Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę T. P. o wznowienie postępowania.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 8 czerwca 2005 r. skarżący wniósł o "przywrócenie terminu sprawy" zakończonej w dniu 9 listopada 2004 r. Skarżący wyjaśnił, że nie mógł się stawić na rozprawę, ponieważ w lipcu 2004 r. przebywał w szpitalu, a choroba nie ustąpiła do dnia dzisiejszego. Po wezwaniu przez Sąd do sprecyzowania treści pisma z dnia 8 sierpnia 2005 r. skarżący wyjaśnił, że złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 9 listopada 2004 r., i domaga się jego uchylenia. T. P. zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego, pominięcie istotnych dowodów zgłoszonych przez skarżącego, a w konsekwencji podjęcie decyzji bez uzasadnienia.
Rozważając dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania Sąd stwierdził, że konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek, a mianowicie wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Przesłanki te zostały wymienione w art. 271 - 273 P.p.s.a. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten zgodnie z art. 277 P.p.s.a.. liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
W niniejszej sprawie skarżący nie powołał wystąpienia którejkolwiek z przesłanek z art. 271 – 273 P.p.s.a. dających podstawę do wznowienia postępowania sądowego. Nie uprawdopodobnił również zachowania terminu do wniesienia skargi, pomimo że pismem z dnia 26 lipca 2005 r. został wezwany do sprecyzowania podstaw wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, o których mowa w powołanych przepisach. Wprawdzie w piśmie z dnia 8 czerwca 2005 r. skarżący podał, że nie mógł uczestniczyć w rozprawie z powodu choroby, jednakże nie wskazał wskutek naruszenia jakich przepisów prawa pozbawiony został możności działania. Skarżący nie podał również okoliczności stwierdzających zachowanie trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożył T. P. zastąpiony przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie nie wznowiono postępowania w sprawie pozbawienia go uprawnień kombatanckich, mimo spełnienia przesłanek z art. 271 § 2 P.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wyjaśnił, że w piśmie z dnia 08.06.2005r. podał okoliczności z powodu których nie mógł uczestniczyć w rozprawie, przebywał bowiem w szpitalu gdzie rozpoznano u niego udar skroniowy i bezwład kończyn dolnych. Szczegółową dokumentację lekarską skarżący załączył do akt sprawy. Zdaniem skarżącego art. 6 ust. 3 pkt.c Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1993r. Nr 61, poz. 284) stwierdza, iż strona ma prawo do aktywnego udziału w postępowaniu dowodowym osobiście lub przez ustanowionego pełnomocnika. Zasada ta ma również oparcie w zasadach ogólnych ustanowionych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W art. 10 k.p.a. zawarta jest zasada ogólna na mocy której strona ma prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania i prawo do wypowiadania się strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony. Skarżący podkreślił, że jest osobą nieporadną, w podeszłym wieku (79 lat) i trudno mu podać jaki konkretny przepis prawa został naruszony. Takie ogólne stwierdzenie Sądu narusza treść art. 8 k.p.a., a mianowicie zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw i wskazał, że art. 6 ust. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie ma zastosowania do postępowań, które rozstrzygają, czy sprawa winna być wznowiona. Poza tym naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ ma wynik sprawy jako podstawa kasacji (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Zarzucając naruszenie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. należy wskazać, na czym to naruszenie polegało, a ponadto wykazać związek pomiędzy naruszeniem, a treścią orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów należy stwierdzić, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25 sierpnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasadnie wskazał, że dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania zależy od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, a mianowicie wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Termin do wniesienia skargi wynosi trzy miesiące, a liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania, od dnia w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
W przedmiotowej sprawie, jak podkreślił Sąd, T. P. nie wskazał na którąkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 271 – 273 P.p.s.a. pomimo, że Sąd w piśmie z dnia 26 lipca 2005r. zobowiązał go do sprecyzowania podstawy wznowienia postępowania. Skarżący nie podał także okoliczności stwierdzających zachowanie trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji Sąd zasadnie przyjął, że na mocy art. 280 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Trzeba podkreślić, że w toku postępowania nie nastąpiło naruszenie przepisów mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie to dotyczy przede wszystkim podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ponieważ badając kwestię dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania Sąd postępował zgodnie z obowiązującymi przepisami procedury sądowoadministracyjnej.
Poza tym, jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, Europejski Trybunał Praw Człowieka przyjął, że art. 6 Konwencji nie ma zastosowania do postępowania w którym rozważana jest kwestia, czy postępowanie ma być wznowione.
Zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd przepisów procedury administracyjnej należy ocenić jako nieporozumienie, ponieważ z treści art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jak i ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ ma wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Ponadto podnosząc zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 P.p.s.a. należy wskazać, na czym to naruszenie polegało, a także wykazać związek pomiędzy naruszeniem, a treścią orzeczenia.
Skarga kasacyjna nie zawiera w tym zakresie jakichkolwiek rozważań.
W tej sytuacji na mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na art. 207 § 2 P.p.s.a. biorąc pod uwagę trudną sytuację życiową skarżącego, a mianowicie podeszły wiek i zły stan zdrowia, co uzasadnia odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.