Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 987/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – po rozpoznaniu skargi A. Z. – C. - uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 lipca 2007 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej A. Z. – C. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 59 w związku z art. 58 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie odmówiło A. Z. – C. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 marca 2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna na działkach nr [...], [...], [...] wraz z infrastrukturą techniczną na tych działkach oraz dz.nr [...], [...], [...] obr. 5 Krowodrza przy ul. [...] w K.. Kolegium wskazało, że postanowieniem z dnia 24 maja 2007 r. stwierdziło uchybienie przez A. Z. – C. oraz spółkę [...] S.A. w Krakowie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. W dniu 11 czerwca 2007 r. A. Z. – C. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania podnosząc, że nie zamieszkuje na ul. [...] w Krakowie od 1995 r., zaś pod tym adresem zostało dokonane doręczenie decyzji w sposób zastępczy.
Przesyłkę adresowaną na ul. [...], którą odebrał ochroniarz, przekazano do budynku biurowego [...] S.A. w K. w dniu 17 kwietnia 2007 r. i od tego też momentu należy liczyć termin do wniesienia odwołania. Kolegium podkreśliło, iż w obrocie prawnym pozostaje postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia odwołania, co pozbawia zasadności wniosek o przywrócenie terminu. Nadto w świetle art. 58 k.p.a przywrócenia terminu jest niedopuszczalne, jeśli stronie można przypisać choćby lekkie niedbalstwo. Skoro A. Z. – C. podjęła czynności przed organem I instancji na skutek doręczenia zawiadomienia na adres przy ul. [...], winna była informować organ o tym, że dalsza korespondencja winna trafić na aktualny adres, tym bardziej że w ewidencji gruntów nadal figuruje adres przy ul. C..
W skardze na powyższe postanowienie A. Z. – C. wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podkreśliła, że o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania dowiedziała się dopiero otrzymawszy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, które stwierdzało takie uchybienie, czyli z dniem 1 czerwca 2007 r. Wskazała, że organowi I instancji znany był jej właściwy adres. Nadto nie zostały spełnione wszystkie przesłanki doręczenia zastępczego decyzji, wymagane przez art. 43 k.p.a. - zawiadomienie o przesyłce nie zostało umieszczone ani w skrzynce pocztowej, ani na drzwiach mieszkania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną. Przytaczając treść przepisów art. 42 § 1, art. 43 oraz art. 44 § 1 pkt 1, § 2 i § 4 k.p.a. Sąd wskazał, że aby można było skutecznie doręczyć korespondencję w postępowaniu administracyjnym w drodze tzw. doręczenia zastępczego, niezbędne jest przede wszystkim skierowanie jej na prawidłowy adres strony. Doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. można zastosować, gdy adresat pisma istotnie mieszka bądź pracuje pod wskazanym w przesyłce adresem. Kolejnym wymogiem jest zawiadomienie - w sposób nie budzący wątpliwości - adresata zarówno o pozostawieniu korespondencji w placówce pocztowej, wskazanie placówki, gdzie można dokonać odbioru jak i terminu odbioru. Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwości, czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. bezskutecznym.
Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie w ogóle nie doszło do skutecznego w świetle prawa doręczenia skarżącej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 marca 2007 r. Orzeczenie to zostało wysłane pod błędny, nieaktualny adres. Z akt sprawy wynika, że organowi administracji publicznej znany był aktualny adres zamieszkania skarżącej, albowiem inna korespondencja w tej samej sprawie była już tam kierowana. Ponadto ze zwrotnych potwierdzeń odbioru nie wynika, aby skarżącej zostało pozostawione zawiadomienie o miejscu i terminie możliwego odbioru decyzji w placówce pocztowej. Zatem nie można mówić, że decyzja została doręczona przez awizo w trybie, o jakim mowa w art. 44 k.p.a.
Nadto Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie Sądu ma charakter formalny, gdyż w ogóle nie doszło do uchybienia terminu, jakim skarżąca dysponowała do wniesienia odwołania, a zatem organ II instancji nie będzie zobowiązany do ponownego rozpatrywania kwestii przywrócenia terminu. Wobec bezskuteczności doręczenia, nie można mówić, iż termin upłynął bezskutecznie, a odwołanie wniesiono z jego uchybieniem. Organ będzie natomiast musiał uwzględnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jaki zapadł w sprawie ze skargi na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu, sygn. akt II SA/Kr 802/07.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. H., reprezentowany przez radcę prawnego M. S.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 59 k.p.a. w związku z art. 58 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 3. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ wynik sprawy.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne K. H. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej K. H. wskazał, iż Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., ponieważ rozstrzygnięcie organu na podstawie art. 58 k.p.a. było prawidłowe. Sąd winien był dokonać wykładni podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia i zbadać, czy jej zastosowanie było zasadne w stanie faktycznym wynikającym z zebranego materiału dowodowego. W przypadku, gdyby materiał dowodowy nie został zebrany w sposób prawidłowy, Sąd powinien wydać wyrok opierając jego uzasadnienie o naruszenie stosownych norm regulujących zasady postępowania administracyjnego. Zamiast tego Sąd dokonał samodzielnej oceny stanu faktycznego.
Sąd naruszył także art. 135 p.p.s.a. wykraczając poza granice sprawy. W obecnym stanie sprawy przed SKO w Krakowie pozostaje nierozpoznane odwołanie skarżącej, jeśli stronie nie doręczono prawidłowo decyzji organu I instancji. Ponadto w momencie wydawania wyroku ostateczne było postanowienie SKO z dnia [...] maja 2007 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W takiej sytuacji Sąd, na zasadzie art. 111 p.p.s.a. winien był połączyć niniejszą sprawę ze skargą na powyższe postanowienie albo zawiesić postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W przeciwnym przypadku nie istnieją podstawy do innego rozstrzygnięcia jak tylko na zasadzie art. 151 p.p.s.a., bowiem SKO nie można zarzucić uchybień w zakresie podstawy faktycznej i prawnej. Rozstrzyganie sprawy w zakresie rozstrzygniętym postanowieniem SKO z dnia [...] maja 2007 r. stanowi naruszenie art. 135 p.p.s.a.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż skarżąca wniosła od doręczonej jej na adres przy ul. [...] decyzji odwołanie, nie załączając wniosku o przywrócenie terminu. Jeśli doręczenia decyzji dokonano na nieprawidłowy i doręczenie nie wywołało skutków prawnych, to niemożliwym byłoby stwierdzenie, czy odwołanie w ogóle zostało złożone w terminie. Gdyby podzielić stanowisko Sądu, iż decyzji nie doręczono w sposób prawidłowy, to wniesienie odwołania wymagałoby wykazania kiedy i w jaki sposób strona dowiedziała się o istnieniu decyzji i jaki termin na wniesienie odwołania jest właściwy. W takiej sytuacji właściwym środkiem jest wniosek o przywrócenie terminu. Skarżąca złożyła odwołanie dzień po upływie przewidzianego terminu, jednakże nie wniosła równocześnie o przywrócenie terminu, co więcej w samym odwołaniu nie kwestionowano skuteczności doręczenia. Oznacza to, że strona w chwili składania odwołania była przekonana o tym, iż decyzja wywołuje skutki prawne.
W przedmiotowej sprawie doszło po stronie odwołujących się, do co najmniej lekkiego niedbalstwa w zakresie wniesienia środka zaskarżenia. Jeśliby rzeczywiście strona miała wątpliwość co do prawidłowości doręczenia i terminu, jaki wiąże się z możliwością kwestionowania wydanej decyzji, to powinna była organowi stan ten wyraźnie zakomunikować. Wniesienie w pierwszej kolejności odwołania od decyzji a następnie wniosku o przywrócenie terminu wskazuje na niezachowanie należytej staranności.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. Z. – C., reprezentowana przez radcę prawnego M. M., wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
A. Z. – C. nie podzieliła zarzutu skargi kasacyjnej, iż Sąd zamiast ograniczyć się do badania zgodności z prawem podjętych działań organów administracji publicznej, dokonał samodzielnej oceny stanu fatycznego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2006 r., I GSK 1421/05 (LEX 265017) podniosła, iż ocena zgodności z prawem/legalności aktu administracji musi mieć odniesienie w istniejącym stanie faktycznym, co nie jest jednoznaczne z dokonaniem oceny tego stanu faktycznego. Istotą sądowej kontroli jest ocena zgodności lub niezgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną. W tym celu Sąd dokonuje wykładni przepisów prawa, które były podstawą wydania tego aktu i ocenia zastosowanie przepisów do stanu faktycznego sprawy.
Sąd musi zatem odnieść się do ustaleń stanu faktycznego sprawy i zweryfikować ich prawidłowość. Sąd pierwszej instancji nie wykroczył poza swoje kompetencje, gdyż weryfikację przeprowadził na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym. Sąd pierwszej instancji nie wykroczył też poza granice sprawy, której dotyczyła sprawa. Fakt złożenia odwołania, a następnie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie może przesądzać o uznaniu, że decyzja organu I instancji w postępowaniu administracyjnym była doręczona skarżącej skutecznie. Nieskuteczne doręczenie spowodowało, że A. Z. – C. odwołała się od przedmiotowej decyzji, gdy tylko miała możliwość się z nią zapoznać. Podkreślono, iż korespondencja kierowana na adres przy ul. [...] w K. nie była podejmowana przez skarżącą osobiście, lecz doręczana była dozorcy budynku – przedmiotową przesyłkę odebrał ochroniarz pilnujący porządku w obrębie budynku.
Ponadto organowi administracji publicznej znany był właściwy adres skarżącej przy ul. [...] w K.. Bezzasadne są również twierdzenia wnoszącego kasację, iż fakt wniesienia odwołania od decyzji świadczy o doręczeniu korespondencji na właściwy adres. Skarżąca składając odwołanie nie wiedziała, iż przekroczyła termin do jego złożenia. Wiadomość o przekroczeniu terminu powzięła dopiero, gdy doręczono jej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2007 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania i wówczas złożyła wniosek o przywrócenie terminu. Postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu nie wpływa ujemnie na możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu i możliwość przywrócenia terminu przez organ.
Nadto skarżąca nie ponosi winy w złożeniu odwołania jeden dzień po terminie. Przesyłkę listowną adresowaną na ul. [...] odebrał ochroniarz i w dniu 17 kwietnia 2007 r. przekazał ją do budynku biurowego spółki [...]" S. A. w K.. Skarżąca nie wiedziała, iż przedmiotowa przesyłka została doręczona wcześniej - nie została powiadomiona o fakcie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 43 k.p.a., co stanowi naruszenie prawa skutkujące brakiem prawidłowego doręczenia przesyłki. Listonosz nie zostawił stosownego zawiadomienia w skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania. Przewidziane w art. 43 i 44 k.p.a. zastępcze formy doręczania korespondencji przez organy administracji publicznej rodzą wprawdzie domniemanie, że pismo zostało doręczone adresatowi, jednak domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych, co miało miejsce w niniejszym przypadku. A zatem, nawet w przypadku przyjęcia adresu przy ul. [...] za adres skarżącej doręczenie nie mogłoby zostać uznane za skuteczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Przypomnieć też należy, iż naruszenie przepisów postępowania, podobnie jak naruszenie prawa materialnego, może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. W niniejszej sprawie strona nie postawiła należycie zarzutów skargi kasacyjnej, albowiem nie sprecyzowała, czy naruszenia przepisów postępowania upatruje w błędnej wykładni przepisów postępowania, czy też w niewłaściwym zastosowaniu określonych przepisów prawa. Niezależnie jednak od sposobu sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Po pierwsze, Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 59 k.p.a. w związku z art. 58 k.p.a., a to z poniższych względów.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pamiętać należy, iż przepis art. 145 p.p.s.a. łączy sposób rozstrzygnięcia sprawy ze stosowaniem przepisów prawa materialnego lub przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Dlatego dla pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia niezbędne jest odniesienie się także do tych przepisów i tak też uczynił Sąd pierwszej instancji..
Jak stanowi art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z § 2 tego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie dopełnić czynności dla której przewidziany był termin.
Instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie w przypadkach, gdy strona dokonuje określonej czynności z uchybieniem terminu ustanowionego dla tej czynności. W sytuacji, gdy strona dokonując czynności nie uchybia przepisanemu terminowi, wniosek o przywrócenie terminu jest bezprzedmiotowy.
Z powyższych względów właściwe ustalenie daty doręczenia stronie zaskarżonej decyzji jak i wniesienia odwołania mają fundamentalne znaczenie dla ustalenia zachowania terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 k. p. a. (terminu do wniesienia odwołania).
O uchybieniu terminu do złożenia odwołania można mówić tylko wówczas, gdy termin ten rozpoczął swój bieg. W przypadku, gdy decyzja organu administracji publicznej jest doręczana stronom, termin do wniesienia odwołania biegnie od daty doręczenia decyzji (art. 129 § 1 k.p.a.). Ustawodawca, łącząc określone skutki prawne ze skutecznym doręczeniem pisma stronie (m.in. rozpoczęcie biegu terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a.), przewidział jednocześnie określone zasady doręczania pism przez organ administracji publicznej. Zasady te regulują przepisy rozdziału 8 "Doręczanie" Działu I Kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 k. p. a.). Osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy – art. 42 § 1 k.p.a. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej – art. 42 § 2 k.p.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie - art. 42 § 2 k.p.a.
W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się w trybie doręczenia zastępczego - art. 43 k.p.a. Pamiętać jednak należy, iż doręczenie przewidziane w art. 43 k.p.a. jest skuteczne tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone w tym przepisie, a mianowicie: a) adresat musi przebywać pod adresem, na który skierowano korespondencję (choć w momencie doręczania przesyłki jest w tym mieszkaniu nieobecny – nieobecność czasowa nie związana ze zmianą miejsca zamieszkania lub pobytu); b) pismo przyjęła za pokwitowaniem osoba wymieniona w art. 43 k.p.a. (dorosły domownik, sąsiad lub dozorca domu); c) osoba odbierająca pismo podjęła się oddania pisma adresatowi; d) w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata doręczyciel zamieścił zawiadomienie o doręczeniu zastępczym – w przypadku doręczenia pisma sąsiadowi lub dozorcy.
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. poczta - w przypadku doręczania pisma przez pocztę - przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. Doręczenie takie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy – art. 44 § 4 k.p.a.
Formy doręczenia zastępczego pism procesowych odnoszą się tylko do doręczania pism adresatowi w mieszkaniu. Doręczenie pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.) może być dokonane wyłącznie adresatowi (do rąk adresata), albowiem przepisy prawa nie przewidują doręczenia zastępczego w miejscu pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 620/06, [numer dowodu zakryty]; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt III RN 115/02, OSNP 2004/1/3).
Aby uznać, że doręczenie zastępcze dokonane zostało prawidłowo muszą zostać spełnione przesłanki określone w przepisach normujących określona formy doręczenia zstępczego. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia decyzji stronie.
W niniejszej sprawie - jak wynika z akt sprawy - zawiadomienie z dnia 14 maja 2004 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wysłane zostało do A. Z. – C. na adres: Kraków, ul. [...]. Zawiadomienie to zawierało pouczenie o treści art. 41 k.p.a. A. Z. – C. w piśmie z dnia 26 maja 2004 r., a więc w pierwszym piśmie złożonym w niniejszej sprawie, jako swój adres wskazała adres: Kraków, ul. [...]. Ten adres A. Z. – C. podawała konsekwentnie we wszystkich pismach kierowanych do organu I instancji. W takiej sytuacji organ obciążał obowiązek doręczania A. Z. – C. wszelkich pism, w tym i decyzji, na podany w tymże piśmie adres. Pomimo to decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2007 r. została wysłana na adres: Kraków, ul. [...], który organ ustalił na podstawie wypisu z rejestru gruntów z dnia 8 września 2003 r. dla działki nr [...] oraz wypisu z rejestru gruntów dla tej działki z dnia [...] czerwca 2009 r. Jednocześnie z akt administracyjnych nie wynika, aby korespondencja kierowana na adres przy ul. [...] w K. została kiedykolwiek osobiście odebrana przez A. Z. – C.. A. Z. – C. odebrała osobiście jedynie pismo Urzędu Miasta Krakowa z dnia 25 kwietnia 2005 r., które zostało wysłane na adres Kopalniana 11 w Krakowie.
W tym stanie rzeczy wysłanie A. Z. – C. decyzji na inny adres niż podany w piśmie z dnia 26 maja 2004 r. należy uznać za wadliwe, a doręczenie zastępcze za pozbawione skutków prawnych.
Wobec A. Z. - C. nie mogły mieć też zastosowania skutki przewidziane w art. 41 § 2 k.p.a., jako że strona nie zaniechała obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.a.
W tej sytuacji nie można przyjąć, że decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 12 kwietnia 2007r. w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 43 k.p.a. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie miało podstaw do rozstrzygania w przedmiocie przywrócenia terminu na podstawie art. 59 k.p.a. w związku z art. 58 k.p.a., gdyż nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Z tych też względów Sąd pierwszej instancji trafnie uznał za wadliwe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Krakowie – wydane na podstawie art. 59 w związku z art. 58 k.p.a. - o odmowie przywrócenia A. Z. – C. terminu do wniesienia odwołania. Wprawdzie uzasadnienie Sądu pierwszej instancji z niezrozumiałych względów akcentuje doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. - podczas, gdy w niniejszej sprawie Kolegium przyjęło skuteczność doręczenia zastępczego w trybie art. 43 k.p.a. i w oparciu o doręczenie zastępcze w tym trybie uznało uchybienie terminu do wniesienia odwołania – to jednak wyrok Sądu pierwszej instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Sądowi pierwszej instancji nie można także skutecznie zarzucić naruszenia art. 135 i art. 151 p.p.s.a.
Stosownie do art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Pełnomocnik uczestnika postępowania K. H. naruszenia art. 135 p.p.s.a. upatruje w tym, że Sąd pierwszej instancji – w ocenie strony - wykroczył poza granice sprawy. Jeśli pełnomocnik uczestnika postępowania zamierzał podnieść zarzut wykroczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie poza granice sprawy, to winien właściwie skonstruować ten zarzut, a mianowicie oprzeć na przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a. O związaniu sądu administracyjnego granicami sprawy stanowi bowiem art. 134 § 1 p.p.s.a., a nie przepis art. 135 p.p.s.a.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, przy takim oznaczeniu podstawy zaskarżenia, nie pozwala na odniesienie się do tak postawionego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest też władny do "poprawiania", "prostowania" zarzutów skargi kasacyjnej. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Przepis art. 135 p.p.s.a. został jednoznacznie wskazany przez pełnomocnika strony tak w petitum środka odwoławczego jak i kilkakrotnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W tym miejscu należy także zaznaczyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 802/07 uwzględnił skargę A. Z. – C. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 marca 2007 r. Skarga kasacyjna wniesiona przez K. H. została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II OSK1299/08.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.