Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 845/14 odrzucił skargę I.S. i J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonania robót budowlanych polegających na podwyższeniu terenu działek.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że w rozpoznawanej sprawie dwukrotnie (w dniu 30 grudnia 2014 r. i w dniu 7 stycznia 2015 r.), podjęto próbę doręczenia skarżącym– w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) - wezwania, w którym Sąd zobowiązał ich aby w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi uiścili wpis sądowy od skargi w wysokości 500 zł oraz uzupełnili brak skargi poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy jej odpisów. Wyznaczony termin upływał w dniu 20 stycznia 2015 r. Skarżący nie uzupełnili ww. braku skargi i nie uiścili należnego wpisu sądowego od skargi.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że skoro mimo wezwania, nie uzupełniono braku formalnego skargi, skutkować to musi jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie zaś wpisu sądowego w terminie obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli I.S. i J. S., podnosząc następujące zarzuty:
- 1. naruszenie art. 73 § 1-4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie domniemania doręczenia pisma/wezwania skarżących do uzupełnienia braków skargi (dokonanie opłaty w wysokości 500 zł i nadesłanie 2 odpisów skargi), co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, w sytuacji, kiedy wbrew zapisowi doręczyciela zawiadomienia o miejscu odbioru przesyłki sądowej nie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej, która w tym czasie była zdemolowana przez okolicznych chuliganów;
- 2. naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, w sytuacji, kiedy wobec braku doręczenia skarżącym wezwania do usunięcia braków termin 7 dni do uzupełnienia braków nie tylko nie upłynął, ale nawet nie rozpoczął swego biegu.
Mając na uwadze powyższe, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie sprawie dalszego biegu oraz zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z normami przepisanymi.
Do skargi kasacyjnej dołączono 2 fotografie uszkodzonej skrzynki pocztowej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania M. K. i D.K. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Odnosząc się do pierwszego z poniesionych zarzutów, stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił skutki zastosowania trybu doręczenia przewidzianego w art. 73 p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu, w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub w sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanowił w ww. przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma. Dla skuteczności doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. konieczne jest dokonanie przez doręczyciela właściwych adnotacji na potwierdzeniu odbioru, w tym wskazanie gdzie umieścił on zawiadomienie o przesyłce dla adresata: w skrzynce na korespondencję, na drzwiach mieszkania, w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń czy na drzwiach biura lub innego pomieszczenia (art. 73 § 2).
W rozpoznawanej sprawie zawiadomienia o przesyłce adresowanej do skarżących zawierające wezwania Sądu do uzupełnienia braków skargi, a pozostawione w placówce pocztowej, zostały umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, co potwierdzają adnotacje doręczyciela na potwierdzeniu odbioru (k. 11 i 12). Wskazać w tym miejscu trzeba, że domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności przedstawione w skardze kasacyjnej nie stanowią obalenia tego domniemania. Twierdzenia skarżących o dysfunkcyjności skrzynki korespondencyjnej z powodu uszkodzenia (braku drzwiczek) nie zostało bowiem w wystarczający sposób udowodnione.
Po pierwsze wskazać należy, że nie wiadomo, czy skrzynka znajdująca się na załączonych fotografiach jest skrzynką na listy z miejsca odbioru korespondencji przez skarżących. Po drugie w skardze kasacyjnej nie wskazano, jak długo skrzynka pozostawała zdewastowana i kiedy konkretnie wykonano zdjęcia uszkodzonej skrzynki. Po trzecie, jeżeli skarżący są przekonani, że awiza nie pozostawiono, to powinni wyjaśnić przyczyny takiego stanu rzeczy we właściwym urzędzie pocztowym. Tymczasem skarżący nie przedstawili żadnych dowodów na okoliczność, iż podjęli takie działania (nie wykazali np., że wszczęli postępowanie reklamacyjne).
W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do podważania skuteczności doręczenia przesyłek w sposób przewidziany w art. 73 § 1-4 p.p.s.a. Trafnie więc Sąd pierwszej instancji uznał, że pisma wzywające skarżących do nadesłania odpisów skargi i uiszczenia wpisu były awizowane prawidłowo. Zarzut naruszenia wskazanego przepisu jest więc niezasadny.
W konsekwencji przyjąć należy, że istniały podstawy do odrzucenia skargi, skoro skarżący nie uzupełnili w terminie jej braków formalnych i fiskalnych. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę m.in. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.
Wniosek uczestnika o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie znajduje uzasadnienia w przepisach p.p.s.a. dotyczących zwrotu kosztów pomiędzy stronami, z których wynika co do reguły, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.).