozumiałe kierowanie do skarżącej wezwania o "wskazanie na piśmie w dwóch egzemplarzach zaskarżonej decyzji przez określenie jej daty, numeru i organu, który ją wydał".
Zważywszy na powyższe okoliczności stwierdzić trzeba, że bezprzedmiotowe byłoby odnoszenie się do wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której uchybienie zarzucił stronie Sąd I instancji. W odniesieniu do tego wniosku trzeba zauważyć, że strona skarżąca wnosząc z jednej strony skargę kasacyjną na zaskarżone postanowienie i występując z wnioskiem o przywrócenie terminu wykazała brak konsekwencji.
Wobec braku podstaw do odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 182 § 1 ustawy postanowił orzec jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekł, ponieważ stosownie do przepisu art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) o zwrocie kosztów, sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 cyt. ustawy.
Zgodnie z powyższą zasadą, Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygnąć o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, bowiem przepisy art. 203 ppsa oraz art. 204 ppsa wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, a taka sytuacja nie zachodzi w przypadku rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi.
W efekcie stwierdzić należy, iż wniosek o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego winien rozpoznać Sąd I instancji.