Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt III SA/Gd 405/07, odrzucił skargę K. Ż. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący wniósł przedmiotową skargę z naruszeniem ustawowo określonego terminu. Skarżący odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 25 lipca 2007 r., a zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 24 sierpnia 2007 r. Ponieważ skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, Sąd w dniu 30 sierpnia 2007 r. przesłał ją do Wojewody P. zgodnie z właściwością. Za datę wniesienia skargi Sąd przyjął dzień nadania przesyłki zawierającej skargę, przez sąd administracyjny do organu i uznał, że została ona wniesiona po terminie.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł K. Ż., reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i § 2, art. 6, art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 71 § 2 i w związku z art. 83 § 4 ppsa polegające na błędnej kontroli prawidłowości postępowania oraz uznanie, że skarga nie została wniesiona w terminie, mimo że skarżący złożył ją w administracji zakładu karnego w dniu 10 sierpnia 2007 r., zgodnie z otrzymanym pouczeniem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że Sąd nie wziął pod uwagę, iż skarżący wniósł skargę dokładnie zgodnie z treścią pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa zasadą jest, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Istotą sprawy poddanej kontroli sądowoadministracyjnej jest sposób i termin wniesienia skargi, a więc wysłanie skargi bezpośrednio do sądu a nie do sądu za pośrednictwem organu, jak tego wymaga norma art. 54 § 1 ppsa, a w konsekwencji przekazanie skargi przez sąd organowi już po upływie ustawowego terminu.
Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi na decyzję Wojewody P. upływał 24 sierpnia 2007 r. Skarżący złożył skargę w administracji zakładu karnego w dniu 10 sierpnia 2007 r., a zatem jeszcze przed upływem ustawowego terminu do jej wniesienia. Przesyłka zaadresował zgodnie z brzmieniem pouczenia decyzji Wojewody P., które stanowi, iż "na decyzję przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Aleja Zwycięstwa 16/17, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia za pośrednictwem Wojewody P.". Wynika stąd, iż wprawdzie jako głównego adresata przesyłki strona wskazała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, to jednak jednocześnie jednoznacznie i to stosownie do otrzymanego pouczenia podała, że czyni po "za pośrednictwem Wojewody P.".
Stosownie do art. 83 § 4 ppsa złożenie pisma przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego jest traktowana na równi ze złożeniem pisma w urzędzie pocztowym (§ 3). Skoro zatem strona złożyła pismo w administracji zakładu karnego z zachowaniem ustawowego terminu, zaś zakład ten nie podjął żadnych czynności wyjaśniających w kwestii wskazanego w przesyłce adresata, a to podania, że przesyłka ma być skierowana wprawdzie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże "za pośrednictwem Wojewody P.", który wydał zaskarżoną decyzję, skutkiem czego zakład karny przesłał ją bezpośrednio do Sądu, należałoby przyjąć, że wadliwe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu w kwestii niedopuszczalności skargi jako wniesionej po terminie.
Takie rozumowanie jest konieczne nie tylko wobec treści art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 83 § 4 ppsa, ale zwłaszcza wobec konstytucyjnie zagwarantowanego prawa obywatela do sądowej kontroli działalności administracji publicznej.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 w związku z art. 182 ppsa.