Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1235/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skarg K. J. i J. J., uchylił zaskarżoną decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2006 r., Nr [...], i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z [...] marca 2006 r., Nr [...]. Ww. decyzjami zatwierdzono projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego wybudowanego na nieruchomości przy ul. P. [...] w W. i nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.
W dniu 12 października 2009 r. skarżący – J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie wyroku tego Sądu z 26 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1235/06 i o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy w trybie art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W skardze podniesiono, że Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przy piśmie z 11 kwietnia 2007 r., znak: [...], [...], przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 października 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1235/06.
Skarżący wskazał, że pismami z: 17 grudnia 2007 r., 18 lutego 2008 r., 10 marca 2008 r., 1 października 2008 r. zwracał się za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy w sprawie ponownego rozpatrzenia i załatwienia sprawy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego z podziemnym garażem na działce nr [...] przy ul. P. [...] po wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1235/06.
Skarżący wskazał, że sprawą rażącej bezczynności zainteresował się Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego i wystosował szereg pism do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy w sprawie skarg na jego bezczynność. Pomimo tego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy do dnia wniesienia skargi nie rozpatrzył i nie załatwił sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1235/06.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla. m.st. Warszawy wskazał, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 1235/06 postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2008 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Nr [...] z [...] lipca 2006 r., którą udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Organ wskazał, że w trakcie postępowania wznowieniowego wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy fakty (m.in. dotyczące zmiany właścicieli przedmiotowej nieruchomości), dlatego też podjął działania zmierzające do ustalenia stron postępowania oraz stanu prawnego ulicy Przyjaznej, jako warunków niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia.
Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy wskazał, że postanowieniem z [...] października 2009 r., Nr[...], zawiesił postępowanie w sprawie wznowionego postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, z uwagi na fakt wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem VII SA/Wa 1235/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1994/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. J. na niewykonanie wyroku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1235/06. W uzasadnieniu wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy pozostawał bezczynny po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1235. Na podstawie art. 154 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny, na wniosek strony postępowania, wszczyna postępowanie sądowoadministracyjne o wymierzenie organowi administracyjnemu grzywny za niewykonanie wyroku sądu.
Warunkiem dopuszczalności skargi w tym przedmiocie jest uprzednie wezwanie na piśmie organu administracyjnego do wykonania wyroku, a postępowanie sądowoadministracyjne w tym przedmiocie ma na celu ukaranie organu za niewykonanie wyroków sądowych oraz jego dyscyplinowanie. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z ww. przepisem przesłanką uznania skargi na niewykonanie wyroku jest m.in. bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność danego aktu. Przy czym przez bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć brak rozstrzygnięcia, które właściwy organ winien podjąć w terminach przewidzianych prawem. Terminy te zostały określone w art. 35 k.p.a.
W przedmiotowej sprawie zachodzi właśnie taka okoliczność. Zgodnie z art. 286 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jak wynika z akt sprawy w dniu 12 kwietnia 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy otrzymał od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kopię prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2006 r. sygn. akt VII SA/WA 1235/06 wraz z aktami administracyjnymi sprawy.
W świetle art. 286 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do załatwienia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy określony w przepisach prawa (art. 35 k.p.a.) zaczął bieg od dnia doręczenia akt organowi, czyli od 12 kwietnia 2007 r. W wyroku Sądu z 26 października 2006 r. znalazły się szczegółowe wytyczne co do działań jakie winien podjąć Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy celem ponownego rozpoznania sprawy dotyczącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. P. [...] w W. W świetle ww. wyroku organ ten winien bowiem dokonać ustaleń kręgu stron postępowania w oparciu o przepis art. 28 k.p.a., mając na względzie, że droga publiczna, przy której jest posadowiona inwestycja, nie spełnia zgodnie z przepisami prawa kryteriów drogi publicznej gminnej, oraz że posadowienie budynku i przyłączy uniemożliwi poszerzenie ulicy i wpłynie na zagospodarowanie działek sąsiednich.
Ponadto Sąd wskazał, że projekt budowlany zamienny nie spełnia wymogów, jakim powinien odpowiadać projekt budowlany, a dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych są sprzeczne. Organ też winien ustalić, czy w sprawie nie jest konieczne uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy (w związku ze zmianą posadowienia budynku).
Jak wynika z akt sprawy, pomimo, że do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy wpłynęły akta administracyjne wraz z wyrokiem Sądu i J. J. składał liczne pisma w sprawie bezczynności tego organ po ww. wyroku Sądu, oraz pomimo wyznaczeniu temu organowi postanowieniem z [...] listopada 2008 r., Nr [...], przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dodatkowego 30-dniowego terminu do załatwienia sprawy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. P. [...] w W. (działka nr [...]) i wyznaczeniu sobie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nowego terminu do załatwienia sprawy do 30 stycznia 2009 r. (postanowienie z [...] listopada 2008 r., Nr[...]) – organ ten do chwili obecnej nie wydał decyzji w sprawie.
Sąd wskazał, że 20 października 2008 r. organ ten uzyskał informację o zmianie właścicieli działki nr [...], a 8 grudnia 2008 r. – dane o właścicielach działek sąsiednich, które potwierdziły informacje w posiadaniu których organ był od dnia 1 czerwca 2005 r.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy po wyroku Sądu przeprowadził postępowanie z naruszeniem terminów określonych w art. 35 k.p.a. A zatem organ ten po wyroku Sądu (sygn. akt VII SA/Wa 1235/06) pozostaje w bezczynności, o jakiej mowa w art. 154 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez okres około 3 lat. Biorąc pod uwagę charakter naruszeń dokonanych przez ten organ, zasadne było wymierzenie mu grzywny.
Odnosząc się do stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę Sąd wskazał, że na fakt pozostawania w bezczynności nie na wpływu zarówno prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania wznowieniowego w sprawie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku, jak również okoliczność wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1235/06 (wyrokiem z 23 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 699/09 Sąd oddalił skargę o wznowienie; wyrok ten jest prawomocny od dnia 24 grudnia 2009 r.), ponieważ okoliczności te nie miały wpływu na obowiązek wykonania wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1235/06 w terminie, o jakim mowa w art. 35 k.p.a., po otrzymaniu kopii prawomocnego wyroku wraz aktami administracyjnymi sprawy.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymierzył grzywnę w wysokości 3000 zł (trzech tysięcy złotych) w oparciu o Obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2009 r. i w drugim półroczu 2009 r. (ogłoszonym w M.P. z 2010 r. Nr 10, poz. 104), przyjmując, że kwota ta jest adekwatna do stopnia bezczynności organu w niniejszej sprawie.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na naruszeniu przepisów postępowania polegającym na zastosowaniu art. 154 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pomimo braku wezwania ze strony skarżącego do wykonania wyroku z 26 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1235/06.
Na tej podstawie wnosił o:
- 1) uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania,
- 2) zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Sąd w zaskarżonym wyroku wskazał na ustalenie stanu faktycznego w tym na składane przez skarżącego skargi. Brak określenia w piśmie strony skarżącej prawidłowo treści pisma "wezwanie do wykonania wyroku" nie ma znaczenia prawnego. We wnoszonych skargach wykazywał skarżący bezczynność w zakresie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 26 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1235/06.
Nie jest więc zasadny zarzut, że Sąd nie ustalił przesłanki dopuszczalności skargi składanej na podstawie art. 154 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tego względu, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.