Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 listopada 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2077/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę S.R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu wskazano, że zarządzeniem z dnia 3 października 2011 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia, tj. do wskazania co jest przedmiotem skargi, a więc do oznaczenia skarżonego aktu (np. decyzja, postanowienie), poprzez wskazanie daty jego wydania lub numeru.
Przesyłkę zawierającą odpis ww. zarządzenia skarżący odebrał w dniu 10 października 2011 r., a więc termin na jego wykonanie upłynął z dniem 17 października 2011 r. Natomiast zarządzenie to skarżący wykonał dopiero w dniu 24 października 2011 r. Dlatego też zaszła podstawa do odrzucenia wniesionej skargi.
Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wywiódł skarżący, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie:
1/ art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie na skutek pominięcia pisma złożonego przez skarżącego w dniu 12 października 2011 r. realizującego w terminie wezwanie Sądu z dnia 5 października 2011 r., a przede wszystkim bezpodstawność wezwania do uzupełnienia skargi, gdyż Sąd nie miał wątpliwości, co do przedmiotu zaskarżenia, 2/ art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do pisma z dnia 12 października 2011 r. mimo obowiązku przedstawienia stanowiska skarżącego i odniesienia się do niego.
W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.
W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 5 października 2011 r. wezwano skarżącego kasacyjnie do wskazania numeru i daty zaskarżonego orzeczenia. Pismo wskazujące na powyższe zostało złożone bezpośrednio w Sądzie w dniu 12 października 2011 r.
Nadto skarżący kasacyjnie podniósł, że wezwanie do usunięcia braków było bezprzedmiotowe, bowiem w zaskarżonym postanowieniu Sąd nie miał wątpliwości, której decyzji dotyczyła skarga i jej przedmiotu.
Tym samym, w ocenie autora skargi kasacyjnej, nie było podstaw do odrzucenia wniesionej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym, że w niniejszej sprawie ww. przesłanki nie wystąpiły, należało rozpoznać sprawę merytorycznie, w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucił wniesioną skargę, albowiem skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie (termin ten upłynął z dniem 17 października 2011 r.), tj. nie wskazał, co jest przedmiotem zaskarżenia (nie wskazał daty wydania zakwestionowanej decyzji czy numeru jej wydania). Powyższe stanowisko Sądu należy uznać za niezasadne.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do wykonania zarządzenia z dnia 3 października 2011 r., zobowiązujące skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, zostało skarżącemu doręczone w dniu 10 października 2011 r. (k. 10). Zatem siedmiodniowy termin do wykonania powyższego zarządzenia upływał z dniem 17 października 2011 r. Tymczasem w dniu 12 października 2011 r., a więc w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych, skarżący złożył pismo, z którego wynika, że kwestionuje akt Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] sierpnia 2011 r. W treści tego pisma skarżący wskazuje bowiem, że cyt. "Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] sierpnia 2011 r. pisze (...)" i podnosi argumenty wskazujące na wadliwość stanowiska zajętego przez ten organ i niezasadne pozbawienie go uprawnień kombatanckich.
Powyższe informacje uzupełnione twierdzeniami skarżącego zawartymi w treści skargi, z których wynika, że skarga dotyczy "pisma" które otrzymał w dniu 16 sierpnia 2011 r. oraz pozbawienia go uprawnień kombatanckich pozwalają, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, odtworzyć wolę strony i stwierdzić, że przedmiotowa skarga została złożona na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich, którą skarżący odebrał właśnie w dniu 16 sierpnia 2011 r. (potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Zwrócić bowiem należy uwagę, że skarżący jest osobą w wieku zaawansowanym (ur. w [...] r.), a jego pisma nie zostały sporządzone przez profesjonalistę, lecz osobiście przez stronę.
W tym miejscu podnieść należy, że mimo nieporadności strony w sformułowaniu skargi, organ nie miał wątpliwości jakiego aktu ona dotyczy, co znalazło odzwierciedlenie w złożonej do akt sprawy odpowiedzi na skargę.
Tym samym uznać należy, że skarżący wykonał zarządzenie Przewodniczącego wzywające go do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie. Natomiast fakt, że w dniu 24 października 2011 r. skarżący złożył kolejne pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie, powyższej oceny nie zmienia. Tym samym zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i w konsekwencji wadliwe odrzucenie skargi oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do treści pisma z dnia 12 października 2011 r.
W związku z powyższym, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.