Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 470/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargi A. S., L. S., W. M. i D. M. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 2 marca 2020 r. nr SKO-ZP-4160/17,19, 20, 21, 22, 32, 33/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wójt Gminy Wilczyn (dalej: "Wójt") po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez D. S., decyzją z dnia 15 stycznia 2020 r. Nr IG0.6730.66.2019.MP ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej, na które składa się instalacja fotowoltaiczna - elektrownia słoneczna o mocy do 3.0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą, na terenie położonym w miejscowości D. i oznaczonym w ewidencji gruntów jako część działki o numerze [...], obręb [...], gm. Wilczyn.

W czasie prowadzonego postępowania do organu I instancji wpłynęły dwa pisma od właścicieli działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] oraz [...], w których podniesiono, że planowany teren inwestycji w granicach działki [...], przylegający bezpośrednio do ich działek, jest niewłaściwy, ponieważ znajduje się w strefie zabudowy mieszkaniowo-zagrodowej.

W ocenie Wójta projektowane przedsięwzięcie spełnia wymogi określone w art. 61 u.p.z.p., ponieważ: 1) według art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do inwestycji polegającej na realizacji linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy nie stosuje się;

1. 2) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne;
2. 3) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Od decyzji Wójta zostały wniesione odwołania J. G., A. S., L. S., G. D., J. D., W. M. i D. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie decyzją z dnia 2 marca 2020 r., nr SKO-ZP-4160/17,19, 20, 21, 22, 32, 33/2020, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a.") i art. 61 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej: "u.p.z.p.") umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania wniesionego przez G. D. po stwierdzeniu, że odwołująca się nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, a co za tym idzie nie może wykazać indywidualnego interesu prawnego, a więc nie przysługuje jej status strony w przedmiotowym postępowaniu. Natomiast po rozpatrzeniu odwołania J. G., A. S., L. S., J. D., W. M. i D. M. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał na przepisy u.p.z.p., jako na materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie, w tym na art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p., stosownie do których w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przywołując zaś treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowej decyzji), zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

1. 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
2. 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
3. 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.;
4. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi – zaznaczył, że w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

Organ II instancji odwołując się do ugruntowanego stanowiska przyjętego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznał za niezasadne zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które z uwagi na charakter tego aktu (zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., studium nie jest aktem prawa miejscowego), nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych Zaznaczył także, że podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy nie może być subiektywne przekonanie osób trzecich o uciążliwości planowanej inwestycji czy spadek atrakcyjności lub wartości ich nieruchomości oraz że właściciel nieruchomości nie ma zagwarantowanej przepisami prawa niezmienności otoczenia.

W decyzji organu II instancji wskazano również, że większość zarzutów odwołania dotyczyło postępowania, które Wójt prowadził z wniosku K. Sp. z o.o. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc pozostawało poza zakresem rozpatrywanej sprawy.

Organ odwoławczy zwrócił też uwagę na to, że brak w konkretnym przypadku wymogu spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oznacza brak konieczności wyznaczania obszaru analizowanego i sporządzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez A. i L. S., W. i D. M. oraz J. D. Skarżący żądali uchylenia decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów sądowych.

Decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie zarzucono:

1. - niewłaściwie prowadzone postępowanie administracyjne, gdyż decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej na które składa się instalacja fotowoltaiczna - elektrownia słoneczna o mocy 3,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na działce ozn. nr ew. [...] obręb [...] powinna być uchylona lub postępowanie administracyjne wstrzymane do czasu wydania decyzji środowiskowej,
2. - błędną interpretację przepisów, zawierających definicje urządzeń infrastruktury technicznej oraz urządzeń instalacji odnawialnych źródeł energii i w efekcie niestosowanie zasady "dobrego sąsiedztwa",
3. - niezgodność umiejscowienia farmy fotowoltaicznej ze studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy, którego zapisami należy kierować się w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego gminy,
4. - niewyznaczenie wokół działki inwestycyjnej obszaru w odległości minimalnej oznaczonej jako "trzykrotna odległość frontu działki objętej wnioskiem",
5. - naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał przedstawione zarzuty za niezasadne.

Sąd przyjął, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć zapadłych w sprawie stanowiły przepisy u.p.z.p, a w szczególności przepis art. 61 ust.1 pkt 1-5 określający tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, wskazując jednocześnie na zmianę art. 61 ust. 3 u.p.z.p., która nastąpiła z dniem 29 sierpnia 2019 r. Według tego przepisu (w brzmieniu po nowelizacji) przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

W związku z tym niezasadne okazały się zarzuty dotyczące niezachowania zasady dobrego sąsiedztwa. Zmiana brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zdezaktualizowała również rozbieżności w orzecznictwie powoływanym przez skarżących, jakie pojawiały się przy definiowaniu urządzeń infrastruktury technicznej.

Sąd I instancji nie podzielił też zarzutu wskazującego na konieczność wstrzymania postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o powierzchni 4 ha. W ocenie Sądu przedmiot postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją jest inny tego, który dotyczy środowiskowych uwarunkowań. Poza tym planowane przedsięwzięcie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto Sąd uznał za niezasadny zarzut niezgodności umiejscowienia planowanej inwestycji ze studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy, którego ustaleniami – zdaniem skarżących – należy kierować się w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego gminy.

Sąd odniósł się też do treści odręcznej adnotacji sporządzonej na załączniku nr 2 do skargi, dotyczącej zespołu stanowisk archeologicznych usytuowanych – według skarżących – na terenie, na którym ma powstać farma fotowoltaiczna. W ocenie Sądu przedłożona mapa nie zawiera oznaczenia konkretnych stanowisk, a jedynie granice pewnego obszaru. Z przedłożonego dokumentu nie wynika, że na terenie działki inwestycyjnej obowiązuje szczególny reżim prawny w zakresie ochrony zabytków. Nie potwierdzają tego również ustalenia uchwały Rady Gminy Wilczyn z dnia 21 września 2018 r. nr XLVIII/318/2018 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wilczyn.

Ostatecznie Sąd I instancji uznał, że organy obu instancji nie dopuściły się uchybień, które wskazywałyby na konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych przez nie decyzji.

Od wyroku Sądu I instancji została wniesiona skarga kasacyjna przez profesjonalnego pełnomocnika A. S. Wyrok został zaskarżony w całości.

Zaskarżonemu kasacyjnie wyrokowi zarzucono:

1. a) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nieodniesienie się do spełnienia pozostałych warunków wskazanych w poszczególnych normach prawnych warunkujących wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy,
2. b) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 7, 9 i 10 ustawy - Prawo energetyczne w zw. z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii przez błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że wszystkie instalacje odnawialnego źródła energii - urządzenia służące do wytwarzania energii z promieniowania słonecznego bez względu na moc produkcyjną - kwalifikują się do "urządzeń infrastruktury technicznej", podczas gdy prawidłowa wykładnia w/w norm prawnych wskazuje, że instalacje odnawialnego źródła energii nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej, a umieszczenie instalacji fotowoltaicznej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jako odstępstwa od zasady stosowania norm z art. 61 ust. 1-2 u.p.z.p powinno być stosowane wyłącznie do małych instalacji fotowoltaicznych poniżej 100 KW, a co do pozostałych powinna zostać przeprowadzona analiza wpływów na obszary sąsiednie i stosowane normy z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.;
3. c) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 3,4, 5 w zw. art. 59 w zw. z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. poprzez brak ich prawidłowego zastosowania i nieokreślenie granic inwestycji na terenie nieruchomości objętej wnioskiem, nieprzedstawienie oddziaływania instalacji o mocy 3 MW na działki sąsiednie oraz sposobu ich rozmieszczenia, nieodniesienie się do zmiany zagospodarowania przestrzennego i linii zabudowy sąsiedniej oraz zasadności zmiany zagospodarowania nieruchomości inwestycyjnej,
4. d) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1-5 art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że każda instalacja fotowoltaiczna może skorzystać z odstępstwa wskazanego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i nie musi być zgodna z studium uwarunkowań, podczas gdy z prawidłowej wykładni norm prawnych wynika, iż wyłącznie instalacja fotowoltaiczna do 100 KW może skorzystać z w/w odstępstwa, a powyżej musi być zgodna z studium uwarunkowań i spełniać wymogi z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.;
5. e) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego w sprawie, w tym ustalenie obszaru stanowisk archeologicznych oraz zakresu ochrony zabytków i obszaru krajobrazu chronionego znajdującego się w pobliżu przedmiotowej nieruchomości.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o:

1. 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie:
2. 2. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji organu II i I instancji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania,
3. 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

1. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zwiera uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu.

Kluczowy problem powstały na tle przedstawionych okoliczności dotyczy wykładni przepisu art. 61 ust.3 u.p.z.p. w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524), zgodnie z którym, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W ocenie Sądu I instancji, którą podziela również Naczelny Sąd Administracyjny, kategoryczne brzmienie art. 61 ust.3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających między innymi z mocy, czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii.

Pogląd przedstawiony przez Skarżącą kasacyjnie, według którego powyższe ograniczenia zostały zawarte w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., zgodnie z którym jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 KW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie (obecnie: jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne;

1. 2) urządzeń innych niż wolnostojące.), nie jest poglądem trafnym.

Dokonywanie rekonstrukcji treści art. 61 ust.3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym.

Poza tym ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (określanym mianem aktu polityki planowania przestrzennego oraz aktem kierownictwa wewnętrznego i niebędącym, w myśl art. 9 ust. 5 u.p.z.p., aktem prawa miejscowego, wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych zob. art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), nie mogą z uwagi na ich wewnętrzy charakter wiązać organu wydającego decyzję administracyjną. Ta bowiem jest wydawana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących.

Mając powyższe na względzie jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1-5 art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że każda instalacja fotowoltaiczna może skorzystać z odstępstwa wskazanego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i nie musi być zgodna z studium uwarunkowań oraz zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 7, 9 i 10 ustawy - Prawo energetyczne w zw. z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. przez błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że wszystkie instalacje odnawialnego źródła energii - urządzenia służące do wytwarzania energii z promieniowania słonecznego bez względu na moc produkcyjną- kwalifikują się do "urządzeń infrastruktury technicznej",

Nie jest też trafny zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i nieodniesienie się do spełnienia pozostałych warunków wskazanych w poszczególnych normach prawnych warunkujących wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się już wcześniej do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., należy w tym miejscu odnieść się do pozostałych przepisów wskazanych przez skarżącą kasacyjnie, to jest do art. 61 ust. 4 i 5 u.p.z.p. I tak 1) art. 61 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, nie miał i nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie ze względu rodzaj inwestycji, której nie zalicza się do zabudowy zagrodowej;

2) art. 61 ust. 5 u.p.z.p., zgodnie z którym warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, również nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, jak bowiem wynika z załącznika nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy Wójta Gminy Wilczyn z dnia 15 stycznia 2020 r. Nr IG0.6730.66.2019.MP, "istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego".

W załączniku nr 1 do decyzji Wójta Gminy Wilczyn określono granice terenu objętego wnioskiem. Z uwagi zaś na charakter inwestycji i ustawowe wyłączenie stosowania przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. przy jej lokalizacji, nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 u.p.z.p. w tym "niekompatybilności" decyzji o warunkach zabudowy z zastaną formą zabudowy na sąsiednich działkach.

Także zarzut niewyjaśnienia sprawy ustalenia obszaru stanowisk archeologicznych i ochrony konserwatorskiej nie jest usprawiedliwiony. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała, które z okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione w tym zakresie. Na terenie objętym wnioskiem oraz w sąsiedztwie nie znajdują się obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków. W ocenie dokonanej przez Sąd I instancji wskazano, że zarówno z akt administracyjnych jak i z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, nie wynika by przedmiotowy teren był objęty ochroną konserwatorską.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 poz. 329 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.