Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 219/08 oddalił skargę Sp. z o.o. [...] w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Starosta Goleniowski postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 113 § 1 i 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku strony - odmówił sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Starosty Goleniowskiego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego z eksploatowanych instalacji przez Spółkę [...].
Jak ustalił organ, w dniu [...] sierpnia 2007 r. Spółka [...] wniosła o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. wydanej na wniosek z dnia [...] czerwca 2005 r. podpisany przez Prezesa Zarządu Spółki, do którego została dołączona dokumentacja pod nazwą: "Wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów" dla Spółki z o.o. [...] w G. przy ul. [...]". Starosta Goleniowski, kierując się treścią art. 188, art. 224 ustawy z dnia 27 kwietnia 2007 r.- Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz wnioskiem strony rozstrzygnął sprawę merytorycznie oraz określił wielkości gazów i pyłów oraz dane dotyczące rodzajów i parametrów instalacji, powodujących emisje.
Ponadto, w pkt 4 decyzji ustalił wielkości wykorzystywanych w procesie technologicznym materiałów, a w pkt 5 nałożył obowiązek prowadzenia pomiarów emisji substancji wprowadzonych do powietrza, ewidencjonowanie wyników oraz składanie sprawozdań organowi, natomiast w pkt 6 zobowiązał Spółkę do aktualizacji decyzji w przypadku zmiany parametrów przyjętych do analizy. Termin pozwolenia został ustalony do dnia [...] grudnia 2015 r.
Organ wyjaśnił, że dane zamieszczone w decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. zawarto ściśle i zgodnie z treścią wniosku o wydanie pozwolenia, który spełniał wymagania stawiane przepisami prawa. W punkcie 4.1 tej decyzji organ określił między innymi ilości wykorzystywanej w technologii żywicy poliestrowej izoftalowej i ortoftalowej zgodnie z ilościami wskazanymi na str. 15 wniosku.
Uznając zatem za nieuzasadniony wniosek strony o sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. przedmiotowej decyzji w treści pkt 4.1 Starosta Goleniowski wskazał, że w przypadku zmiany ilości wykorzystywanych materiałów strona powinna wystąpić o zmianę decyzji składając kompleksowy wniosek zgodny z wymogami art. 184 ustawy - Prawo ochrony środowiska. W ocenie organu nie jest bowiem dopuszczalne dokonywanie zmian merytorycznych w trybie art. 113 § 1 k.p.a., tym bardziej, że w samym wniosku o wydanie pozwolenia strona zawarła takie dane. Ten tryb postępowania dotyczy sytuacji, gdy oczywistą omyłkę lub błąd popełni organ, zatem gdy istnieje różnica między danymi zawartymi we wniosku strony a danymi zawartymi w decyzji organu. Omyłka w decyzji powinna cechować się oczywistością, co prowadzi do ustalenia granicy dokonywania sprostowania. W przedmiotowej sprawie organ nie popełnił błędu pisarskiego ani omyłki, tym bardziej oczywistej omyłki, gdyż rozstrzygnął zgodnie z wnioskiem.
Za niezasadny organ uznał wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu przesłuchania świadków lub biegłych w przedmiocie stwierdzenia czy zaszła oczywista omyłka w decyzji Starosty, podnosząc, że rozprawa administracyjna jest instytucją postępowania dowodowego, a w przedmiotowej sprawie w celu udowodnienia stanu faktycznego wystarczające są dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, a w szczególności wniosek z dnia [...] czerwca 2005 r.
Na powyższe postanowienie Spółka z o.o. [...] z siedzibą w G. wniosła zażalenie domagając się jego uchylenia i sprostowania, zgodnie z wnioskiem, decyzji w pkt 4.1 poprzez zastąpienie treści: "żywica poliestrowa izoftalowa i ortoftalowa 34,2 Mg/rok" prawidłową treścią: "żywica poliestrowa izoftalowa i ortoftalowa 34200 kg/miesiąc". W uzasadnieniu zażalenia Spółka przyznała, że na stronie 15 wniosku o wydanie pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza znalazł się zapis identyczny jak w pkt 4.1 decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. Pominięto jednak, że załącznikiem zarówno do wniosku jak i częścią składową decyzji są tabele dopuszczalnych emisji, z których jednoznacznie wynika, że brzmienie pkt 4.1 decyzji powinno być zgodne z wnioskowanym obecnie przez stronę, gdyż w przeciwnym razie wniosek i decyzja zawierają wewnętrzną sprzeczność. Tabele wielkości emisji przewidywanych w procesie technologicznym warunkują ilość zużytych materiałów.
Skoro zatem Starosta Goleniowski uczynił za podstawę swojej decyzji tabele wielkości przewidywanych emisji (stanowią one przecież część składową decyzji), to oczywista wydaje się sprzeczność decyzji w pkt 4.1 z treścią tabel. Potwierdza to fakt, że z treści art. 224 ust. 1 w związku z art. 188 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, iż wskazanie rodzaju i ilości wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i paliw, biorąc pod uwagę wymagania, o których mowa w art. 143 pkt 1-5 tej ustawy, jest tylko fakultatywnym elementem treści pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego. Spółka podniosła ponadto, że w przedmiotowej sprawie brak jest uzasadnienia dla pkt 4.1 decyzji, który oderwany jest od pozostałej części obliczeń. Zasadnym jest zatem wniosek o usunięcie tej rozbieżności w drodze sprostowania oczywistej omyłki, która była jej przyczyną, na zasadność wniosku bez wpływu pozostaje okoliczność, iż omyłka organu w sentencji decyzji została spowodowana uprzednią omyłką wnioskodawcy.
Podniesiono ponadto, że nie powinno budzić wątpliwości organu, iż w treści decyzji zamieszczona jest omyłka w zakresie wskazania dopuszczalnej do wykorzystania niewłaściwej ilości żywicy poliestrowej. Wadę wskazaną do sprostowania charakteryzuje oczywistość, stanowiąca jednocześnie normę dopuszczalności sprostowania. Oczywistość omyłki zawartej w decyzji wynika z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku oraz intencją wnioskodawcy w zakresie uzyskania decyzji o określonej treści.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 113 § 1 i 3 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium ustalając stan faktyczny zrelacjonowało wniosek o sprostowanie decyzji, motywy postanowienia organu I instancji oraz treść zażalenia.
Przystępując do wyjaśnienia własnego stanowiska w sprawie organ odwoławczy zacytował art. 113 § 1 k.p.a. i wyjaśnił, że przepis ten wyczerpująco wskazuje wszystkie wady decyzji, które mogą być korygowane w jego trybie, przy czym konieczną cechą tych wad jest ich oczywistość. Wszelkie zmiany decyzji sięgające w jej meritum pozostają poza zakresem tego przepisu. Uwzględnienie wniosku o sprostowanie przedmiotowej decyzji dotykałoby, zdaniem Kolegium, rozstrzygnięcia merytorycznego. Nie można uzasadnić zastosowania odmawianego trybu dla usunięcia ewentualnych sprzeczności pomiędzy sentencją rozstrzygnięcia a jej uzasadnieniem, o ile sprzeczność ta dotyczy elementów stanowiących o istocie sprawy. Oczywista omyłka nie oznacza błędu w ustaleniach merytorycznych organu, czy też błędu w stosowaniu prawa. Dokonanie, w następstwie sprostowania, zmiany zapisu decyzji określającego dopuszczalny poziom wykorzystania w procesie technologicznym konkretnego rodzaju materiału, którego wykorzystanie wiąże się z określoną wielkością emisji, jest merytoryczną zmianą decyzji administracyjnej, nieuprawnioną we wnioskowanym trybie.
Trudno jest, według organu, uznać za oczywiste ustalenie wielkości zużytego surowca lub materiału na podstawie wielkości emisji gazów lub pyłów do powietrza pochodzących z użycia tychże surowców w procesie technologicznym stosowanym w konkretnej instalacji. Takie ustalenie wymaga stosownych pomiarów i obliczeń.
Zdaniem organu, podnoszoną przez stronę niezgodność decyzji z wnioskiem i dołączonymi doń dokumentami należy ocenić w postępowaniu podjętym i prowadzącym do weryfikacji decyzji ostatecznej.
[...] Spółka z o.o. w G. wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się uchylenia postanowień organów obu instancji. Skargę oparto na zarzucie naruszenia art. 113 §1 k.p.a. Zdaniem skarżącej spółki przepis ten nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji, a zwłaszcza nie zastrzega sprostowania jedynie do rozstrzygnięć decyzji zawartych w osnowie. Na poparcie tej tezy skarżąca powołała się na Komentarz do Kodeksu Postępowania administracyjnego autorstwa M. Jaśkowskiej, A. Wróbla wyd. Zakamycze 2005 oraz wyrok NSA z 13 marca 1998 r., sygn. SA/Lu 1091/96 wywodząc, że w przedmiotowej sprawie zachodzi sprzeczność rozstrzygnięcia decyzji z jej uzasadnieniem, wobec czego zasadnym jest dokonanie jej sprostowania poprzez zastosowanie wnioskowanego trybu art. 113 § 1 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2008r., sygn. akt II SA/Sz 219/08 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w G., uznając ją za niezasadną.
Jak zaznaczył Sąd, przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było sprostowanie, na wniosek strony skarżącej, oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji ostatecznej Starosty Goleniowskiego z dnia [...] czerwca 2005 r. udzielającej tej stronie zezwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego z eksploatowanych instalacji. Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji wobec nie złożenia od niej odwołania.
[...] Spółka z o.o. z siedzibą w G. w piśmie procesowym, które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] sierpnia 2007 r., wniosła alternatywnie "o sprostowanie decyzji ewentualnie dokonanie jej zmiany w części".
Zaskarżonym obecnie do Sądu postanowieniem organ I instancji rozstrzygnął w przedmiocie pierwszego z powyższych wniosków, co jest oczywiste, zażywszy na to, że postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie wniosku o zmianę decyzji ostatecznej.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozważenie i ustalenie, jakie omyłki i błędy zawarte w decyzji administracyjnej podlegają sprostowaniu, a jakie wady decyzji nie mogą zostać sprostowane w przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. trybie.
Zgodnie z treścią art. 113 § 1 k.p.a. prostowane w drodze postanowienia mogą być błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki pisarskie w wydanych decyzjach. Skarżąca spółka złożyła zaś w niniejszej sprawie wniosek o "sprostowanie decyzji" nie dostrzegając, że art. 113 § 1 k.p.a. nie zezwala na sprostowanie decyzji, z tego chociażby powodu, że przewiduje wydanie postanowienia, a takim aktem nie można ingerować w istotną treść decyzji. Dlatego ustawodawca ograniczył zakres przedmiotowy przewidzianej w art. 113 § 1 k.p.a. instytucji sprostowania do błędów mających postać oczywistych omyłek takich jak błędy pisarskie, rachunkowe i inne (np. zastosowanie w sposób oczywisty mylnej pisowni, opuszczenie liter w wyrazie, błąd matematyczny), a więc mających charakter wadliwości nieistotnych. Przepis ten nie zezwala na poprawianie innych błędów w decyzji i eliminowanie tą drogą jej wad istotnych, bowiem dla tego celu przewidziane zostały w Kodeksie postępowania administracyjnego odmienne środki prawne, a w szczególności te, które wynikają z dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (odwołanie, zażalenie), a w odniesieniu do decyzji ostatecznej nadzwyczajne tryby weryfikacji określone w art. 154, 155, 156 k.p.a., na co zwrócił już uwagę organ odwoławczy.
Sąd uznał, że w pełni zasługuje na akceptację stanowisko organów orzekających w sprawie, że sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w decyzji nie może prowadzić do ingerencji w merytoryczną stronę decyzji, a zatem nie może prowadzić do zmiany lub uzupełnienia rozstrzygnięcia. Tymczasem, jak wynika z treści wniosku spółki, sprostowanie miałoby polegać na zastąpieniu w pkt 4.1 decyzji ostatecznej (określającym rodzaje wykorzystywanych w procesie technologicznym materiałów) w odniesieniu do żywicy poliestrowej izoftalowej i ortoftalowej wskazanej ilości: " 34,2 Mg/rok" na ilość: "34.200 kg/miesiąc".
W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu nie popełniono błędu w ustaleniach i w ocenie prawnej przyjmując, że istnieje zasadnicza różnica między tymi parametrami zużycia wskazanych rodzajów żywicy poliestrowej, co - w przypadku uwzględnienia wniosku strony i dokonania żądania sprostowania (niezależnie od tego czy pkt. 4 ma charakter elementu decyzji) obligatoryjnego czy fakultatywnego - prowadziłoby do określenia znacznie większego zużycia tego surowca i to niezgodnie z wnioskiem strony w przedmiocie wydania zezwolenia na emisję do powietrza atmosferycznego. Co prawda, jak zaznaczył Sąd, w aktach administracyjnych sprawy przesłanych wraz ze skargą nie zamieszczono wniosku skarżącej o wydanie powyższego pozwolenia, ale wobec przyznania przez skarżącą, że wydane ono zostało zgodnie z wnioskiem, a błąd w pkt 4.1 decyzji był skutkiem błędu we wniosku, Sąd przyjął, że ustalenie to nie jest skargą kwestionowane.
W takim zaś razie, nie można podzielić poglądu prezentowanego w zażaleniu, że fakt wydania decyzji zgodnie z treścią żądania strony, które to żądanie zawiera błąd taki jak rozpatrywany w niniejszej sprawie, nie stoi na przeszkodzie jego sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a.. Przeciwnie, w świetle art. 63 § 2 k.p.a. należy przyjąć, ze organ jest związany żądaniem strony zawartym w podaniu w tym sensie, że sam nie może tego żądania zmienić. Jeśli zatem skarżąca we wniosku określiła zużycie wskazanych w pkt 4.1 żywic na "34,2 Mg/rok", to nie był to błąd organu, lecz błąd strony. Taki zaś błąd nie stanowi oczywistego błędu, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a., skoro prowadzi, jak wyżej była o tym mowa, do zmiany merytorycznej treści decyzji.
W ocenie Sądu, nie można też w tym przypadku mówić o oczywistości błędu. Pomijając już okoliczność, że sama zainteresowana Spółka, błąd ten dostrzegła po 2 latach od wydania decyzji, to jej argumentacja, odwołująca się do zaistnienia w jego następstwie sprzeczności pomiędzy treścią pkt 4.1 decyzji a tabelami stanowiącymi jej integralną część jest całkowicie chybiona na gruncie niniejszej sprawy. Przedmiotowe tabele nie prezentują bowiem wprost ilości i rodzajów żywic planowanych do zużycia w procesie technologicznym, lecz wskazują na inne parametry i czynniki.
Nie można wprawdzie wykluczyć, że ich przeliczenie pozwoliłoby na odtworzenie ilości materiałów, użytych dla wytworzenia określonej w tabelach ilości zanieczyszczeń i wielkości emisji, tyle tylko, ze byłoby to już wgłębianie się w meritum sprawy, w której wydano przecież decyzję merytoryczną i ostateczną. Skoro zaś tego rodzaju ustalenie wymagałoby określonych obliczeń, to o oczywistej omyłce w decyzji na gruncie niniejszej sprawy nie może być mowy.
Co prawda, jak zaznaczył Sąd, art. 113 § 1 k.p.a. jak i ustawa nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń, ustaleń. Wbrew wywodom skargi, taki błąd w niniejszej sprawie nie zaistniał, a zatem nie wystąpiła podstawa prawna do jego sprostowania w decyzji.
Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.").
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego "[...]" Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegający na nieuchyleniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz nieuchyleniu w całości postanowienia Starosty Goleniowskiego z dnia [...] listopada 2007 r. odmawiającego sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Starosty Goleniowskiego z dnia [...] czerwca 2005 r., znak [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na wprowadzenie gazów i płynów do powietrza atmosferycznego z eksploatowanych instalacji przez [...] Sp. z o.o. w G., które zostały wydane z naruszeniem art. 113 k.p.a., co miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy.
Zarzucając powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania przed WSA i NSA według norm przepisanych; ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpatrzenie sprawy, tj. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2008 r. wraz z poprzedzającym je postanowieniem Starosty Goleniowskiego z dnia [...] listopada 2007 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu postawionych zarzutów skarżąca Spółka podniosła, że Sąd I instancji pominął fakt błędnej interpretacji przez organy samorządowe pojęcia "oczywista omyłka" zawartego w art. 113 k.p.a., przez co nie uchylił postanowień tych organów niekorzystnych dla skarżącej. Istotnym bowiem z niniejszej sprawie jest fakt, że załącznikiem zarówno do wniosku skarżącej o wydanie decyzji, jak i częścią składową decyzji Starosty Goleniowskiego są tabele dopuszczalnych emisji, z których jednoznacznie wynika, że brzmienie sentencji powinno być zgodne z wnioskowanym obecnie przez skarżącą, gdyż w przeciwnym razie zarówno wniosek Spółki z [...] czerwca 2005 r., jak i decyzja Starosty Goleniowskiego z dnia [...] czerwca 2005 r. zawierają wewnętrzną sprzeczność. Tabele wielkości emisji przewidywanych w procesie technologicznym warunkują ilość zużytych materiałów. Skoro zatem Starosta Goleniowski jako organ wydający decyzję w sprawie udzielenia pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego uczynił za podstawę swojej decyzji tabele wielkości przewidywanych emisji, które są podstawowym czynnikiem decydującym o wydaniu takiego pozwolenia na działania uciążliwe przecież dla środowiska naturalnego i tylko z tego powodu wymagane, to oczywista wydaje się sprzeczność z pkt 4.1 decyzji, która nie odpowiada treści tabel.
Powyższe potwierdza brzmienie art. 224 ust. 1 w zw. z art. 188 ust. 3 pkt 4 ustawy - Prawo ochrony środowiska, z którego wynika, że wskazanie rodzaju i ilości wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i paliw, biorąc pod uwagę wymagania, o których mowa w art. 143 pkt 1-5 tej ustawy, jest tylko fakultatywnym elementem treści pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego. Jak zauważa skarżąca, wartość materiału określona w pkt 4.1. decyzji jest oderwana od pozostałej części obliczeń. Zasadny jest zatem wniosek skarżącej o usunięcie tej rozbieżności w drodze sprostowania oczywistej omyłki, która była jej przyczyną. Na zasadność tego wniosku nie wpływa natomiast okoliczność, iż omyłka organu w sentencji decyzji została spowodowana uprzednią omyłką skarżącego - wnioskodawcy.
Pełnomocnik skarżącej podniósł również, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż wymaganie wykonania określonych obliczeń powoduje, że nie może być mowy o oczywistej omyłce. Tymczasem w samym art. 113 k.p.a. jest mowa o błędach rachunkowych. W przedmiotowej zaś sprawie chodzi o konieczność zastosowania najprostszego z działań matematycznych, jakim jest dodawanie.
Nie powinno w niniejszej sprawie budzić wątpliwości, że w treści decyzji zamieszczona jest omyłka w zakresie wskazania dopuszczonej do wykorzystania niewłaściwej ilości żywicy poliestrowej. Wadę wskazaną do sprostowania we wniosku charakteryzuje jej oczywistość stanowiąca równocześnie normę dopuszczalności sprostowania. Oczywistość zaś omyłki wynika z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku oraz intencją wnioskodawcy w zakresie uzyskania decyzji o określonej treści.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionej podstawy. Przepis art. 113 k.p.a. w § 1 stanowi iż organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie oraz rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Żądanie strony dotyczy sprostowania osnowy decyzji - jej rozstrzygnięcia. Już sam fakt, że sprostowanie następuje poprzez wydanie postanowienia potwierdza stanowisko Sądu I instancji, postanowieniem nie można bowiem korygować istotnych merytorycznych rozstrzygnięć, stanowiących treść decyzji. Faktem w sprawie niekwestionowanym jest oparcie decyzji w kwestionowanym zakresie na wniosku strony skarżącej, który okazał się błędny. Przepis art. 113 § 1 k.p.a. jest skierowany do organu, określa jego kompetencje. Organ administracji załatwia sprawę poprzez wydanie decyzji. Błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki dotyczą wydanych przez niego decyzji.
W oczywisty sposób powołany przepis nie ma zastosowania do omyłek popełnionych przez strony. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że organ - opierając się na wniosku strony z której inicjatywy postępowanie zostało wszczęte - przy załatwianiu sprawy zastosował się do tego wniosku (zawierającego błędy merytoryczne stwierdzone przez stronę po upływie 2. lat od złożenia wniosku i wydania decyzji i po jej ustatecznieniu). Fakt oparcia decyzji na wadliwym wniosku strony nie daje organowi podstaw do jej "sprostowania" w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a.. Właściwą drogą do dokonania żądanej przez skarżącą Spółkę zmiany decyzji jest tryb zmiany decyzji ostatecznych określony w art. 155 k.p.a Skarżąca podnosi, że ta omyłka jest oczywista w świetle tabel, stanowiących załączniki decyzji co wynikać będzie z dokonania prostych obliczeń. Także ten argument jest chybiony, dokonywanie choćby prostych obliczeń, zabiegów myślowych,ustaleń oznacza załatwianie sprawy od nowa, nie mieści się bowiem w pojęciu błędu rachunkowego, błędu pisarskiego ani oczywistej omyłki.Oczywistość omyłki oznacza, że chodzi o wadliwość nieistotną.
Zmiany merytorycznej treści decyzji za taką - nieistotną - wadliwość uznać nie można. W pełni należy podzielić stanowisko organów administracji i akceptujące je stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego iż sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w decyzji nie może prowadzić do ingerencji w jej merytoryczną treść.
Zważywszy na powyższe, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjna należało oddalić.