Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] marca 2004 r. wyrokiem z dnia 6 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 366/04 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 12 lutego 2004 r.
Jak wynika z akt sprawy, B. P. pismem z dnia 8 lipca 2001 r. skierowanym do Urzędu Miejskiego w P. złożyła wniosek o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zakończonego wydaniem decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury w P. z dnia 26 września 1968 r.
Prezydent Miasta P. decyzją z dnia 5 października 2001 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, którą Wojewoda Podkarpacki, po rozpatrzeniu odwołania B. P, decyzją z dnia 27 listopada 2001 r. uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. w P. wniosło na powyższą decyzję z dnia 27 listopada 2001 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 7 marca 2003 r. sygn. akt SA/Rz 1/02 skargę oddalił.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2003 r. Prezydent Miasta P. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. z dnia 26 września 1968 r. a następnie decyzją z dnia 12 lutego 2004 r., wydaną na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 kpa, stwierdził, "iż nie można uchylić decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 26 września 1968 r. znak [...] na skutek okoliczności wynikającej z art. 146 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego" i jednocześnie odstąpił od stwierdzenia, "iż ww. decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego z uwagi na brak materiału dowodowego sprawy stanowiącego przedmiot postępowania".
Powyższe rozstrzygnięcie Prezydent Miasta P. uzasadniał tym, iż od daty wydania decyzji PMRN w P. z dnia 26 września 1968 r. upłynęło ponad 30 lat, nie odnaleziono akt sprawy i postanowieniem z dnia 21 stycznia 2004 r. stwierdzono niemożność odtworzenia akt sprawy.
Wojewoda Podkarpacki po rozpatrzeniu odwołania B. P. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 12 lutego 2004 r., decyzją z dnia [...] marca 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł:
"1. stwierdzić, iż nie można uchylić decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 26 września 1968 r. znak [...], na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 kpa, ponieważ od dnia jej wydania upłynęło ponad 35 lat,
- 2. stwierdzić, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż decyzja wymieniona w punkcie 1 wydana została z naruszeniem prawa z uwagi na brak materiału dokumentacyjnego sprawy".
B. P. powyższą decyzję Wojewody zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, gdyż jej zdaniem, współwłaściciele nieruchomości położonej przy ul. T. w P., powinni jako strony brać udział w postępowaniu, w którym została wydana decyzja z dnia 26 września 1968 r. Dlatego też skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja w pkt 2, jest krzywdząca i wymaga zmiany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdzając wyrokiem z dnia 6 lipca 2005 r. nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, uznał te decyzje za wydane z rażącym prawa. Zdaniem Sądu, organ I instancji nie podjął żadnych działań w celu ustalenia jakie podmioty brały udział w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę składu opału w 1968 r. Nie odniósł się do tej kwestii również organ II instancji. Skoro organy nie wykazały, że strona skarżąca brała udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 26 września 1968 r., to należało dać wiarę skarżącej, która twierdzi, że ani ona, ani pozostali współwłaściciele budynku przy ul. T., nie byli zawiadomieni o tym postępowaniu, Konsekwencją tego powinna być decyzja stwierdzająca, na podstawie art. 151 § 2 kpa, że decyzja PMRN w P.z dnia 26 września 1968 r. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 10 kpa, bowiem stronom nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu.
Sformułowanie użyte przez Wojewodę Podkarpackiego w pkt 2 zaskarżonej decyzji, stało się podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Przepis art. 151 kpa wymienia rodzaje decyzji, jakie mogą być wydane na jego podstawie, jednak nie przewiduje ten przepis wydania decyzji "o braku podstaw do stwierdzenia, iż decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem prawa". Jeżeli bowiem brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej, to organ odmawia jej uchylenia, natomiast w przypadku istnienia podstaw do jej uchylenia organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zaskarżona decyzja wydana zatem została bez podstawy prawnej. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 149 § 2, art. 151, 156 i 10 kpa.
Pełnomocnik Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. w P. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 6 lipca 2005 r., zarzucając naruszenie przepisów:
- 1. prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 1 dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz.
- 32) przez przyjęcie, że strona wnosząca skargę nie ponosi winy za fakt, iż nie brała udziału w sprawie zakończonej decyzją ostateczną,
- 2. prawa procesowego, polegające na obrazie art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powołanej dalej jako ppsa.
Wskazując na powyższe naruszenia prawa w skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wnosi o:
- – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,
- – zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
B. P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną uznaje powyższą skargę za bezzasadną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie spełnia wymogów ustawowych dla tego rodzaju pism. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych kończących postępowanie w sprawie. Powinna zatem spełniać określone wymogi formalne i merytoryczne określone w przepisach art. 174, 175 i 176 ppsa. Naruszenie prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli wykaże się jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Warunkiem jednak tego zarzutu, musi być zastosowanie przez Sąd I instancji danego przepisu prawa materialnego. Wskazanie natomiast w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, czyni zarzut nieskutecznym (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. OSK 121/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 11).
Zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa) jest natomiast skuteczny, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co należy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przynajmniej starać się uprawdopodobnić. Żadnemu z powyższych wymogów nie mogą sprostać zarzuty zawarte w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej. Załączenie do akt sprawy kserokopii projektu składu opału przez B. P. na rozprawie, nie narusza żadnych przepisów. Poza tym, fakt złożenia tego dokumentu, nie miał żadnego wpływu na podjęte przez Sąd rozstrzygnięcie.
Złożona skarga kasacyjna, jako sporządzona przez pełnomocnika o profesjonalnym przygotowaniu prawniczym, nie spełnia również wymogów określonych w art. 176 ppsa.
Wszystkie poniżej wskazane mankamenty skargi kasacyjnej nie są bez znaczenia, jeżeli się zważy, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok odpowiada prawu, gdyż w istocie zaskarżana decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, zawierają rozstrzygnięcia, nieprzewidziane w art. 151 kpa.
Ponadto należy zauważyć, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, może nastąpić tylko na żądanie strony (art. 147 kpa). Tymczasem Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia 19 maja 2003 r. powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wznowił postępowanie z urzędu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.