Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2605/16, oddalił skargę E. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].07.2016 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany zamienny rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w W. i udzielającą inwestorowi A. R. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na cele mieszkalne na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w W. oraz nakładającą obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego budynku.
Uzasadniając oddalenie skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa proceduralnego wskazanego w skardze w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organ prawidłowo i wyczerpująco rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie uchybił zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu organy tym razem prowadząc postępowanie dopełniły wszelkich starań by wyjaśnić rzeczywisty stan prawny sprawy. Ocena zgromadzonego materiału w sprawie nie była dowolna, a zastosowanie i wykładnia przepisów była prawidłowa.
Odnosząc się zaś do podnoszonego przez skarżącą naruszenia art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ocieplenie ścian w ostrej granicy styropianem o gr. 10 cm, a tym samym wyrażenie zgody na zawłaszczenie przez inwestora cudzej własności, Sąd podzielił stanowisko organów nie dostrzegając by projekt zamienny przewidywał realizację obiektu na działce skarżącej. Projekt budowlany zamienny nie przewiduje wysunięcia elementów spornego obiektu poza działkę inwestora nr [...]. Projekt budowlany zamienny uwzględnia również kwestię wykonania właściwej konstrukcji dachu od strony wschodniej i południowej, odprowadzenie wód opadowych zaprojektowano w całości na działkę inwestorów. Zdaniem Sądu w ramach swoich obowiązków, określonych przepisami Prawa budowlanego, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony projekt budowlany zamienny jest kompletny, a poprawione zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sąd w pełni podzielił argumentację organu odwoławczego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy również podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego, a zatwierdzony projekt czyni zadość wymogom określonym w przepisach prawa bowiem skarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, na podstawie których została wydana, zaś organy nadzoru budowlanego stopnia powiatowego i wojewódzkiego rozpatrzyły przedmiotową sprawę w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy i uzasadniły swoje stanowisko w treści wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego.
W ocenie Sądu projekt spełnia wymagania art. 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Zakres i treść projektu budowlanego jest dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projekt budowlany zawiera również projekt zagospodarowania działki, sporządzony na aktualnej mapie, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Sąd zauważył również, że postępowanie administracyjne prowadzone jest w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego i dotyczy doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, jedynie w zakresie istotnych odstępstw od zatwierdzonej dokumentacji projektowej oraz że w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym znajdują się oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Projektant mgr inż. arch. J. U., projektant konstrukcji inż.
M. F. i sprawdzający inż. M. A. oświadczyli, że niniejszy projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Strona skarżąca powinna mieć na względzie, że zarówno decyzja o pozwoleniu na budowę jak i decyzja zatwierdzająca projekt zamienny nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jak wynika z treści art. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania takiej decyzji. Zatem skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do zatwierdzenia projektu zamiennego to Prezydent [...] nie mógł nie zatwierdzić projektu zamiennego i odmówić pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Oceny, czy przedmiotowa inwestycja została jest wykonywana zgodnie z przepisami i zatwierdzoną dokumentacją budowlaną organ nadzoru budowlanego może dokonywać w trakcie realizacji oraz dokona jej na etapie dopuszczenia inwestycji do użytkowania.
Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być natomiast prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych.
Skargą kasacyjną E. O. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego:
- 1. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 9 pkt. 3 i 4 oraz § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ponadto niezastosowanie art. 3 pkt 11 i art. 4 Prawa budowlanego skutkiem czego odmówiono uchylenia zaskarżonej decyzji, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym to inwestor planuje ocieplenie ściany wschodniej budynku, podczas gdy ściana ta znajduje się w bezpośredniej granicy z działką sąsiednią i nie może być ocieplana, wobec czego w sytuacji prawidłowego zastosowania powołanych przepisów zaskarżona decyzja winna zostać uchylona;
- 2. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia, a ponadto niezastosowanie art. 3 pkt 11 i art. 4 Prawa budowlanego skutkiem czego odmówiono uchylenia zaskarżonej decyzji, która narusza prawa skarżącej, polegające na tym, że Sąd oddalił skargę na decyzję zatwierdzającą projekt budowlany pomimo, że skarżąca podniosła, że zamienny projekt budowlany przekracza w swym zakresie prace budowlane złożone w pierwotnym projekcie, jak choćby zamiar zewnętrznego ocieplenia ściany bezpośrednio graniczącej z działką skarżącej wobec czego projekt zamienny nie powinien zostać uwzględniony w tej postaci;
- 3. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 36 ust 1 i 3 pkt. 1 w zw. z art. 3 pkt 11 i art. 4 Prawa budowlanego skutkiem czego nie zobowiązano inwestora do nakazania rozbiórki połaci dachu poza lico ściany wschodniej, skutkiem czego nie uchylono wadliwiej decyzji, polegające na tym, że Sąd oddalił skargę na decyzję zatwierdzającą projekt budowlany pomimo uznania, że połacie dachu zostało wykonane niezgodnie z przepisami prawa, a w szczególności z naruszeniem praw skarżącej, tj. połacie dachu zostało zakończone na działce skarżącej w odległości ok. 25 cm od granicy działek wobec czego decyzja powinna zawierać, co wielokrotnie podnosiła skarżąca, zobowiązanie inwestora do doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tj. do rozbiórki dachu w ściśle określonym terminie, gdyż jak wykazała skarżąca, w chwili obecnej dach ze spadkiem na działkę skarżącej oraz rynną na ścianie granicznej prowadzi do odpływu wody na jej działkę i tym samym powoduje szkody na sąsiedniej działce, a stan ten utrzymuje się od 10 lat;
- 4. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 34 ust 2 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 11 w zw. z art. 4 Prawa budowlanego w zw. z § 9 rozporządzenia, wyrażające się w przyjęciu, że:
- a) przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, zgodny z przepisami prawa i spełnia wszystkie wymogi, wobec czego została wydana decyzja zatwierdzająca rozbudowę budynku znajdującego się w obrębie działki nr [...], położonego na ul. [...] w W., podczas gdy projekt nie odzwierciedla prawidłowych granic działek określonych chociażby w wypisie z rejestru gruntów z dnia 13 listopada 2015 r. wydanym przez Prezydenta [...], na którym to granica działki znajduje się w innym miejscu niż na zamiennym projekcie budowlanym przedłożonym przez inwestora, który twierdzi, że ściana wschodnia budynku nie znajduje się w bezpośredniej granicy z działką skarżącej, podczas gdy z wyrysu nr [...] jednoznacznie wynika, iż owa ściana budynku stanowi granicę dziatki;
- b) rozbudowa budynku dotyczy wyłącznie nieruchomości inwestora, podczas gdy ściana wschodnia budynku stanowi jednocześnie granicę działki [...] i działki nr [...] - należącej do skarżącej i tym samym działka ta znajduje się w ścisłym oddziaływaniu na działkę sąsiednią, co dowodzi chociażby okoliczność, iż woda deszczowa z budynku jest odprowadzana bezpośrednio na działkę skarżącej, powodując szkody w jej mieniu, co zostało stwierdzone m. in. w protokole [...] z dnia 1 sierpnia 2008 r. i potwierdzone załączonymi do niego zdjęciami przez Inspektora Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, który jednoznacznie stwierdził, że zakończenie połaci dachowej znajduje się na działce skarżącej i na tą działkę następuje odpływ wody z działki nr [...];
- c) rozbudowa budynku w postaci jego ocieplenia styropianem nie narusza praw skarżącej, podczas gdy zewnętrzne ocieplenie ściany wschodniej budynku poprzez nałożenie na nią styropianu i elewacji będą wkraczały na działkę skarżącej o ok. 30 cm, bowiem ściana wschodnia budynku stanowi granicę i tym samym zwiększenie jej objętości stanowić będzie zmniejszenie się działki skarżącej o co najmniej kilkadziesiąt centymetrów, ponadto z prawidłowej wykładni ww. przepisów wynika, że istnieje swoboda w zakresie zagospodarowania przestrzennego działki, aczkolwiek inwestor może wnosić o wyrażenie zgody na zagospodarowanie jedynie nieruchomości, co do której posiada prawo do dysponowania nią na cele budowlane, co zgodnie z art. 3 pkt 11 należy rozumieć jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych, natomiast zdecydowanie nie można uznać, jakoby inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością sąsiadującą z jego budynkiem, która należy do skarżącej, natomiast plany inwestora jednoznacznie wykraczają poza granice jego władztwa nad nieruchomością, dlatego też Sąd dokonując analizy przepisu art. 34 Prawa budowanego winien stwierdzić, iż projekt budowlany narusza prawa skarżącej i tym samym powinien był uchylić decyzję [...]WINB, a w ślad za nią decyzję PINB;
- II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji mimo wydania jej z naruszeniem przepisów postępowania, które polegały na:
- 1. naruszeniu obowiązku wydania wyroku na podstawie pełnych akt sprawy i całości zebranego materiału dowodowego, tj. wydanie przez WSA w Warszawie wyroku i oddalenie skargi z pominięciem szczególnie istotnych dokumentów znajdujących się w aktach, w szczególności:
- a) wypisu z rejestru gruntów wydanego przez Prezydenta [...] dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] dot. działki nr [...] załączonego do akt sprawy za pismem skarżącej z dnia 19 listopada 2015 r. (data wpływu do PINB 20 listopada 2015 r.), wskazującego, że ściana wschodnia budynku stanowi granicę z działką nr [...], należącą do skarżącej, a zatem jej ocieplenie czy też położenia połaci dachu wychodzących poza budynek o ok. 25 centymetrów stanowi ingerencję na sąsiednią działkę, a zatem projekt budowlany nie spełnia przesłanek określonych w art. 34 i 35 Prawa budowlanego, a dodatkowo na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego organ winien nakazać jego rozbiórkę;
- b) protokołu [...] z dnia 1 sierpnia 2008 r. wraz z załączonymi do niego zdjęciami, w którym to inspektor PINB stwierdził, że połacie dachu położone na budynku wykraczają na sąsiednią działkę, a woda zbierająca się na budynku ma swój odpływ na działkę skarżącą, ponadto ogrodzenie znajdujące się obok ściany wschodniej, stanowiące granicę działek nosi widoczne zmiany przesunięcia granicy działki na działkę nr [...], co stanowi naruszenie własności skarżącej;
- c) pisma inwestora A. R. z dnia 2 kwietnia 2014 r., tj. skargi na decyzję nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym to piśmie inwestor, na stronie 8 skargi, wskazuje, iż wykonał dach z odstępstwem od projektu, gdyż został on wysunięty o 25 cm na działkę skarżącej, co jednoznacznie wskazuje, iż inwestor miał świadomość dokonanych naruszeń, lecz pomimo wydawanej uprzednio decyzji nakazującej rozbiórkę oraz pomimo świadomości, że ten stan nie może zostać zatwierdzony przez organ, inwestor nie podejmuje żadnych działań by naprawić obecną sytuację, która trwa od 10 lat;
- d) wypisu znajdującego się w aktach ksiąg wieczystych działki [...] sporządzonego przez geodetę, załączonego do akt sprawy za pismem skarżącej z dnia 7 stycznia 2014r. (data wpływu do [...]WiNB - 9 stycznia 2014 r), który przedstawia granice działki nr [...] oraz [...], wskazując, że ściana wschodnia budynku stanowi granicę z działką skarżącej, co stanowi, że organ zaakceptował zamienny projekt budowlany, pomimo że granice działek nie zostały w nim określone prawidłowo, a także potwierdza, że zarówno wybudowany dach jak i planowane ocieplenie ściany wschodniej budynku obejmie swym zasięgiem działkę skarżącej;
- e) decyzji [...]WINB nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. oraz decyzji [...]WINB nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., w których organ odnosi się do ściany wschodniej budynku ustalając, iż "ocieplanie istniejącego budynku nie dotyczy ściany w ostrej granicy z działką przy ulicy [...]", co jednoznacznie wskazuje, iż zgodnie z wiedzą organu granica działek [...] i [...] przechodzi wzdłuż ściany wschodniej budynku;
- f) dokumentów znajdujących się w "Teczce archiwalnej pozwolenia na użytkowanie", które powinny znajdować się w aktach sprawy, niemniej jednak, gdy skarżąca chciała się z nimi zapoznać okazało się, że dokumenty zaginęły co istotnie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem dokumenty te wskazują zakres pozwolenia na budowę budynku na działce nr [...] oraz wymogi jakie ma spełniać budynek;
- 2. niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął za ustalony, bowiem Sąd wskazał jedynie, że dnia 15 lipca 2016 r. PINB zatwierdził projekt zamienny złożony przez inwestora nie określając w jakim zakresie inwestor uzupełnił, bądź zmienił zamienny projekt budowlany. Sąd nie ustalił, czy zastrzeżenia wskazywane przez skarżącą (prócz jednego dot. wysunięcia dachu na teren działki skarżącej) zostały wyeliminowane z projektu i czy projekt nie narusza praw skarżącej;
- 3. nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi do WSA i argumentów skarżącej w zakresie, m.in.:
- a) naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 pkt. 8 i 9 Prawa budowlanego poprzez: zatwierdzenie projektu naruszającego prawa osób trzecich; sprzeczne z wypisem z rejestru wskazanie w zamiennym projekcie budowlanym granicy działki [...] i [...]; zalewanie działki skarżącej poprzez spadek dachu na działkę nr [...] oraz zamontowanie rynny na ścianie wschodniej;
- b) naruszenia przepisów przeciwpożarowych poprzez zatwierdzenie ściany wschodniej inwestycji jako ściany przeciwogniowej, pomimo iż ściana ta - jako znajdująca się w bezpośredniej granicy z działką sąsiadującą - nie spełnia wymogów przeciwpożarowych, przeciwogniowych;
- c) naruszenia przepisów art. 34 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niedostosowanego do specyfiki obiektu;
- d) naruszenia przepisów art. 51 ust 1 pkt 3 poprzez zaniechanie określenia w decyzji obowiązku doprowadzenia do stanu poprzedniego dachu budynku, tj. braku nakazania rozbiórki dachu znajdującego się na działce skarżącej;
- e) naruszenia przepisów art. 29 ustawy Prawo wodne w zakresie prawidłowości zaprojektowanego odpływu wód opadowych z dachu budynku;
- f) w zakresie sporządzonego zamiennego projektu budowlanego, w którym nie naniesiono na mapach granic działki inwestora z działkami sąsiednimi; błędnego umiejscowienia na mapach linii granicznych budynku, które zostały odsunięte od ścian granicznych;
- 4. niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, poprzez zaniechanie ustalenia na jakiej zasadzie dojdzie do zmiany połaci dachu i w jakim terminie; braku ustalenia zakresu prac dotyczących ocieplenia budynku; braku ustalenia czy ściana wschodnia budynku spełnia wymogi przepisów przeciwpożarowych; braku ustalenia granicy działek [...] i [...].
Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie.
Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), Przewodnicząca Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej skierowała przedmiotową sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym zawiadomiono strony, że każda z nich ma prawo do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Przechodząc w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. uzasadniony pominięciem przy rozstrzyganiu zgromadzonych w aktach sprawy dowodów. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz kontroluje legalność zaskarżonego aktu z punktu widzenia przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych.
Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego, istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej sąd ocenia ją, biorąc pod uwagę stan faktyczny, który istnieje w chwili wydawania decyzji lub podejmowania czynności, a podstawą orzekania sądu jest materiał zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji. Sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. W przedmiotowej sprawie brak jest natomiast podstaw do stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji pominął przy ocenie zaskarżonych decyzji zgromadzoną dokumentację. Okoliczność, że Sąd nie przyjął oceny faktów przedstawionej przez skarżącą, nie oznacza, że nie orzekał na podstawie akt sprawy. Odmienna ocena zebranej w sprawie dokumentacji nie jest bowiem pominięciem akt sprawy.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można też się zgodzić, aby miało tu miejsce mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku odnosi się do wszystkich istotnych spornych kwestii występujących w tej sprawie. Ponadto wyczerpująco przedstawia wykładnię stosowanych w sprawie przepisów. Uzasadnienie wyroku zawiera też w niezbędnym zakresie wszystkie elementy określone w tym przepisie, co do czego Naczelny Sąd Administracyjny nie powziął żadnych zastrzeżeń w procesie kontroli instancyjnej. To, że skarżąca nie podziela oceny zaprezentowanej przez Sąd pierwszej instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisu regulującego wymogi uzasadnienia wyroku.
Przechodząc do oceny zasadności pozostałych podniesionych przez skarżącą zarzutów wskazać należy, że stanowią one w istocie polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku i zmierzają do zakwestionowania zasadności przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za prawidłowe ustalenia orzekających w sprawie organów co do zgodności z przepisami przyjętego w zatwierdzonym przez te organy projekcie zamiennym usytuowania przedmiotowej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w W. względem nieruchomości skarżącej o nr ewid. [...]. Zdaniem skarżącej przyjęte w ww. projekcie ustalenia doprowadzą do przekroczenia granicy pomiędzy jej działką a działką inwestora (w wyniku ocieplenia ściany wschodniej) oraz pomijają okoliczność wysunięcia połaci dachu spornego obiektu na działkę skarżącej na odległość ok. 25 cm od granicy działek oraz odprowadzania wody deszczowej z tego budynku bezpośrednio na działkę skarżącej.
Z powyższymi zarzutami - opartymi na art. 3 pkt 11, art. 4, art. 34 ust. 2 i ust. 3 pkt 1, art. 35 ust 1 pkt 1 i 2, art. 36 ust 1 i 3 pkt. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz w zw. z § 9 i § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych - nie można się zgodzić. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim złożonego przez inwestorkę projektu budowlanego zamiennego i wyjaśnień projektanta, świadczy o zachowaniu wymogów wynikających z ww. przepisów. Z "Opisu technicznego do projektu budowlanego - zamiennego zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...]-10-2005", pkt 12 dotyczącego warunków ochrony przeciwpożarowej, ppkt 3 opisującego odległości od obiektów sąsiednich, wynika, że projektowany obiekt budowlany po jego rozbudowie, od strony wschodniej będzie posadowiony częściowo w granicy pomiędzy działką inwestorki a działką skarżącej (nr ewid. [...]).
Jednocześnie w ww. ppkt wskazano, że ściana budynku nowoprojektowanego w tym miejscu jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej min. REI 30, oraz że odległości ze względu na wymagania bezpieczeństwa pożarowego są zachowane. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w wchodzącej w skład projektu zamiennego dokumentacji graficznej. Z rysunku oznaczonego nr A-2 stanowiącego rzut parteru wynika, że wyłącznie południowo-wschodni brzeg ściany projektowanego obiektu będzie znajdował się w granicy pomiędzy nieruchomością inwestorki a nieruchomością skarżącej – dalsza część ściany wschodniej odsuwa się bowiem od granicy z działką sąsiednią i w całości (oprócz ww. brzegu) znajduje się na działce inwestorki. Potwierdzają to także wyjaśnienia projektanta zawarte w piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r., w których wyjaśniono ponadto, że rysunek – linię granicy, autorzy opracowań budowlanych otrzymują od specjalistów w tej dziedzinie – geodetów, i rysują ją zgodnie ze skalą, z mapy. Jak w rzeczywistości w terenie przebiega granica określają geodeci w specjalistycznych opracowaniach, w sytuacjach spornych zaś kwestię granicy rozstrzyga sąd na gruncie kodeksu cywilnego.
Z kolei z rysunku projektu nr A-3 stanowiącego rzut dachu wynika, że w projekcie przewidziano zmianę wysięgu okapu dachu od strony wschodniej granicy w ten sposób, że wschodnia ściana szczytowa budynku będzie wysunięta ponad połać dachową, tworząc attykę. Jak słusznie zauważył zatem organ odwoławczy, omawiany projekt przewiduje likwidację części połaci dachowej od strony wschodniej obiektu, wstającej o ok. 0,25 m nad nieruchomość skarżącej, co znajdowało swoje potwierdzenie w zebranej w sprawie dokumentacji. Z projektu wynika także okoliczność odprowadzenia wód opadowych (orynnowaniem) w całości na nieruchomość inwestorki.
Z tych wszystkich względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego przez jej autora skutku, bowiem nie znalazły swojego potwierdzenia w zebranej w sprawie dokumentacji. Zwrócenia uwagi wymaga jednocześnie, że kwestia prawidłowości wzniesienia spornego obiektu w oparciu o omawiany projekt zamienny, będzie dokonywana na etapie dopuszczenia inwestycji do użytkowania.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.