Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 41/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi K. L. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 10 listopada 2016 r. znak... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 8 września 2016 r. znak... oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem kontroli było postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 10 listopada 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 8 września 2016 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia 2 grudnia 2010 r. nr..., znak:..., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi krajowej nr 17 (12) na odcinku L. (węzeł "W.") – P. (początek obwodnicy), w ramach budowy drogi ekspresowej... (...) K. – L. – P.", oraz decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 8 czerwca 2011 r., znak:..., uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymującej w mocy w pozostałym zakresie ww. decyzję Wojewody L. Postanowienia te zapadły na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.
W obu kontrolowanych przez Sąd postanowieniach przyjęto, że wniosek skarżącego z dnia 20 maja 2016 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody L. z dnia 2 grudnia 2010 r., oraz decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 8 czerwca 2011 r., nie może uruchomić nadzwyczajnego postępowania, a to z tej przyczyny, że zaistniała przesłanka o charakterze przedmiotowym niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanych decyzji został bowiem złożony przez skarżącego, po wcześniejszym wniesieniu skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. W. i T. W. oraz H. C. i T. C. na ww. decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 8 czerwca 2011 r. (kwestionowaną we wniosku o stwierdzenie nieważności). Zdaniem organu po wniesieniu skargi do sądu wykluczona jest zaś możliwość prowadzenia postępowania w ww. trybie nadzwyczajnym.
Oceniając powyższe, Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 8 września 2016 r. nie mogą się ostać. Treść tych rozstrzygnięć wskazuje bowiem na zbyt pobieżne podejście do sprawy, a to skutkowało nieuwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla prawidłowości zastosowania przywołanego w nich art. 61a § 1 k.p.a.
Sąd stwierdził, że w sprawie nie rozważono czy okoliczność objęcia kontrolą sądową ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 8 czerwca 2011 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, stanowi bezwzględną przeszkodę o charakterze przedmiotowym, uniemożliwiającą wszczęcie przez organ administracji nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, czy też należałoby powyższy zbieg postępowań rozważać na zasadzie czasowej przeszkody do rozpatrzenia takiego wniosku przez organ administracji publicznej.
Sąd wskazał, że poza sporem jest, iż postępowanie sądowoadministracyjne nie może być prowadzone równolegle z nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym zmierzającym do wzruszenia tej samej decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu – co do zasady – rację ma organ orzekający w sprawie, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia, w sprawie dotyczącej tego samego rozstrzygnięcia, nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. W szczególności sytuacja taka będzie miała miejsce wówczas, gdy ten sam podmiot wniósł zarówno skargę do sądu, jak i wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. W niniejszej sprawie nie można jednak pominąć okoliczności, że przedmiotem kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2842/15 jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 8 czerwca 2011 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, będącej tzw. inwestycją liniową, a wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożył innym podmiot niż skargi do Sądu na ww. decyzję.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, jest to o tyle istotne, że rozpoznając skargi na decyzję wydaną w ww. przedmiocie, sąd kieruje się interesem prawnym skarżącego; w zakresie tego interesu kontroluje zaskarżony akt, a więc – odpowiednią jego część. Brak jest zatem podstaw by przyjąć, że w obu ww. sprawach (tj. w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak i w nieważnościowym – prowadzonych z inicjatywy różnych podmiotów) wystąpią tylko tożsame zarzuty. Stąd też, zdaniem Sądu, ww. okoliczność (uprzedniego uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego) powinna nie tyle skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego, co zawieszeniem postępowania nieważnościowego (po jego wszczęciu), do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.
W ocenie Sądu, nie sposób przyjąć, że zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym może w każdej sytuacji stanowić o niedopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W okolicznościach niniejszej sprawy (dotyczącej decyzji zezwalającej na realizację inwestycji liniowej) Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że jeśli po wniesieniu skargi do sądu, co do tej samej decyzji wszczęte zostało postępowanie o stwierdzenie jej nieważności, to postępowanie to powinno zostać zawieszone do chwili prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że stanowisko Sądu zaprezentowane w tym zakresie koresponduje z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym nie może na zasadzie automatyzmu stanowić o niedopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tylko z tego powodu, że zakłada się, wywodząc niewątpliwie z treści art. 134 p.p.s.a., że postępowanie sądowoadministracyjne obejmuje również samodzielne badanie przez ten sąd zgodności z prawem podjętej decyzji w granicach danej sprawy, niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej podstawy prawnej.
Nadto, Sąd pierwszej instancji zauważył, że złożenie skargi do sądu administracyjnego nie zostało wymienione pośród przesłanek negatywnych, uniemożliwiających wszczęcie administracyjnego postępowania nadzwyczajnego.
Podsumowując Sąd wskazał, że zbieg postępowania sądowoadministracyjnego oraz administracyjnego postępowania nadzwyczajnego został na gruncie przepisów regulujących te postępowania rozstrzygnięty poprzez jednolity instrument procesowy polegający na zawieszeniu jednego z tych postępowań do czasu zakończenia drugiego z nich. Podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego jest 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zaś postępowania sądowoadministracyjnego art. 56 p.p.s.a., który – jak już zauważono – dodatkowo zawiera zastrzeżenie, że zawieszenie następuje jeżeli skargę do sądu administracyjnego wniesiono po wszczęciu postępowania administracyjnego. Ustanawia on regułę określającą relację pomiędzy oboma postępowaniami oraz porządek, w jakim należy stosować te przepisy, tak by nie pozostawały one ze sobą w kolizji. Wskazuje ona, że pierwszeństwo ma ten tryb weryfikacji decyzji ostatecznej, który został wcześniej uruchomiony.
To postępowanie powinno być prowadzone i doprowadzić do rozstrzygnięcia ostatecznego lub – w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego – prawomocnego, natomiast postępowanie późniejsze musi do tego czasu pozostawać w zawieszeniu i dopiero następnie może być podjęte i zakończone w sposób uwzględniający wynik postępowania wcześniejszego.
Powyższe rozważania doprowadziły Sąd do wniosku, że w niniejszej sprawie Minister Infrastruktury i Budownictwa, po wszczęciu postępowania nieważnościowego powinien był zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego prowadzonego pod sygn. akt VII SA/Wa 2842/15, o ile oczywiście wszczęcia postępowania nieważnościowego nie należało wykluczyć z innych przyczyn przewidzianych prawem.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 10 listopada 2016 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 8 września 2016 r. są wadliwe, wydane z naruszeniem art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych przyczyn, nie przesądzając końcowego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 8 września 2016 r.
W skardze kasacyjnej Minister Infrastruktury i Budownictwa zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono:
- 1) naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj.:
- – art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym dotyczącej skarg na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 8 czerwca 2011 r., uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymującą w mocy w pozostałym zakresie decyzję Wojewody L. z dnia 2 grudnia 2010 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi krajowej nr... (...) na odcinku L. (węzeł "W.") – P. (początek obwodnicy), w ramach budowy drogi ekspresowej... (...) K. – L. – P.", zwaną dalej "decyzją Wojewody L.", nie stanowiła niedopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenie nieważności tych samych decyzji, w sytuacji gdy, po wniesieniu prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym i każda ingerencja organu administracji w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym, wykraczająca poza dyspozycję art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest niedopuszczalna jako godząca w określoną w art. 45 ust 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu,
- – art. 97 § 1 pkt 4 Kodeku postępowania administracyjnego w zw. z art. 61 a § 1 Kodeku postępowania administracyjnego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że fakt uprzedniego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji Ministra Infrastruktury powinien nie tyle skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego, co zawieszeniem postępowania niewaźnościowego (po jego wszczęciu), do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie tej decyzji, w sytuacji gdy, brak jest podstaw do uznania, że w przypadku zbiegu postępowań sądowoadministracyjnego oraz administracyjnego występuje zagadnienie wstępne wymagające rozstrzygnięcia przez sąd, gdyż nie można kwalifikować faktu uprzedniego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jako kwestię prejudycjalną, uzasadniającą zawieszenie postępowania administracyjnego.
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kodeku postępowania administracyjnego w zw. z art. 61a § 1 kodeku postępowania administracyjnego, poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 10 listopada 2016 r. oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 8 września 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury oraz decyzji Wojewody L., są wadliwe i zostały wydane z naruszeniem art. 61a § 1 kodeku postępowania administracyjnego w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kodeku postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy Minister Infrastruktury i Budownictwa prawidłowo uznał, że nie posiada kompetencji do prowadzenia postępowania nadzwyczajnego w sytuacji, gdy na decyzję, będącą przedmiotem wniosku o takie postępowanie została wniesiona skutecznie skarga do sądu administracyjnego, bowiem stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej stanowi negatywną przesłankę dla wszczęcia i prowadzenia nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego, a brak wyraźnej wypowiedzi ustawodawcy w tym zakresie nie uzasadnia odmiennego stanowiska,
- – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne przyjęcie, że znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma okoliczność, iż przedmiotem kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2842/15 jest decyzja wydana w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, będącej tzw. inwestycją liniową, a wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożył inny podmiot niż skargi do Sądu na ww. decyzję i jest to o tyle istotne, że rozpoznając skargi na decyzję wydaną w ww. przedmiocie, Sąd kieruje się interesem prawnym skarżącego; w zakresie tego interesu kontroluje zaskarżony akt, a więc – odpowiednią jego część, w sytuacji gdy Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i w przypadku stwierdzenia wad, które dotykają całości rozstrzygnięcia decyzji zezwalającej na realizacji inwestycji drogowej, będzie on zobowiązany uchylić decyzję w całości, a przy zaistnieniu przesłanek nieważnościowych także stwierdzić nieważność takiej decyzji w całości,
- – art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. art. 7 kodeku postępowania administracyjnego i 77 § 1 Kodeku postępowania administracyjnego w zw. z art. 80 kodeku postępowania administracyjnego w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kodeku postępowania administracyjnego i w zw. z art. 61 a § 1 kodeku postępowania administracyjnego, polegające na błędnym ustaleniu na podstawie akt sprawy, że treść zaskarżonego postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 10 listopada 2016 r. oraz poprzedzające go postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 8 września 2016 r. wskazuje na "zbyt pobieżne podejście do sprawy", a to skutkowało nieuwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla prawidłowości przywołanego w nich art. 61a § 1 kodeku postępowania administracyjnego, gdyż Minister Infrastruktury i Budownictwa nie rozważył, czy okoliczność objęcia kontrolą sądową ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury, stanowi bezwzględną przeszkodę o charakterze przedmiotowym, uniemożliwiającą wszczęcie przez organ administracji nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, czy też należałoby powyższy zbieg postępowań rozważać na zasadzie czasowej przeszkody do rozpatrzenia takiego wniosku przez organ administracji publicznej, w sytuacji, gdy Minister Infrastruktury i Budownictwa wydając oba zaskarżone postanowienia nie uchybił regułom procesowym, zaś w oparciu o dokładnie ustalony stan faktyczny, zasadnie przyjął, iż w sytuacji skutecznego wniesienia skargi do sądu na akt, w stosunku do którego strona domaga się wyeliminowania go z obrotu prawnego poprzez tzw. nadzwyczajne/kwalifikowane okoliczności związane z wydaniem tego aktu, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym istnieje przeszkoda do wszczęcia w sprawie postępowań nadzwyczajnych celem wzruszenia lub zmiany decyzji objętych kontrolą sądu, a sam fakt uprzedniego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego nie jest kwestię prejudycjalną, uzasadniającą zawieszenie postępowania administracyjnego.
W ocenie organu, powyższe naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w konsekwencji skutkowało bezzasadnym uwzględnieniem skargi K. L. przez Sąd pierwszej instancji i uchyleniem postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 10 listopada 2016 r. oraz poprzedzające go postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 8 września 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zamiast oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przekazanego przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 36 § 3 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz na podstawie art. 264 § 1-3 w związku z art. 15 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), uchwały mającej na celu wyjaśnienie: "Czy w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego organ administracji publicznej może wszcząć postępowania administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia i je zawiesić na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), czy też w takiej sytuacji powinien odmówić wszczęcia postępowania?" Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę z 5 czerwca 2017 r., II GPS 1/17 o następującej treści: "W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego". Uchwała wiąże przy rozpoznaniu sprawy sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 269 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:
" § 1. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, skład siedmiu sędziów, skład Izby lub pełny skład Naczelnego Sądu Administracyjnego podejmuje ponowną uchwałę. Przepisu art. 267 nie stosuje się.
§ 3. Jeżeli skład jednej Izby Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniający zagadnienie prawne nie podziela stanowiska zajętego w uchwale innej Izby, przedstawia to zagadnienie do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego."
Rozpoznając sprawę skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielił pogląd wyrażony w powołanej uchwale z 5 czerwca 2017 r., II GPS 1/17 ONSAiWSA 2017, nr 5, poz. 73), tym samym nie znajdując uzasadnienia do przedstawienia w przedmiocie tej uchwały zagadnienia do rozstrzygnięcia (art. 269 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 61a § 1, art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego nie są zasadne. W zaskarżonym wyroku Sąd prawidłowo wywiódł, że nie zachodziła przeszkoda uniemożliwiająca z innych przyczyn wszczęcie postępowania. Zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego wyłącza zarzut prowadzenia w tym samym przedmiocie – przedmiocie zastosowania wobec tożsamej decyzji sankcji nieważności z powodu ciężkich, kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie w trybie postępowania sądowoadministracyjnego sprawy nieważności decyzji przez zastosowanie sankcji nieważności decyzji (stwierdzenie nieważności decyzji) lub przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji zamknie drogę administracyjną dopuszczalności przez jej niedopuszczalność z powodu prawomocności orzeczenia sądu.
Jeżeli postępowanie sądowoadministracyjne nie zostało zakończone wyrokiem a jest w toku, to nie można zastosować art. 61a § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadnie zatem Sąd zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie art. 61a § 1 kodeksu postępowania administracyjnego uzasadniało zastosowanie środka prawnego wobec zaskarżonego postanowienia. Z regulacji art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie można wyprowadzić podstaw do stosowania art. 61a § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.