Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2045/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Wyrok ten skargą kasacyjną zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.K. domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Następnie pismem procesowym z dnia 21 listopada 2014 r. skarżący K.K. cofnął złożoną skargę kasacyjną, wnosząc jednocześnie o zwrot uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 250 złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", wnoszący skargę kasacyjną może cofnąć skargę kasacyjną. Cofnięcie skargi kasacyjnej wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi kasacyjnej za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skuteczne cofnięcie skargi kasacyjnej skutkuje umorzeniem postępowania.
Stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie występują przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał jej cofnięcie za skuteczne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o umorzeniu przedmiotowego postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jak w punkcie 1 sentencji.
Zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od: pisma odrzuconego lub cofniętego.
W niniejszej sprawie skarżący uiścił tytułem wpisu od wniesionej skargi kasacyjnej kwotę 250 zł. W związku z powyższym, skoro skarżący skutecznie cofnął wniesioną skargę kasacyjną, od której uiścił wpis sądowy, to na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 2 sentencji.