Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2917/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] oraz zasądził od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego kwotę 1.540 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten został wydany w następującym, wskazanym przez Sąd, stanie sprawy:
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., wydanym na podstawie art. 51 ust. 2 i ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.", Wojewoda Warmińsko-Mazurski wymierzył Prezydentowi [...] karę pieniężną w wysokości 8.500 zł za 17 dni zwłoki w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w związku z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podał, że w dniu 14 października 2011 r. [...] S.A. Oddział w [...] zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kablowej sieci energetycznej przy ul. [...] i [...] w [...]. W toku postępowania Prezydent stwierdził, że inwestor do wniosku o wydanie decyzji nie dołączył mapy określającej granice obszaru przeznaczonego pod inwestycję.
W związku z tym wezwał telefonicznie wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. W dniu 8 listopada 2011 r. inwestor uzupełnił wniosek, o czym świadczy jego adnotacja zamieszczona na niniejszym wniosku. Pismem z dnia 1 grudnia 2011 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w tej sprawie i decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalił lokalizację dla wnioskowanej inwestycji.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy Wojewoda Warmińsko-Mazurski stwierdził, że postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji trwało 83 dni (od 15 października 2011 r. do 5 stycznia 2012 r.). Wynika z tego, że organ przekroczył o 17 dni termin na wydanie tej decyzji, określony w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Zostały zatem spełnione przesłanki do nałożenia na organ kary o której mowa w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy.
Zdaniem Wojewody w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne zdarzenia (czynności), których czas trwania podlegałby odliczeniu na podstawie art. 51 ust. 2c u.p.z.p.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prezydent [...]. W zażaleniu tym stwierdził, że termin 65 dni na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji rozpoczyna bieg od dnia następnego po dniu otrzymania przez organ kompletnego wniosku o wszczęcie postępowania.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy ww. postanowienie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] listopada 2014 r. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska żalącego się Prezydenta [...], że termin na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy liczyć od dnia wpływu kompletnego wniosku do organu. Ten termin, zgodnie z art. 51 ust. 2 u.p.z.p., jest liczony od dnia złożenia wniosku, niezależnie od tego czy wniosek ma braki formalne.
Według organu niewystosowanie do inwestora wezwania o usunięcie braku formalnego wniosku, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., powoduje, że nie ma podstaw do odliczenia od sześćdziesięciopięciodniowego terminu na wydanie decyzji okresu związanego z uzupełnieniem wniosku, liczonego od dnia wezwania do dnia otrzymania odpowiedzi na to wezwanie. W rozpoznawanej sprawie wezwania inwestora do złożenia mapy dokonano telefonicznie (a więc z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a.) i w aktach sprawy nie ma jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego termin dokonania tej czynności. Z akt wynika jedynie, że wezwanie takie miało miejsce i że wnioskodawca udzielił na nie odpowiedzi.
W skardze na ostateczne postanowienie Prezydent Miasta [...] zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 51 ust. 2 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że termin do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji rozpoczyna bieg od chwili złożenia wniosku, niezależnie od tego, czy wniosek jest kompletny.
Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż organy nie wyjaśniły dostatecznie okoliczności faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia. Dlatego na mocy art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd uchylił zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji.
Z przepisu art. 51 ust. 1 i 2 u.p.z.p. wynika, że wójt (burmistrz lub prezydent miasta) powinien wydać decyzję o lokalizacji w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku. Przekroczenie tego terminu jest przesłanką wymierzenia organowi kary administracyjnej na podstawie art. 51 ust. 2 cyt. ustawy, w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Do biegu tego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c u.p.z.p.).
Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że od terminu 65 dni zakreślonego dla wydania decyzji o warunkach lokalizacji należy odliczyć okres od dnia wezwania strony do uzupełnienia wniosku do dnia wykonania przez stronę tej czynności. Uznał jednak, że nie jest zasadne stanowisko organu odwoławczego, iż możliwość odliczenia tego okresu jest uwarunkowana prawidłowym, a więc dokonanym na piśmie, wezwaniem strony do uzupełnienia wniosku. W rozpatrywanej sprawie nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że inwestor został wezwany telefonicznie do uzupełnienia wniosku. Nie zostało jednakże wyjaśnione, w jakim terminie to wezwanie nastąpiło.
Skarżący nie podaje w ogóle tego terminu, zaś Minister stwierdza jedynie, kiedy ten brak formalny wniosku został dostrzeżony (25 października 2011 r.). W tej sytuacji, skoro skarżący kwestionuje ustalenie organu co do liczby dni pozostawania w zwłoce w wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji, obowiązkiem organu jest wyjaśnienie tych spornych okoliczności za pomocą możliwych do wykorzystania w tej sprawie środków dowodowych, np. przesłuchania pracownika, który wezwał telefonicznie stronę do uzupełnienia wniosku.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że termin do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji należałoby liczyć od złożenia kompletnego wniosku o wydanie takiej decyzji, ponieważ przyjęcie takiej konstrukcji usuwałoby spod kontroli okres pomiędzy złożeniem wniosku, a wezwaniem strony do jego uzupełnienia. Zdaniem Sądu organ pozostający w bezczynności w tym okresie nie ponosiłby odpowiedzialności za tę bezczynność, przewidzianej w art. 51 ust. 2 ustawy.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Infrastruktury i Budownictwa (wcześniej Minister Infrastruktury i Rozwoju), zaskarżając wydany wyrok w całości. Zakwestionowanemu wyrokowi zarzucono:
1/ na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez:
- - naruszenie art. 51 ust. 2c u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie przyjęcie przez Sąd meriti, iż od sześćdziesięciopięciodniowego terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 u.p.z.p., należy odliczyć telefoniczne wezwanie inwestora, dokonane przez pracownika organu, do usunięcia braków formalnych wniosku, nawet jeśli nie zostało ono w żaden sposób udokumentowane w aktach sprawy zakończonej decyzją lokalizacyjną;
2/ na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku dokonane niezgodnie z zasadą pisemności, wyrażoną w art. 14 k.p.a., podlega wyłączeniu z biegu ustawowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych związanych z ustnym wezwanie inwestora do uzupełniania braków wniosku, a tym samym dopuścił się naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a.;
- - art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu sprawy wynikającego z akt postępowania administracyjnego i pominięcie, iż w aktach sprawy prowadzonej przez Prezydenta [...] brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego telefoniczne wezwanie wnioskodawcy do uzupełniania braków formalnych wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego;
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do faktu, iż Prezydent [...] zaniedbał utrwalenia w aktach sprawy telefonicznego wezwania strony do usunięcia nieprawidłowości wniosku;
Powyższe naruszenia skutkowały błędnym uwzględnieniem skargi przez Sąd pierwszej instancji i uchyleniem postanowienia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego oraz postanowienia Ministra w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., zamiast oddalenia skargi jako niezasadnej na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W związku z powyższym Minister wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi Prezydenta [...] jako bezzasadnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zwrot od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej Minister zawarł argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny, związany podstawami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych. Te zaś zasługiwały na uwzględnienie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.
Przystępując do wyjaśnienia przesłanek uwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 51 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Z dyspozycji art. 51 ust. 2c u.p.z.p. wynika, iż do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w dniu 14 października 2011 r. [...] S.A. Oddział w [...] złożyła do Prezydenta Miasta [...] wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kablowej sieci energetycznej n.n. dla zasilania hotelu z basenem przy ul. [...] i [...] w [...], który to wniosek nie był kompletny, albowiem nie zawierał mapy zasadniczej określającej granice terenu objętego wnioskiem. Jego braki zostały uzupełnione przez pełnomocnika inwestora w dniu 8 listopada 2011 r. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana przez Prezydenta [...] dnia [...] stycznia 2012 r., tj. 17 dni po terminie wskazanym w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. (postępowanie trwało 83 dni, przy czym sześćdziesiąty piąty dzień wypadał w niedzielę 18 grudnia 2011 r., a zatem ostatnim dniem terminu na załatwienie sprawy był poniedziałek 19 grudnia 2011 r. – [83 dni – (65 dni+ 1dzień) = 17 dni]. Powyższe ustalenie skutkowało naliczeniem przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego kary pieniężnej w wysokości 8.500zł na podstawie art. 51 ust. 2 u.p.z.p. (17 dni x 500 zł = 8500 zł).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prezydent [...] zarzucił, że w jego ocenie postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego mogło się rozpocząć dopiero od chwili uzupełnienia wniosku, tj. w dniu [...] listopada 2011 r., oraz że wadliwa była wykładnia art. 51 ust. 2 u.p.z.p. dokonana przez Wojewodę polegająca na przyjęciu, że przewidziany w tym przepisie termin liczony winien być od daty złożenia niekompletnego wniosku, a nie od daty jego uzupełnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, że początek biegu terminu do wydania decyzji należy liczyć od daty wpływu wniosku do organu właściwego do wydania decyzji nawet w sytuacji, gdy wniosek ten nie jest kompletny. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zaaprobował twierdzenia skarżącego, że dopiero od uzupełnienia wszystkich braków formalnych wniosku i od złożenia wymaganych przepisami dokumentów rozpoczyna swój bieg termin 65 dni, wynikający z art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Należy jednak podnieść, że stosownie do dyspozycji art. 51 ust. 2c u.p.z.p. do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się m.in. okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, do opóźnień spowodowanych z winy strony, o jakich mowa w art. 51 ust. 2c u.p.z.p., zaliczyć należy konieczność usunięcie przez inwestora nieprawidłowości i braków wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, określonych w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Niespornym jest bowiem, iż termin 65 dni na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy rozumieć jako termin przewidziany na merytoryczne rozpatrzenie wniosku, a nie termin, w którym należy pomieścić również czynności związane z usuwaniem braków wniosku.
Zatem słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że od ustawowego terminu 65 dni należy odliczyć czas związany z wezwaniem inwestora, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do usunięcia braków formalnych wniosku, tzn. okres od dnia wezwania przez organ do dnia uzupełnienia wniosku. W tym okresie bowiem organ prowadzący postępowanie nie ma możliwości podjęcia działań zmierzających do wydania decyzji.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego kasacyjnie Ministra, że czynność wezwania, o której mowa, powinna być potwierdzona co do zasady na piśmie, zgodnie z art. 14 § 1 k.p.a. Z zasady pisemności wynika dla organu obowiązek załatwiania spraw w formie pisemnej, przy czym, jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1260/10 nie odnosi się to tylko do czynności kończącej postępowanie, tj. do wydania decyzji, ale również do wszystkich istotnych czynności podejmowanych w toku postępowania administracyjnego, jak np. komunikowania się ze stronami, przyjmowania oświadczeń i wyjaśnień stron, ustalanie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych. Wszystkie czynności, nawet dokonane tylko ustnie muszą być utrwalone w postaci pisemnej. Jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie (art. 14 § 2 k.p.a.), albo telefonicznie w sprawach niecierpiących zwłoki (art. 55 § 1 k.p.a.), jednak wówczas treść oraz istotne motywy takiego załatwienia sprawy powinny być utrwalone w aktach sprawy w formie protokołu spełniającego warunki określone w art. 68-71 k.p.a. lub podpisanej przez stronę adnotacji.
Należy podzielić także stanowisko skarżącego kasacyjnie Ministra, że w aktach sprawy prowadzonej przez Prezydenta [...] brak jest dokumentu potwierdzającego ustne lub telefoniczne wezwanie inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Organ ten nie utrwalił tej czynności w formie protokołu (art. 67 k.p.a.) lub adnotacji podpisanej przez stronę, w których to dokumentach wskazane zostałyby istotne motywy przemawiające za dokonaniem czynności procesowej w formie ustnej oraz treść wezwania. Jedyną informacją dotyczącą stwierdzonych nieprawidłowościach wniosku, jaka znajduje się w aktach sprawy administracyjnej jest odręczna notatka pracownika organu na wniosku inwestora z dnia 14 października 2011 r. (wpływ do organu 14 października 2011 r.) wskazująca, że "wniosek złożony bez załączników graficznych" wraz z datą "17.10.2011". Jednocześnie na wniosku tym umieszczono datę uzupełnienia wniosku przez inwestora "8.11.2011 r.".
Potwierdzenia dokonania czynności wezwania inwestora przez organ do usunięcia braków nie może stanowić adnotacja pełnomocnika inwestora na wniosku wskazująca, że "Uzupełniłem wniosek o brakującą mapę z określeniem granic terenu objętego wnioskiem 8.11.2011r. A.S.". Z adnotacji o takiej treści, co słusznie podniósł skarżący kasacyjnie nie wynika, czy inwestor uzupełnił wniosek z własnej inicjatywy, czy na wezwanie organu i czy zrobił to w zakreślonym przez organ terminie. Treść wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, określona w art. 54 § 1 k.p.a. zawierać powinna m.in. przedmiot wezwania, termin do którego żądanie powinno być uzupełnione, skutki prawne niezastosowania się do wezwania.
Zauważyć także należy, że organ zobowiązany do wydania w terminie decyzji, po otrzymaniu pisma Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 15 października 2014 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z wydaniem decyzji z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. i pouczeniem o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni, pismem z dnia 28 października 2014 r. znak [...] poinformował jedynie, że nie zgadza się ze zmianą sposobu oceny (weryfikacji) terminu wydawanych decyzji, która do tej pory polegała na liczeniu terminu od daty kompletności wniosku. Podniesiono w tej sprawie, iż wniosek o wydanie decyzji był kompletny w dniu 8 listopada 2011 r., a zatem koniec sześćdziesięciopięciodniowego terminu przewidziany był na dzień 12 stycznia 2012 r., a decyzję wydano w dniu [...] stycznia 2012 r. Jednocześnie istotne jest, w okolicznościach tej sprawy, iż Prezydent [...] nie wskazał, że występował do inwestora o uzupełnienie wniosku, jak również nie określał ile dni obejmował okres uzupełniania wniosku przez inwestora, który podlegałyby odliczeniu, powołano się jedynie na ogólną praktykę, iż w sytuacji braku jednej składowej wniosku (mapy, opłaty), to do jego uzupełnienia stosuje się powiadomienie telefoniczne, przy czym nie wskazał na taką rozmowę odbytą w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezpodstawnie Sąd pierwszej instancji, nie dysponując dowodami wskazującymi na wezwanie inwestora do uzupełnienia wniosku wywiódł, iż bezspornym jest, że wezwanie takie nastąpiło w formie telefonicznej. W skardze do Sądu pierwszej instancji Prezydent nie wskazywał na wezwanie telefoniczne do uzupełnienia wniosku, zarzucając jedynie to, że w jego ocenie postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego mogło się rozpocząć dopiero od chwili uzupełnienia wniosku, tj. w dniu 8 listopada 2011 r., oraz że wadliwa była wykładnia art. 51 ust. 2 u.p.z.p. dokonana przez Wojewodę polegająca na przyjęciu, że przewidziany w tym przepisie termin liczony winien być od daty złożenia wadliwego wniosku, a nie od daty jego uzupełnienia.
Mając powyższe na uwadze, za usprawiedliwione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 14 k.p.a. Usprawiedliwiony jest także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych związanych z ustnym wezwaniem inwestora do uzupełniania braków wniosku, a tym samym dopuścił się naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nałożenie zaskarżonym postanowieniem na Prezydenta [...] kary pieniężnej w wysokości 8.500 zł za 17 dni zwłoki w wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego było zgodne z art. 51 ust. 2 u.p.z.p.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.