Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 800/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Choruli na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, dalej "k.p.a."), po rozpoznaniu zażalenia z dnia 21 grudnia 2011 r. [...] sp. j. w imieniu której działają B. i J.S., oraz J. i B.S. na postanowienie znak: [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. wydane przez Wójta Gminy Łąck w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na produkcji i sprzedaży betonu na działce nr ew. A w Woli Łąckiej uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wójt Gminy Łąck, umorzył w całości postępowanie w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na produkcji i sprzedaży betonu na działce nr ew.
A w Woli Łąckiej. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji podniósł, że po uwzględnieniu treści decyzji SKO w Płocku z dnia [...] lipca 2011 r. organ I instancji uznał, że prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe i postanowił je umorzyć w całości.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku uchyliło w całości ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Wójt Gminy Łąck odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na produkcji i sprzedaży betonu na działce nr A w Woli Łąckiej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że nie może wydać decyzji środowiskowej bo przedsięwzięcie zostało już zrealizowane, a PINB udzielił decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. pozwolenia na budowę. Ponadto WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2007 r. oddalił skargę Spółki [...] na decyzję SKO w Płocku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej.
Nie można dokonywać również uzgodnień decyzji, która jest ostateczna. Postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2010 r. nie mogło być zatem wydane w toku postępowania. Organ ten nie był również właściwy do dokonania takiego uzgodnienia. Zatem rozstrzygnięcia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.
[...] sp.j. w Woli Łąckiej reprezentowana przez J.S. wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku. Żalący się wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i wskazał, że Wójt kolejny raz uchyla się od formalnego zamknięcia rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniesione zażalenie uznało, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem istniejącego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa, co skutkuje jego wadliwością i w konsekwencji koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Kolejny raz Kolegium wskazało, że przesłane do Kolegium akta ponownie są niekompletne. Przytaczając treść art. 132 i 133 k.p.a. Kolegium stwierdziło, iż akta nie zawierają decyzji Wójta Gminy Łąck znak: [...] z dnia [...] lipca 2006 r. określającej dla [...] Spółka z o.o. środowiskowe uwarunkowania zgody; brak jest również powoływanych w decyzji postanowień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie. Uniemożliwia to organowi II instancji orzeczenie co do istoty sprawy. Kolegium nie podzieliło poglądu Wójta, iż prowadzenie dalszego postępowania w sprawie tzw. decyzji środowiskowej jest bezprzedmiotowe, gdyż inwestycja została już zrealizowana.
Okoliczność wykonania decyzji nie stanowi przeszkody w postępowaniu weryfikacji legalności wydanej decyzji środowiskowej. W sytuacji, gdyby okazało się, że inwestycja została zrealizowana na podstawie np. nieważnej decyzji administracyjnej, skutkowałoby to możliwością dochodzenia stosownego odszkodowania z tego tytułu. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że organ I instancji powołał się w swoim postanowieniu na art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 155 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. 2008r., Nr 199, poz. 1227) wskazując, że dla zrealizowanej już inwestycji nie można prowadzić postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Kolegium wskazało jednak, że z art. 75 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy wynika właściwość dla wskazanych tam organów do wydania decyzji środowiskowej zatem jest to jedynie przepis kompetencyjny.
Natomiast powołany w treści postanowienia przepis art. 155 ustawy stanowi, że przepisów ustawy zobowiązujących podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów posiadających decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane na podstawie przepisów dotychczasowych. Organ odwoławczy podkreślił, iż już w poprzednim swoim rozstrzygnięciu uchylającym rozstrzygnięcie Wójta Gminy Łąck wskazywał na szereg uchybień, które nadal nie zostały wyeliminowane, natomiast okoliczności przywołane w uzasadnieniu postanowienia nie odnoszą się rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji uchybił, więc zasadom ogólnym postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a.).
Pismem z dnia 22 marca 2012r. spółka [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie, zarzucając, że wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 7 oraz 138 § 2 oraz z naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 140 i art. 144 k.p.a., a także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a."). Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem stwierdził, że skarga nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż wykazane w uzasadnieniu zaskarżonym postanowieniu uchybienia uzasadniały zastosowanie normy art. 138 § 2 k.p.a. Sąd I instancji zauważył, iż jest to kolejne rozstrzygnięcie kasatoryjne wydane w sprawie zainicjowane wnioskiem [...] sp. j. w imieniu której działają B. i J.S. oraz J. i B. S. z dnia 8 listopada 2010 r. w którym strony domagały się podjęcia stosownego rozstrzygnięcia w związku z wydaniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie postanowienia z dnia [...] października 2010 r. Uchylając decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. decyzję Wójta Gminy Łąck z dnia [...] sierpnia 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze Płocku zobowiązało organ I instancji do: ustalenia i udokumentowania stanu faktycznego sprawy, tj. czy istnieje w obrocie prawnym:
- - ostateczna decyzja środowiskowa Wójta Gminy Łąck dla planowanego przedsięwzięcia z dnia [...] lipca 2006 r. czy prowadzone są w stosunku do niej postępowania nadzwyczajne i na jakim etapie prowadzące do jej wzruszenia;
- - ostateczne postanowienie organu uzgadniającego ww. inwestycję;
- - dokonanie oceny zgodności dwóch ww. orzeczeń i ewentualnie w przypadku ich rozbieżności podjąć dalsze kroki prawne.
Sąd I instancji stwierdził, iż rozpoznając po raz kolejny sprawę Wójt Gminy Łąck nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, naruszając tym samym przepisy postępowania zobowiązujące go do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Nadto zauważył, iż rozstrzygnięcie Wójta Gminy Łąck jest lakoniczne, chaotyczne, a w konsekwencji narusza postanowienia art. 107 § 3 w zw. z art. 142 k.p.a. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego, wyjaśnienia podstawy faktycznej podjętego rozstrzygnięcia, przedstawienia w sposób logiczny i szczegółowy rozumowania, które doprowadziło do określonych wniosków, a także wskazania i uzasadnienia, dlaczego nie uwzględnił argumentów strony zawartych we wniosku z dnia 8 listopada 2011 r. Sąd I instancji podkreślił, iż w wydanym w sprawie wyroku z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1531/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę, iż właśnie z uwagi na dotychczasowy bogaty przebieg sprawy, obejmującej cały proces inwestycyjny polegający na realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu produkującego beton na działce nr ew.
A w miejscowości Wola Łącka, konieczne jest zgromadzenie całości materiału dowodowego dotyczącego zarówno samej decyzji środowiskowej, jak również postępowań związanych z tą decyzją. Rzecz dotyczy tutaj postępowań uzgodnieniowych toczących się w ramach procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tegoż przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu produkującego beton. Ustalenia te winny jednak znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, tak aby strona nawet z niego niezadowolona wiedziała na jakiej podstawie i czym kierował się organ przy wydawaniu orzeczenia.
Jednocześnie w ww. wyroku Sąd podkreślił, że dopiero wskutek niewadliwych ustaleń faktycznych, które ma obowiązek poczynić Wójt Gminy Łąck i ustalenia, że decyzja środowiskowa z dnia [...] lipca 2006 r. jest ostateczna i prowadzone w stosunku do niej postępowania nadzwyczajne nie doprowadziły do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, możliwe będzie uznanie, że prowadzenie ponownego postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla tego samego przedsięwzięcia nie znajduje podstawy prawnej. Postępowanie takie bowiem zostało już raz przeprowadzone z wniosku uprawnionego podmiotu i ostatecznie zakończone.
Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, iż zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, albowiem w pierwszej kolejności to Wójt Gminy Łąck zobowiązany został do poczynienia w sprawie wskazanych powyższej ustaleń. Sąd I instancji zaznaczył, że wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ drugiej instancji zobowiązane jest do merytorycznego rozpoznania sprawy, nie może jednak zastępować organu pierwszej instancji pozbawiając tym samym strony dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Dlatego też Sąd I instancji działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez adwokata. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji za istotne te okoliczności, które stanowić mogą przesłankę postępowania wznowieniowego, które nie było przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i toczy się ono odrębnie a także pominięcie wydania zaskarżonego postanowienia SKO w Płocku z rażącym naruszeniem art. 138 § 2 i art. 7 k.p.a.,
- - art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie oceny prawnej i wytycznych wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24.11.2011r. sygn. akt IV SA/WA 1531/11, a nadto sformułowanie wskazań w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób wykraczający poza zasady z art. 153 p.p.s.a.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w tym zastępstwa adwokackiego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż wielokrotnie w niniejszym postępowaniu skarżący podnosił, że decyzja Wójta Gminy Łąck z dnia [...] 07.2006r. była przedmiotem postępowania nieważnościowego i wyrokiem z dnia 6.07.2007r. WSA W Warszawie sygn. akt IV Sa/Wa 834/07 oddalił skargę Pana J.S. na decyzję SKO w Płocku z dnia [...]03.2007r. o odmowie stwierdzenia nieważności omawianej decyzji Wójta Gminy Łąck. Ten stan prawny jest znany SKO z urzędu. Wadliwie zatem Sąd I instancji przyjął, że okoliczność ta wymaga odrębnego udowodnienia przez organ I instancji, tym bardziej, że skarżący w niniejszym postępowaniu przedłożył odpis tego wyroku i na tę okoliczność powoływał się już w skardze z dnia 12.12.2011r. Wbrew także przyjętej w ślad za SKO ocenie Sądu I instancji odnośnie konieczności zbadania ostatecznego postanowienia organu uzgadniającego ww. inwestycję, argumenty te mogły dotyczyć wyłącznie postępowania wznowieniowego, które wszczęte zostało z urzędu przez Wójta Gminy Łąck postanowieniem z dnia [...].07.2006r. i zakończone zostało zgodnie z treścią art. 146 § 1 k.p.a. właśnie z związku z treścią wyroku NSA z dnia 26.10.2011r. sygn. akt II OSK 1509/10, który wskazał na właściwą podstawę prawną postępowania wznowieniowego a nie nakazał, jak przyjął to wadliwe SKO w zaskarżonym postanowieniu, wydać organowi I instancji decyzję w oparciu o treść art. 151 k.p.a. Fakty związane z toczącym się odrębnie postępowaniem wznowieniowym, także znane były SKO z urzędu (na te okoliczności organ ten powołał się w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...].02.2012r. nr [...]) tym samym wadliwie i z obrazą art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd I instancji uznał je za okoliczności podlegające badaniu i ocenie w niniejszej sprawie.
Tymczasem niniejsza sprawa, wszczęta została z wniosku [...] sp. j. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na produkcji i sprzedaży betonu na działce nr ew. [...] w Woli Łąckiej. Nie dotyczy zatem postępowania wznowieniowego. W ocenie skarżącej to właśnie w postępowaniu wznowieniowym strona może podnosić zarzuty, które mają prowadzić do rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 k.p.a. w tym dotyczące postępowań uzgodnieniowych poprzedzających wydanie ostatecznej decyzji, będącej przedmiotem takiego postępowania a nie zwalczać dotychczasową decyzję, będącą przedmiotem postępowania wznowieniowego, w innym trybie to jest poprzez złożenie odrębnego wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Wbrew treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 7 k.p.a. Sąd I instancji nie dokonał w ogóle oceny żądania strony inicjującej niniejsze postępowanie ani tego czego ono w ogóle dotyczy. W rzeczywistości cała argumentacja Sądu I instancji odnosi się do postępowania wznowieniowego, gdy tymczasem przedmiotowa sprawa nie dotyczy żadnego rozstrzygnięcia wynikającego z tego postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] sp. j. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą wyłącznie naruszenia przepisów postępowania. Wskazać należy, iż w przytoczonym przepisie nałożono na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, Lex nr 480247; por. też B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 508; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426;).
Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie jest ona zasadna, bowiem skarżąca kasacyjnie Spółka nie uprawdopodobniła skutecznie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku miało podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W postępowaniu odwoławczym organ II instancji nie tylko dokonuje kontroli zasadności argumentów podniesionych odwołaniu, lecz ponownie rozpoznaje i rozstrzyga merytorycznie sprawę administracyjną. Istota administracyjnego toku instancji polega więc na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego niż wcześniej organ I instancji w uchylonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie uległby zmianie przedmiot postępowania administracyjnego i decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającą z art. 15 k.p.a.
Najistotniejszą kwestią w niniejszej sprawie jest to, że organ I instancji nie wywiązał się z nałożonych wyrokiem Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. obowiązków, sygn. IV SA/Wa 1531/11, którym nałożono na Wójta Gminy Łąck uzupełnienia materiału dowodowego, co pozwoliłoby na ustalenie czy decyzja środowiskowa z dnia [...] lipca 2006 r. jest ostateczna, a prowadzone w stosunku do niej postępowania nadzwyczajne nie doprowadziły do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Dopiero wtedy byłoby możliwe uznanie, że prowadzenie ponownego postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla tego samego przedsięwzięcia nie znajduje podstawy prawnej.
Wobec powyższego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. jest całkowicie bezpodstawny, gdyż Sąd I instancji wyjaśnił jakie powtórne uchybienia popełnił organ I instancji orzekający w niniejszej sprawie i w jakim zakresie nie odniósł się do zaleceń zawartych ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2011 r.
Z tych względów orzeczenie Sadu I instancji oddalające skargę jest jak najbardziej prawidłowe. Bowiem decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest decyzją kasatoryjną powodującą przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zatem nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Stwierdzone przez organ odwoławczy wady postępowania przed organem I instancji wymagają przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego z uzupełnieniem materiału dowodowego, a przede wszystkim jak to wskazał Sąd I instancji ustalenia, czy decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. jest ostateczna z uwagi na prowadzone wobec niej postępowania nadzwyczajne. To właśnie organ I instancji powinien ustalić, czy zakończone zostało postępowanie wznowieniowe o którym wspomina skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i wskazania Sadu I instancji wbrew postawionym zarzutom nie odnoszą się do tego postępowania, gdyż organ I instancji wbrew zaleceniom poprzedniego wyroku z dnia 24 listopada 2011 r. tych kwestii nie wyjaśnił.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.