Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1299/12

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Po 803/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zmiany decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Starosta Poznański decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085), art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994r. Nr 49, poz. 196 z późn. zm.) oraz § 2, § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 66, poz. 436) określił dla przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w Gołuchowie dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska we wskazanych wysokościach i zobowiązał Przedsiębiorstwo do zmniejszenia emisji hałasu do poziomu nie przekraczającego wartości dopuszczalnych.

Starosta Poznański decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. na podstawie art. 115a ust. 7 pkt 3 w zawiązku z art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), art. 20 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954, dalej jako "ustawa z dnia 18.05.2005 r. lub ustawa nowelizująca") oraz § 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 178, poz. 1841, dalej jako "rozporządzenie") zmienił decyzję Starosty Poznańskiego z dnia [...]grudnia 2001 r. w części dotyczącej określenia wysokości dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez [...] Sp. z o.o. (dawniej [...] Sp. z o.o.) i określił nowe dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska oraz ustalił dodatkowe obowiązki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. na podstawie art. 17 pkt 1, art. 104, art. 155, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 115a ust. 7 pkt 3 w zw. z art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r. nr 62, poz. 627 z późn. zm.), art. 20 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska, oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 113, poz. 954) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 178 poz. 1841) stwierdziło nieważność decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006 r., znak [...] określającej poziomy hałasu dla przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w Gołuchowie.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że decyzja z [...] czerwca 2006 r. była wydana w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. Podstawą prawną decyzji zmieniającej, zgodnie z k.p.a. był przepis art. 155 k.p.a. Chociaż nie został on przywołany ani w sentencji decyzji ani w jej uzasadnieniu, to jednakże mając na względzie treść decyzji stwierdzono, iż był on podstawą zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2001 r. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności polegająca na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. Kolegium stwierdziło, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy rozstrzygnięcie zostało oparte na błędnej interpretacji przepisu, przy czym błąd ten jest oczywisty. W niniejszej sprawie decyzja powinna być wydana na podstawie tych samych przepisów co decyzja zmieniająca. Rozważenie możliwości stosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym.

Organ stwierdził, że decyzję zmieniającą wydano wbrew dyspozycji przepisu art. 155 k.p.a. Rażące naruszenie prawa polega na tym, że decyzja zmieniana wydana była na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw, w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Natomiast zmieniająca decyzja została wydana na podstawie art. 115a ust. 7 pkt 3 w zw. z art. 378 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 20 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Tym samym nie ma tożsamości podstawy prawnej pomiędzy decyzją zmieniającą a zmienianą co stanowi rażące naruszenie przepisu art. 155 k.p.a. Ponadto wydając decyzję w trybie art. 155 k.p.a. organ musiał uzyskać wyraźną zgodę stron postępowania. Tymczasem w aktach sprawy nie ma zgody którejkolwiek ze stron postępowania, co również stanowi rażące naruszenie przepisu art. 155 k.p.a. W ocenie Kolegium pozostałe naruszenia przepisów (art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak powołania w podstawie prawnej i uzasadnieniu treści przepisu art. 155 k.p.a., brak wskazania, iż za zmianą decyzji nie sprzeciwia się przepis szczególny i przemawia za zmianą słuszny interes strony lub interes społeczny) mogą, ale nie muszą zostać uznane za rażące, jednakże już same wskazane wyżej rażące naruszenia przepisu art. 155 k.p.a. powodują, iż należy stwierdzić nieważność decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2006 r.

Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wniosło przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. na podstawie art. 17 pkt 1, art. 28, art. 104, art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 155, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 115a ust. 7 pkt 3 w zw. z art. 378 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 20 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 18.05.2005 r. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29.07.2004 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium wskazało, że pierwszy zarzut wnioskodawcy uznać należy za chybiony, gdyż brak przywołania przez Starostę Poznańskiego w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. art. 155 k.p.a. stanowi wadę tejże decyzji. Z tego też względu brak jego przywołania w żaden sposób nie uzasadnia poglądu, iż decyzja Starosty nie była oparta o ten przepis. Kolegium w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. uznało brak wskazania art. 155 k.p.a., za naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Nawet jeśliby przyjąć pogląd pełnomocnika wnioskodawcy za słuszny, to decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006r. musiała by zostać wyrugowana z obrotu prawnego jako wydana bez podstawy prawnej - z pominięciem przepisu art. 155 k.p.a. Kolegium wskazało, iż wnioskodawca słusznie zauważa, iż art. 115a § 7 Prawa ochrony środowiska stanowi lex specialis do art. 155 k.p.a. jednak wywiedziony z tego faktu wniosek, iż wyłącza on stosowanie art. 155 k.p.a. jest błędny.

Artykuł 115a § 7 Prawa ochrony środowiska dookreśla jedynie, w jakim szczególnym przypadku decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu może ulec zmianie. W ocenie organu całkowicie chybiony jest zarzut, iż Kolegium błędnie przyjęło, że zmiana decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] grudnia 2001 r., dokonana w trybie art. 155 k.p.a. przez wydanie przez Starostę Poznańskiego decyzji zmieniającej z dnia [...] czerwca 2006r., wykracza poza granice sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., będącą przedmiotem zmiany. Bowiem słusznie tutejsze Kolegium uznało, że brak tożsamości sprawy pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. a sprawą zakończoną wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. z uwagi na odmienną podstawę prawną. W dniu wydawania decyzji zmieniającej nie obowiązywała w obrocie prawnym ustawa z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska a co za tym idzie nie funkcjonowała norma prawna art. 51 ust. 1 i ust. 2 tejże ustawy stanowiącą podstawę wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła tożsamość sprawy.

Kolejnym zarzutem pełnomocnika wnioskodawcy było mylne przyjęcie, że Starosta Poznański wydając decyzję zmieniającą z dnia [...] czerwca 2006 r. nie uzyskał zgody strony postępowania, podczas, gdy z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż ww. decyzja zmieniająca została wydana na wniosek złożony przez pełnomocnika [...] sp. z o.o. pismem z dnia 22 listopada 2005 r. W ocenie organu zarzut ten jest tylko częściowo trafny albowiem w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. myląco użyto sformułowania "Tymczasem w aktach sprawy nie ma zgody którejkolwiek ze stron postępowania co również stanowi rażące naruszenie przepisu art. 155 k.p.a." mimo, iż jak słusznie podnosi pełnomocnik wnioskodawcy, za zgodę wnioskodawcy należy uznać już sam wniosek o zmianę decyzji. Trafność zarzutu jest jednak ograniczona jedynie do błędnego użycia zwrotu "którejkolwiek ze stron", gdyż jak podnosił Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 7 października 2010 r., przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Starosta Poznański, nie uzyskał zgody Państwa Ł., którzy uznani zostali za stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. Brak uzyskania zgody innych niż wnioskodawca stron postępowania jest warunkiem koniecznym do zastosowania art. 155 k.p.a. Zarzucone przez wnioskodawcę naruszenie przepisu art. 156 § 2 k.p.a. także uznano za chybione albowiem art. 155 k.p.a. został bezsprzecznie naruszony przez Starostę Poznańskiego w trakcie wydawania decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Naruszenie to ma znamiona rażącego co nie budzi wątpliwości tutejszego Kolegium.

Nie sposób też znaleźć w orzecznictwie rozbieżności w ocenie braku tożsamości sprawy w sytuacji gdy decyzja zmieniana i decyzja zmieniająca oparte są na dwóch różnych ustawach. W ocenie Kolegium zarzut niewłaściwego zastosowania art. 7 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia, a jego podniesienie stanowiło jedynie zabieg mechaniczny na co wskazuje brak jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła spółka [...] Sp. z o.o. zarzucając:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:
2. a) art. 115a ust 7 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, iż powołany przepis nie stanowi lex specialis w stosunku do art. 155 k.p.a.
3. - niezastosowaniu reguły lex specialis derogat legi generali w odniesieniu do art. 155 k.p.a., co skutkowało przyjęciem, iż art. 115a ust. 7 ustawy - Prawo ochrony środowiska i art. 155 k.p.a. znajdują w omawianej sprawie równoległe zastosowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów powinna prowadzić do wyłączenia zastosowania art. 155 k.p.a., jako przepisu zawierającego zasady ogólne,
4. b) art. 20 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. poprzez jego niezastosowanie,
5. c) art. 155 k.p.a. poprzez:
6. - jego nieprawidłowe zastosowanie, w sytuacji gdy jego zastosowanie powinno zostać wyłączone przez przepis szczególny jakim jest art. 115a ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska;
7. - jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż nie stanowi on przepisu ogólnego którego zastosowanie powinno zostać wyłączone przez przepis szczególny jakim jest art. 115a ust. 7 ustawy - Prawo ochrony środowiska,
8. 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
9. a) art. 163 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie,
10. b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
11. - poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 155 k.p.a., podczas gdy w/w decyzja zmieniająca odpowiada przepisom prawa, w tym w szczególności 115a ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska,
12. c) art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na:
13. - niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,
14. - pobieżnym i niepełnym przeanalizowaniu przez organ administracji publicznej materiału dowodowego zebranego w sprawie, skutkującym nierozpatrzeniem wszystkich okoliczności majach znaczenie dla wydania trafnej decyzji merytorycznej.
15. 3) oparcie decyzji na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym,
16. a) poprzez przyjęcie, iż decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. została wydana w oparciu o art. 155 k.p.a. podczas, gdy organ powołał się wprost na podstawę prawną wynikającą z art. 115a ust. 7 w zw. z art. 378 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania w/w decyzji w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r.
17. b) poprzez uznanie, że decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 155 k.p.a., podczas gdy w/w decyzja zmieniająca odpowiada przepisom prawa, w tym w szczególności 115a ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lutego 2012r. stwierdził, iż skarga okazała się niezasadna. Sąd I instancji wyjaśnił, że z analizy akt administracyjnych wynika, że decyzja Starosty Poznańskiego z [...] grudnia 2001 r. o ustaleniu dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanych do środowiska z uwagi na przepisy przejściowe została wydana na podstawie nieobowiązującej wówczas ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196). Sąd podkreślił, że powyższe pozwolenie na emitowanie hałasu zostało wydane w stanie prawnym odmiennym od obowiązującego w dacie orzekania organu oraz złożenia przez Spółkę wniosku o zmianę decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. Zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 powyższej ustawy Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, na podstawie pomiarów poziomów hałasu w środowisku, dokonuje oceny warunków akustycznych.

Jeżeli hałas w środowisku przekracza dopuszczalny poziom, starosta z zastrzeżeniem ust. 2a, określa w drodze decyzji, z zastrzeżeniem art. 51 a, dla jednostek organizacyjnych dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska. Regulacje ustawy przewidywały także procedurę uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji określającej dopuszczalne poziomy hałasu (art. 51 ust. 3 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska). Sąd I instancji zaznaczył, że powyższy stan prawny uległ zasadniczej zmianie nie tylko na skutek wprowadzenia ustawy Prawo ochrony środowiska, ale następnie na skutek dalszych nowelizacji ustawą z dnia 18 maja 2005 r. W ocenie Sądu I instancji nowelizacja ta była o tyle istotna, że związana była z implementacją szeregu dyrektyw Wspólnoty Europejskich. Ustawodawca rozszerzył w zakresie emitowania regulacje działu V ustawy "ochrona przed hałasem", między innymi poprzez zmiany w przepisach art. 112 do art. 118 prawa ochrony środowiska.

W szczególności poprzez dodanie przepisu art. 115a. Sąd I instancji wyjaśnił, że z uwagi na szeroki zakres nowelizacji, ustawodawca wprowadził przepisy intertemporalne. Zgodnie z art. 20 ustawy nowelizującej, do czasu wygaśnięcia decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu przenikającego do środowiska oraz pozwoleń na emitowanie hałasu do środowiska stosuje się do nich przepisy dotyczące decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, a której mowa w art. 115a prawa ochrony środowiska. Sąd I instancji wyjaśnił, że nowe akty prawne stosuje się na ogół do oceny skutków i zdarzeń prawnych, które nastąpiły po ich wejściu w życie. Gdy skutki prawne powstają i są ukształtowane ostateczną decyzją administracyjną pod rządami dawnych aktów normatywnych, a skutki prawne decyzji mają obowiązywać także w czasie obowiązywania nowych norm prawnych, odmiennie regulujących ukształtowane już stosunki prawne, powinna być stosowana zasada bezpośredniego i (natychmiastowego) działania nowych unormowań prawnych.

Stosowanie do tej zasady nowe regulacje prawne winny mieć zastosowanie do wszystkich skutków, jakie powstaną w przyszłości z zastanych i już ukształtowanych stosunków prawnych. Przy czym zasada bezpośredniego działania nowych aktów nie powinna naruszać zakazu retroakcji, jeżeli wkracza w stosunki już ukształtowane decyzją ostateczną (patrz wyr. TK z dnia 22 sierpnia 1999 r., sygn. akt K 7/00). Sąd I instancji przytaczając treść art. 112 prawa ochrony środowiska stwierdził, że wszystkie podmioty, uczestnicy życia gospodarczego i społecznego, w tym skarżąca Spółka winna podejmować wszelkie działania zmierzające do ograniczenia wprowadzenia hałasu do środowiska. Podmiot od początku winien stosować środki i metody działania, których celem jest zapobieganie przewidywanemu ujemnemu oddziaływaniu podejmowanej działalności na środowisko. Zdaniem Sądu I instancji analiza przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska obowiązujących w dacie wydania decyzji zmieniającej z dnia [...] czerwca 2006 r. prowadzi do wniosku, że dokonała ona zmiany procedury, jak i koncepcji podejścia ustawodawcy do kwestii emitowania do środowiska hałasu poprzez podmioty prowadzące instalację.

Obecnie każdy podmiot zobowiązany jest podejmować działania niezbędne do wyeliminowania lub zminimalizowania szkodliwego oddziaływania na środowisko. W sytuacji, gdy pomimo zabiegów oddziaływanie takie będzie występować, wówczas właściwe organy z urzędu podejmą działania, które skutkować będą wydaniem decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Wówczas z uwagi na treść przepisu art. 20 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 18 maja 2005 r. ewentualne zmiany pozwolenia na emitowanie hałasu udzielonego podmiotowi mogą nastąpić jedynie w trybie art. 115a Prawa ochrony środowiska i uzależnione są od stwierdzenia, przez uprawnione organy, że zakład emituje do środowiska hałas przekraczający dopuszczalne normy.

Sąd I instancji podzielił w tym względzie stanowisko, że przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisów ogólnych k.p.a., regulujących zmianę ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 155 k.p.a.). Sąd I instancji przytaczając treść art. 115a ust. 1 Prawa ochrony środowiska wskazał, iż decyzja, o której mowa w ust. 1, może ulec zmianie w przypadku np. zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu o których mowa w art. 115a ust. 7 pkt 3 Prawa ochrony środowiska. Tymczasem w niniejszej sprawie decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu na podstawie art. 115a ust. 1 Prawa ochrony środowiska nie została wydana.

Zatem chociażby z tego powodu przepis art. 115a ust. 7 pkt 3 nie może znaleźć zastosowania, a w konsekwencji wydanie decyzji zmieniającej na jego podstawie w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi rażące naruszenie prawa o jaki mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji naruszono zatem przepis art. 115 a ust. 1 i 7 ustawy Prawo ochrony środowiska. Bowiem sama zmiana norm i przepisów dotyczących ochrony przed hałasem nie stanowi jeszcze o tym, że jednostka organizacyjna może emitować większe wartości hałasu do środowiska w sposób odbiegający od ustaleń dotychczasowej obowiązującej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.

W ocenie Sądu I instancji dopóki w obrocie prawnym znajduje się pierwsza decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu z dnia [...] grudnia 2001r. wydana w oparciu o ustawę o ochronie i kształtowaniu środowiska, dopóty jej ustalenia są wiążące do czasu wydania kolejnej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska. Oznacza to, że w niniejszej sprawie organ winien uchylić pierwszą decyzję z [...] grudnia 2001r. i przeprowadzić całe postępowanie w tym zakresie zgodnie z obowiązującymi przepisami ochrony środowiska. Sąd I instancji podkreślił, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie powinna doprowadzać do sytuacji, w której podmiot zobowiązany, naruszający normy prawa, uzyskałby więcej niż mógłby uzyskać działając w określonych przepisach prawa.

Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, że stroną postępowania o wydanie decyzji określającej dopuszczalne poziomy hałasu z [...] grudnia 2001 r. prócz skarżącej spółki byli państwo Ł. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zostali oni pominięci w postępowaniu o zmianę dopuszczalnych poziomów hałasu, którego efektem była decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2006 r. Zdaniem Sądu I instancji biorąc pod uwagę, że postępowanie w tej sprawie wszczyna się, gdy zaistnieje uzasadnione podejrzenie przekroczeń, należy przyjąć, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. będą miały co najmniej wszystkie podmioty położone w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu, z działalnością którego wiąże się emisja hałasu. Decyzja w przedmiocie dopuszczalnych poziomów hałasu wydawana jest w celu zapewnienia im odpowiednich warunków życia lub prowadzenia innego rodzaju działalności.

W ocenie Sądu I instancji z powyższych względów niezbędne jest uczestnictwo w postępowaniu o zmianę decyzji określającej nowe poziomy hałasu dotychczasowych jego uczestników. Brak powiadomienia o toczącym się postępowaniu i niezapewnienie uczestnictwa w toku tego postępowania uznać należy w okolicznościach niniejszej sprawy za rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] sp. z o.o. z/s w Warszawie reprezentowana przez adwokata. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. a) art. 115a ust 7 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 5 rozporządzenia i w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. poprzez:
2. - niezastosowanie w sprawie powołanych przepisów, mimo występowania podstawy do ich zastosowania w ustalonym stanie faktycznym, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem, iż decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006r., która w związku z wprowadzeniem nowych norm, dotyczących emisji hałasu przenikającego do środowiska na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. (Dz.U.2004.178.1841) zmieniała wcześniejszą decyzję, określającą dopuszczalne poziomy hałasu dla [...] obarczona jest wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności,
3. - nieprawidłową wykładnię powołanych przepisów polegającą na przyjęciu, iż art. 115a ust. 7 pkt 3 p.o.ś. znajduje zastosowanie wyłącznie do decyzji wydanych na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś. i nie znajduje zastosowania do decyzji wydanych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, podczas gdy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. zmienia zakres zastosowania powołanego przepisu także na decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska,
4. - nieprawidłową wykładnię powołanych przepisów polegającą na przyjęciu, że art. 115a ust. 7 pkt 3 p.o.ś. nie znajduje zastosowania do zmiany decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] grudnia 2001r. (znak [...]) z uwagi na fakt, iż została ona wydana na podstawie art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 o ochronie i kształtowaniu środowiska, a tym samym błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] grudnia 2001r. (znak [...]) określająca dopuszczalne poziomy hałasu dla skarżącej spółki nie mogła zostać zmieniona w oparciu o treść 115a ust. 7 pkt 3 p.o.ś., podczas gdy przepis 115a ust. 7 p.o.ś. znajduje zastosowanie do zmiany wskazanej powyżej decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] grudnia 2001r. na mocy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r.,
5. - nieprawidłową wykładnię powołanych przepisów prowadzącą do niezastosowania w niniejszej sprawie art. 115a ust. 7 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r.,

1. a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 115a ust. 7 pkt 3 p.o.ś i w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy nowelizującej oraz art. 112 p.o.ś. poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie powołanych przepisów polegające na przyjęciu, że decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006r., wydana na podstawie art. 115a ust. 7 pkt 3 p.o.ś. w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy nowelizującej została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy ww. decyzja odpowiada przepisom prawa, w tym w szczególności art. 112 i art. 115a ust. 7 pkt 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska, który znajdował zastosowanie do w/w decyzji na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r.,
2. b) art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.:
3. - przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię powołanych przepisów, polegającą na przyjęciu, że sam fakt zmiany decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] grudnia 2001r. ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu poprzez podwyższenie wysokości dopuszczalnych poziomów hałasu - jednakże w granicach prawa obowiązującego w dniu wydawania decyzji zmieniającej - prowadzi do wydania decyzji zmieniającej z rażącym, naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,
4. - przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż wydana niniejszej decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006r. zmieniająca pierwotną decyzję o dopuszczalnych poziomach hałasu, która jednocześnie ustalała nowe poziomy hałasu na poziomie zgodnym z obowiązującymi w dniu jej wydania przepisami prawa (§ 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r., Dz.U.2004.178.1841), może być uznana za nieważną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na sam fakt podwyższenia, dopuszczalnych poziomów hałasu,
5. c) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie powołanych przepisów skutkujące przyjęciem, że brak udziału strony w postępowaniu może stanowić przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podczas gdy z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania, a nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,
6. d) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a.:
7. - poprzez nieprawidłowe zastosowanie powołanych przepisów w sytuacji gdy podmioty zajmujące nieruchomość sąsiednią (w stosunku do nieruchomości skarżącej spółki) zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu oraz o przeprowadzeniu badań i brali w nich udział, a więc nie można było uznać, aby strona została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu i w postępowaniu tym pozbawiona została możności obrony swych praw,
8. - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że naruszenie prawa, polegające na braku formalnego zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania stanowi rażące naruszenie prawa procesowego, którego konsekwencją jest nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.,
9. e) art. 155 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 155 k.p.a. prowadzące do uznania, że decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w sytuacji gdy zastosowanie art. 155 k.p.a. powinno zostać wyłączone przez przepis szczególny jakim jest art. 115a ust. 7 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r.,
10. f) art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, poprzez brak zastosowania powołanych przepisów w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006r., która zmieniała wcześniejszą decyzję Starosty Poznańskiego z dnia [...] grudnia 2001r., określającą dopuszczalne poziomy hałasu dla [...] spełniała przesłanki zarówno wskazane w art. 115a ust. 7 pkt 3 p.o.ś. jaki i przesłanki wymienione w art. 51 ust. 3 pkt 2 poprzednio obowiązującej ustawy,
11. 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. a) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 ust 1 p.p.s.a w zw. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. i w zw. z art. 115a ust 7 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. oraz art. 134 § 4 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej błędnie oddalił skargę, w sytuacji gdy decyzja SKO w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011r., będąca przedmiotem rozpoznania przez sąd I instancji, została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy - a w szczególności z naruszeniem art. 115a ust 7 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. z naruszeniem przepisów postępowania w tym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 155 k.p.a., podczas gdy prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów winno skutkować uwzględnieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011r.;
2. b) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 ust 1 p.p.s.a w zw. art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 b) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 4 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a:
3. - polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej w sposób nieprawidłowy przestawił stan sprawy pomijając znajdujące się w aktach sprawy dokumenty świadczące o zawiadomieniu podmiotów zajmujących nieruchomości sąsiednie (w stosunku do nieruchomości skarżącej spółki) o postępowaniu zmierzającym do ustalenia dopuszczalnych poziomów hałasu i w konsekwencji czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu błędnie uznał, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006r. nie brały udziału podmioty, którym przysługiwał status strony, co doprowadziło do nieprawidłowego oddalenia skargi,
4. - polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej oddalił skargę błędnie uznając, iż decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006r. została wydana bez udziału w postępowaniu podmiotów zajmujących nieruchomość sąsiednią, podczas gdy z akt sprawy wynika, że osoby te zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu oraz o przeprowadzeniu badań i brały w nich udział, a więc nie można było uznać, aby strona została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu i w postępowaniu tym pozbawiona została możności obrony swych praw, podczas gdy prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów winno skutkować uwzględnieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011r.,
5. c) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. art. 3 ust 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 115a ust 7 pkt 3 p.o.ś. i w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. oraz art. 134 § 4 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie uwzględnił skargi, w sytuacji gdy decyzja SKO w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011r., będąca przedmiotem rozpoznania przez sąd I instancji, została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności z naruszeniem art. 115a ust 7 pkt. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r., podczas gdy prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów winno skutkować uwzględnieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011r. ([...]),
6. d) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. art. 3 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. oraz art. 134 § 4 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na tym, że sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie uwzględnił skargi w sytuacji gdy decyzja SKO w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011r., będąca przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji, została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w tym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 155 k.p.a., podczas gdy prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów winno skutkować uwzględnieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011r.,
7. e) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. art. 3 ust 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a oraz art. 134 § 4 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na:
8. - tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej pominął naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, będące podstawą wznowienia postępowania (brak udziału strony w postępowaniu prowadzonym przez SKO w Poznaniu - art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.) i w konsekwencji nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., co świadczy o niewłaściwej realizacji funkcji kontrolnej sądu (art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a.) i przesądza o naruszeniu wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązku przedstawienia stanu sprawy, podczas gdy prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów winno skutkować uwzględnieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011 r.,
9. - tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej oddalił skargę podczas, gdy sam fakt ustalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji przez SKO w Poznaniu, będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji nie brały udziału podmioty, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu (właściciele nieruchomości sąsiedniej), winno skutkować uwzględnieniem skargi na przedmiotową decyzję SKO w Poznaniu, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 b) p.p.s.a.),
10. g) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. art. 3 ust 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w z. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 151 p.p.s.a. polegające na:
11. - tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej błędnie oddalił skargę złożoną w niniejszej sprawie, powołując się na wadliwość decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006r., skutkującą zdaniem Sądu I instancji koniecznością stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (brak udziału strony w postępowaniu), podczas gdy brak udziału strony w tym postępowaniu nie skutkuje nieważnością tej decyzji lecz pod pewnymi warunkami może stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie wydania w/w decyzji Starosty Poznańskiego, jednakże nie ma wpływu na ocenę legalności decyzji SKO w Poznaniu, będącej przedmiotem rozpoznania przez sąd I instancji, a tym samym nie może stanowić podstawy oddalenia skargi; prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów winno skutkować uwzględnieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011 r.,
12. h) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej w sposób nieprawidłowy przedstawił stan sprawy pomijając wyjaśnienie z jakich względów, zdaniem sądu I instancji, przepis art. 20 ust. 1 ustawy nowelizującej nie znajduje zastosowania w omawianej sprawie, co skutkuje niemożliwością dokładnego odniesienia się i podniesienia zarzutów co do wykładni powołanego przepisu dokonanej przez sąd I instancji, i jednocześnie przesądza o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy,
13. i) art. 32 i 33 p.p.s.a. polegające na braku udziału w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu wszystkich osób, którym przysługiwał status strony w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011r.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, w sytuacji zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 188 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz rozpoznanie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011r. i uchylenie skarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację zawartą we wskazanych wyżej zarzutach.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów kasacyjnych. Ponadto podkreślić trzeba, że przedmiotem oceny tego sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach wymienionych w przepisie art. 174 p.p.s.a., a wobec tego w pierwszej kolejności zbadaniu podlegał zarzut naruszenia prawa procesowego.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej polegający na wzajemnym powiązaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na odniesienie się do kilku kwestii podniesionych w zarzutach bez konieczności przedstawiania argumentacji oddzielnie do obydwu podstaw zaskarżenia wyroku.

Podstawową kwestią dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy jest podstawa prawna decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., która to decyzja była przedmiotem prowadzonego przez organy postępowania o stwierdzenie nieważności. Należy przede wszystkim prześledzić zmiany przepisów dotyczących ochrony środowiska. Zmiany w tym zakresie zostały zapoczątkowane ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085), ta ustawa w art. 18 regulowała kwestie dotyczące decyzji wydanych na podstawie ustawy z dnia 30.06.1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. W powołanym przepisie zakreślono maksymalny termin obowiązywania dotychczasowych decyzji do dnia 30.06.2006 r. oraz do czasu wygaśnięcia decyzji nakazał stosowanie przepisów dotyczących pozwoleń określonych w art. 181 ust. 1 pkt 2 i 5 Prawa ochrony środowiska.

Decyzja z dnia [...].12.2001 r. dotyczy kwestii objętych dyspozycją art. 181 ust. 1 pkt 5, a mianowicie dopuszczalnego poziomu hałasu. Następna zmiana została wprowadzona ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954), która weszła w życie dnia 28.07.2005 r. i jednocześnie z tym dniem przestał obowiązywać art. 181 ust. 1 pkt 5. W ustawie tej przewidziano dalsze losy dotychczas wydanych decyzji, które zgodnie z ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. miały maksymalnie obowiązywać do dnia 30.06.2006 r., kwestie te regulował art. 20 ustawy zmieniającej, który stwierdzał, iż do czasu wygaśnięcia decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu przenikającego do środowiska oraz pozwoleń na emitowanie hałasu do środowiska stosuje się do nich przepisy dotyczące decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, o której mowa w art. 115a ustawy zmienianej w art.

1. Taka sytuacja miała właśnie miejsce w przedmiotowej sprawie i decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. została wydana na prawidłowej podstawie prawnej tj. art. 115a w zw. z art. 20 ustawy zmieniającej. W uzasadnieniu decyzji wskazano również brak spełnienia przesłanek z art. 18 ust.1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. a mianowicie okresu maksymalnego obowiązywania decyzji wydanych na podstawie ustawy z dnia 30.06.1980 r. tj. do dnia 30.06.2006 r. Rozważania więc Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu o innej podstawie prawnej decyzji z dnia [...].06.2006 r. (art. 155 k.p.a.) oraz o braku tożsamości przedmiotowej sprawy były całkowicie nieuprawnione. Tej nieprawidłowości nie wyjaśnił Sąd I instancji, który stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie mogła zostać wydana decyzja na podstawie art. 115a Prawa ochrony środowiska. Takie stanowisko wobec wyżej przedstawionej argumentacji i prześledzeniu zmian jest całkowicie nieuprawnione. Zastosowanie art. 115a ust. 7 pkt 8 było jak najbardziej prawidłowe z uwagi na zmiany w sprawie dopuszczalności poziomów hałasu wprowadzone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r., które weszły w życie w dniu 13 sierpnia 2004 r. Ustawodawca przewidział więc przy pomocy przepisów intertemporalnych możliwość zmiany decyzji wydanych na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1980 r., maksymalnie do dnia 30.06.2006 r., gdyż z tym dniem wygasały z mocy prawa. Sąd I instancji pomimo prześledzenia zmian dokonanych w przepisach dotyczących ochrony środowiska dokonał błędnej wykładni art. 20 ust. 1 ustawy zmieniającej w zw. z art. 115a Prawa ochrony środowiska.

Wyjaśnienie powyższej kwestii stanowi rozstrzygnięcie istoty kontrolowanego postępowania, więc odnoszenie się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zbędne, przede wszystkim z uwagi na to, iż praktycznie we wszystkich zarzutach, a tylko w różnej konfiguracji w/w kwestia jest podnoszona.

Mając na uwadze, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz rozpoznając skargę uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2011 r.

O zwrocie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. na zasądzone koszty składają się:

200,00 zł – wpis, 100,00 zł – wpis od skargi kasacyjnej, 100,00 zł – wniosek o sporządzenie uzasadnienia, 17,00 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa 180,00 zł oraz 240,00 zł – zwrot kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).