Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 509/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. R. i K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany lasu na użytek rolny, oddalił skargę.
W wyroku przedstawiony został następujący stan sprawy.
Wnioskiem z dnia 6 września 2010 r. B. R. wystąpiła do Starosty Opolskiego o wydanie, na podstawie art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, z późn. zm.), decyzji w sprawie zmiany na użytek rolny części lasu, o powierzchni 0,16 ha, położonego na działce nr [...] o powierzchni 0,882 ha w K., w związku zamiarem budowy na tym obszarze siedliska. W uzasadnieniu wskazała, że jest rolnikiem i nie posiada siedliska, a wnioskowany obszar stanowi las sosnowy w wieku ok. 50 lat, o niskiej wartości użytkowej, który nie rokuje przychodu za jej życia, przy czym fragment lasu objęty wnioskiem nie jest zwartym kompleksem leśnym.
Z kolei działka położona w sąsiedztwie jest zabudowana, a dwie dalsze są "w planach do zabudowy", zaś w drodze stanowiącej fragment objętej wnioskiem działki nr [...] istnieje podziemna instalacja elektryczna, a na wodę i kanalizację są wydane warunki przyłączenia. Będący w jej posiadaniu grunt rolny nie nadaje się na budowę siedliska i planuje na nim rozwinięcie plantacji borówki amerykańskiej. Zadeklarowała, że zalesi taki sam obszar na posiadanym gruncie.
W piśmie z dnia 21 grudnia 2012 r. wnioskodawcy wskazali, że wniosek dotyczy części działki leśnej nr [...], o powierzchni 0,1955 ha. Wyjaśnili, że zwiększenie obszaru do zmiany spowodowane jest koniecznością wytyczenia wewnętrznej drogi dojazdowej między planowaną plantacją borówki, a planowanym siedliskiem. W dniu 10 stycznia 2013 r. przeprowadzono oględziny działki objętej wnioskiem. Poza tym Starosta uzyskał od Wójta Gminy T. informację, że w stosunku do działki nr [...] nie toczyło się i nie toczy postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy, natomiast dla miejscowości K. opracowywany jest plan miejscowy, a w odniesieniu do działki nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy może przesądzić brak dostępu do drogi publicznej oraz usytuowanie jej w obrębie stanowiska archeologicznego.
Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Starosta Opolski orzekł o odmowie zmiany lasu o powierzchni 0,1955 ha, stanowiącego część działki nr [...] na użytek rolny. W uzasadnieniu stwierdził, że zmiana lasu na użytek rolny jest uwarunkowana szczególnie uzasadnionymi potrzebami właścicieli lasów, a budowa zagrody jej nie stanowi. Wyjaśnił, że wnioskodawcy mogą prowadzić uprawę borówki i posiadać zaplecze na działce nr [...]. Działka ta posiada dogodny dojazd, co wyklucza wylesienie na wnioskowanej działce nr [...] dodatkowych 0,0635 ha na drogę. Nadto organ stwierdził, że objęta wnioskiem działka jest on fragmentem większego obszaru leśnego, a właściciele lasów mają obowiązek ich trwałego utrzymywania.
B. R. i K. R. wnieśli odwołanie, w którym zarzucili naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 K.p.a., przez ich nieprawidłowe zastosowanie, a także naruszenie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wywodził, że zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi być dla właściciela lasu niezbędna w danej sytuacji, przy czym potrzeba ta powinna być uzasadniona nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny. Samo wystąpienie uzasadnionych potrzeb po stronie właściciela lasu nie jest wystarczające. Konieczne jest jeszcze wykazanie ich szczególnego charakteru. To z kolei oznacza, że zmiana lasu na użytek rolny dopuszczalna jest w zupełnie wyjątkowych sytuacjach. Kolegium stwierdziło, że skarżący posiadają mieszkanie i stałe źródło utrzymania, a argumenty wnioskodawców świadczą o dążeniu do poprawy sytuacji życiowej, rozszerzenia zakresu działalności rolniczej i osiągania wyższych dochodów. Niewątpliwie mają oni uzasadniony interes w żądaniu zmiany lasu na użytek rolny, czego jednak nie można utożsamiać ze szczególnie uzasadnioną potrzebą w rozumieniu art. 13 ust. 2 ustawy o lasach.
Na powyższą decyzję B. R. i K. R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzucając naruszenie:
- - art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., przez nienależyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, z uwzględnieniem uzasadnionych potrzeb strony oraz błędną ocenę zgromadzonych dowodów, a także nierozpatrzenie całego materiału dowodowego;
- - art. 15 i art. 127 K.p.a., przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania;
- - art. 100 K.p.a., przez błędne przyjęcie, że w sprawie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego;
- - art. 13 ust. 2 i art. 8 ustawy o lasach, przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że okoliczności podawane przez skarżących nie są szczególnie uzasadnioną potrzebą, a zmiana fragmentu lasu o powierzchni 0,1955 ha naruszy zasady gospodarki leśnej dotyczącej lasu o powierzchni 0,8820 ha, jak również przez brak rozważenia możliwości nałożenia obowiązku zalesienia innego gruntu.
Uzasadniając zarzuty skarżący podnieśli, że skarżąca dysponuje zaświadczeniem lekarza alergologa o uczuleniu na pleśń, a jako archiwista jest w pracy szczególnie narażona na działanie zarodników pleśni i kurzu. Zaznaczyli, że organy nie uwzględniły faktu, iż skarżący nie mają innej nieruchomości, na której mogliby prowadzić planowaną działalność, a na działce [...], gdzie według organów mogłaby być zrealizowana inwestycja, nie istnieją media ani możliwość ich podłączenia, co wyklucza budowę siedliska.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, zgodnie z którym zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Dla ustalenia istnienia "szczególnie uzasadnionych potrzeb" nie wystarcza wystąpienie po stronie właściciela lasu jakichkolwiek potrzeb, tj. potrzeb zwykłych, choćby nawet uzasadnionych, ale konieczne jest jeszcze, aby te uzasadnione potrzeby miały charakter kwalifikowany, czyli wyjątkowy, nadzwyczajny, a zatem w sposób wyraźny odbiegający od potrzeb typowych. Prawidłowa wykładnia przepisu art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie może być ponadto oderwana od całości uregulowań zawartych w przepisach tej ustawy.
Sąd I instancji argumentował, że zmiana przeznaczenia pozbawiająca las jego konstytutywnych cech, stanowi wyjątek od wyraźnie określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 1 ustawy o lasach obowiązków właścicieli lasów, polegających na trwałym utrzymywaniu i zapewnieniu ciągłości użytkowania lasów, obejmujących m.in. obowiązek zachowania w lasach roślinności leśnej (upraw leśnych), co stanowi konsekwencję respektowania podstawowych zasad prowadzenia gospodarki leśnej, tj. powszechnej ochrony lasów, trwałości utrzymania lasów. "Szczególnie uzasadnionej potrzeby" nie należy zatem utożsamiać z interesem strony, w postaci zagospodarowania działki dla celów hodowlanych.
Ponadto Sąd I instancji wywodził, że prawo żądania przez właściciela zmiany lasu na użytek rolny nie ma charakteru absolutnego i jako takie może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń.
W ocenie Sądu I instancji, o ile organ zobowiązany jest wyjaśnić wszystkie okoliczności budzące wątpliwości i stosownie do art. 80 K.p.a., to po stronie właściciela lasu leży wskazanie, że potrzeba ta ma kwalifikowany charakter.
Powołując się na powyższe Sąd I instancji uznał, że w przypadku skarżących nie można mówić o przymusowej sytuacji życiowej, która mogłaby uzasadniać wniosek. Nie jest kwestionowany w sprawie fakt, że skarżąca posiada mieszkanie i źródło utrzymania. W tej sytuacji budowa siedliska nie jest szczególnie uzasadnioną potrzebą, gdyż nie jest niezbędna dla egzystencji strony. Nawet biorąc pod uwagę problemy zdrowotne skarżącej i deklarowaną zmianę profilu działalności zarobkowej, zabudowa zagrodowa nie jest niezbędna do rolniczego użytkowania gruntów. Skarżąca prowadzi gospodarstwo rolne pomimo braku siedliska na działce nr [...].
Ponadto Sąd I instancji argumentował, że - jak słusznie uznał organ odwoławczy - brak siedliska nie wyklucza gospodarczego wykorzystania działki nr [...] i uzyskiwania pożytków z tego tytułu, a przedmiotowe grunty są położone w nieznacznej odległości od miejsca zamieszkania skarżących.
Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że jeśli na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego można stwierdzić, że przesłanka z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie występuje, to bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do innych okoliczności.
Zdaniem WSA w Opolu prawidłowo wyjaśniono, że nieruchomość nie jest objęta planem miejscowym i nie było co do niej prowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, projekt planu miejscowego nie ma prawnego znaczenia, a kwestia ta wbrew twierdzeniom skargi nie stanowiła zagadnienia wstępnego.
Jako bezzasadne Sąd ocenił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dotyczące zaniechania wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz błędów w ocenie materiału dowodowego.
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyli wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na naruszeniu przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w zw. z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż nie zachodzi przesłanka szczególnie uzasadnionych potrzeb, podczas gdy okoliczności takie jak: brak możliwości budowy siedliska na innej nieruchomości, negatywny wpływ pracy wykonywanej przez skarżącą na jej zdrowie, zakaz zabudowy siedliskowej na działce [...] przez studium, i jej dopuszczenie na działce [...], prowadzenie przez skarżącą gospodarstwo, na które poniosła znaczące koszty i które docelowo ma być jej jedynym źródłem dochodu, brak możliwości prowadzenia gospodarstwa "zdalnie" z innej miejscowości, wskazują na to, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka szczególnie uzasadnionych potrzeb skarżących,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w zw. z art. 8 pkt 1-4 i art. 13 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o lasach poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że zmiana fragmentu lasu o powierzchni 0,1955 ha naruszy zasady gospodarki leśnej dotyczącej lasu o powierzchni 0,8820 ha,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w zw. z art. 8 pkt 1-4 i art. 13 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o lasach poprzez błędne ich zastosowanie i nierozważenie możliwości nałożenia na skarżących obowiązku zalesienia innego gruntu stanowiącego własność skarżących i odpowiadającego swą wielkością gruntowi objętemu wnioskiem skarżących, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tych przepisów powinno prowadzić do wniosku, że nałożenie na skarżących obowiązku zalesienia innego gruntu stanowiącego własność skarżących i odpowiadającego swą wielkością gruntowi objętemu wnioskiem skarżących nie naruszy zasad gospodarki leśnej, a tym samym uwzględnienie interesu indywidualnego stron skarżących polegające na zmianie lasu na użytek rolny nie naruszy interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 K.p.a.;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w zw. z art. 9 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 647) poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na tym, że ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie mają wpływu na treść decyzji organów gminy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że decyzje administracyjne wydawane dla terenów objętych studium mogą być sprzeczne z jego ustaleniami.
Ponadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) poprzez nienależyte uznanie, iż działalność organów administracji publicznej była zgodna z prawem, a postępowanie w przedmiocie wniosku złożonego przez skarżących było prawidłowe;
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., bowiem nie zostało wyjaśnione w szczególności, w jaki sposób świadczenie usług archiwalnych oddziałuje negatywnie na zdrowie, czy grunt leśny położony na działce objętej wnioskiem jest jedynym gruntem, na którym można zrealizować zamierzoną inwestycję, a także zostało przyjęte, że zamierzoną inwestycję można zrealizować na innej działce skarżących, podczas gdy brak jest na to dowodów, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że interes społeczny przeważa nad interesem strony, podczas gdy skarżący wyrazili gotowość zalesienia gruntu odpowiadającego wielkością gruntowi objętemu wnioskiem, a ponadto zmiana fragmentu lasu o powierzchni 0,1955 ha nie naruszy zasad gospodarki leśnej dotyczącej lasu o powierzchni 0,8820 ha.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez dokonanie zmiany części lasu położonego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] na użytek rolny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten – inaczej niż wojewódzkie sądy administracyjne - zobligowany jest jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym ustawa wymaga, aby skarżący wykazał nadto istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego.
Zasadniczy zarzut z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. odnosi się do oddalenia skargi w sytuacji, gdy nie zostały wyjaśnione okoliczności sprawy. Jednak sformułowana w tym aspekcie teza o nieprawidłowości zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i powiązany z nim zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w zw. z art. 8 pkt 1-4 i art. 13 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o lasach nie zasługuje na akceptację.
Relewantne dla wydania decyzji okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, przy czym zarówno organy, jak i Sąd I instancji, dokonał ich odmiennej oceny, która – biorąc pod uwagę brzmienie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach – jest prawidłowa. Nie wszystkie aspekty sprawy podnoszone w skardze kasacyjnej stanowią istotne elementy, które powinny być brane pod uwagę jako podstawy do dokonania odmiennej oceny sprawy od przeprowadzonej przez organy administracji i zaakceptowanej przez Sąd I instancji.
W szczególności WSA w Opolu w sposób odpowiadający wymogom wykładni prawa wskazał, że zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi być dla właściciela tego lasu niezbędną w danej sytuacji. Nie wystarcza wykazanie wystąpienia uzasadnionych potrzeb po stronie właściciela lasu, konieczne jest przedstawienie ich szczególnego charakteru, w stosunku do konkretnej nieruchomości objętej wnioskiem. Takie sformułowanie treści przepisu oznacza, że zmiana lasu na użytek rolny dopuszczalna jest w zupełnie wyjątkowych sytuacjach, a taka w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca.
Sąd I instancji trafnie uznał, że w przypadku skarżących nie można mówić o życiowo przymusowej sytuacji, która mogłaby uzasadnić jego wniosek. Ponadto nie można pojęcia "szczególnie uzasadnionej potrzeby" utożsamiać, jak czyni to pełnomocnik skarżących kasacyjnie, ze szczególnie uzasadnionym interesem skarżących. Nie są to bowiem pojęcia zamienne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że chęć zagospodarowania działki przez jej właściciela na uprawy polowe oznacza, że ma on uzasadniony interes w żądaniu zmiany przeznaczenia działki, ale z tej intencji nie można wnioskować, że wystąpiła szczególnie uzasadniona potrzeba, aby takiej zmiany dokonać. W tym wypadku ustawa wprowadza ograniczenia w wykonywaniu prawa własności, a zatem sam ustawodawca dokonał ważenia interesu społecznego i jednostkowego, z przyznaniem priorytetu temu pierwszemu. Z tych względów nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że interes społeczny przeważa nad interesem strony.
W związku z tym nie można również uznać, że istotny wpływ na wynik sprawy miało niewyjaśnienie w jaki sposób prowadzona przez stronę skarżącą działalność zarobkowa, polegająca na świadczeniu usług archiwalnych oddziałuje negatywnie na jej zdrowie, a także że zamierzoną inwestycję można zrealizować na innej działce skarżących. Brak jest bowiem adekwatnego związku przyczynowego, pomiędzy stanem zdrowia skarżącej a zmianą lasu na użytek rolny. Podobnie ograniczanie możliwości prowadzenia działalności wyłącznie do terenów stanowiących własność skarżących, jako nie znajdujące uzasadnienia z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego nie może przesądzać o szczególnie uzasadnionej potrzebie. Wskazane okoliczności stanowią zatem poboczne elementy stanu faktycznego, nie wpływając zasadniczo na ocenę zaistnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionej potrzeby", która musi być analizowana w kontekście rzeczywistych potrzeb skarżących w zestawieniu z zasadą ochrony i utrzymania lasów.
Nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty wywiedzione w trybie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., bowiem zaangażowanie środków finansowych w plany nie poparte ekspektatywą nie może być kwalifikowane jako pozytywna przesłanka "szczególnie uzasadnionej potrzeby". Nie ma podstaw, by uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w zw. z art. 8 pkt 1-4 i art. 13 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o lasach poprzez przyjęcie, że zmiana fragmentu lasu o powierzchni 0,1955 ha naruszy zasady gospodarki leśnej dotyczącej lasu o powierzchni 0,8820 ha, bowiem nawet zalesienie innego fragmentu lasu nie będzie rekompensować zmiany użytkowania terenu, stanowiącego część większego obszaru leśnego.
Sąd I instancji nie stosował ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nadto studium nie jest aktem prawa miejscowego, a aktem prawa wewnętrznego i jako akt planistyczny kształtuje politykę przestrzenną gminy i wiąże organy gminy przy sporządzeniu i uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 tej ustawy), co czyni nietrafnym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w zw. z art. 9 ust. 1, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na uznaniu, że ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie wywiera bezpośredniego wpływu na treść decyzji organów gminy.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że dokonana przez Sąd I instancji kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła do zgodnego z prawem zastosowania art. 151 P.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.