Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1940/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi T.L. uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2009 r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz T.L. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Wyrok ten został wydany w następującym ustalonym przez Sąd I instancji stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] 2009 r., nr [...], Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania T.L., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] 2009 r., nr [...], o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej nastąpiło w związku z uznaniem, że istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, ponieważ popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., polegające na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości, a także dopuścił się w ostatnich kilku latach 10 wykroczeń w ruchu drogowym, w większości polegających na przekroczeniu dozwolonej prędkości.
Nadto organ uznał, iż przyczyną powzięcia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie jest sam fakt skazania za czyn z art. 178a § 1 k.k., lecz ocena okoliczności tego czynu, jego ciężar gatunkowy, umyślność, pośrednie wywołanie zagrożenia dla najwyższych dóbr człowieka, jakimi są życie i zdrowie, a także tendencja strony do świadomego, nieodpowiedzialnego zachowania się, wynikająca ze sposobu traktowania ograniczeń i zakazów chroniących życie i zdrowie ludzkie w warunkach ruchu drogowego. Organ przyjął, że nie było podstaw do zasięgania opinii biegłego psychologa w kwestii cech osobowych T.L., co do jego predyspozycji do użycia broni w celu sprzecznym z prawem. Organ nie podważa bowiem jego zdolności psychoruchowych do dysponowania bronią i z tego względu nie było podstaw do zobowiązania go do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń lekarskich.
Nadto podniesiono, że podstawą wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] maja 2009 r. sygn. akt [...], skazującego T.L. na grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, przy czym wysokość 1 stawki dziennej została ustalona w wysokości 30 zł i orzekającego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na 1 rok, było ustalenie stanu nietrzeźwości, na podstawie badania udokumentowanego protokołem, które wykazało u niego 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, więc przekroczyło próg określony w art. 115 § 16 pkt 2 k.k. Ze względu na powyższe, zdaniem organu, nie ma znaczenia w sprawie, że czynności kontrolne wobec T.L. podjął patrol Żandarmerii Wojskowej, nieposiadający takich uprawnień wobec osób cywilnych.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł T.L. wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] 2009 r., jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie zaskarżonej decyzji zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że jednorazowe skazanie z art. 178a k.k. przesądza o konieczności cofnięcia pozwolenia na broń z uwagi na istniejącą obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego;
- 2) naruszenie przepisów postępowania (art. 7 k.p.a.), polegające na braku wszechstronnej oceny materiału sprawy, skutkującego pominięciem wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność jego predyspozycji osobowościowych do nieuprawnionego użycia broni palnej oraz nieuwzględnieniu pozytywnych opinii przedłożonych przez Związek [...], a ponadto na oparciu zaskarżonego rozstrzygnięcia na nielegalnym dowodzie, tj. badaniu trzeźwości przeprowadzonym przez żołnierzy Żandarmerii Wojskowej, którzy nie mieli wobec skarżącego uprawnień do jego dokonania.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że twierdzenia o obawie i zagrożeniu z jego strony użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego są gołosłowne, ponieważ nie wskazano żadnych innych negatywnych zachowań, poza tym za które został skazany z art. 178a k.k. Wręcz przeciwnie z opinii Związku [...], w którym jest stowarzyszony, wynika, że jego dotychczasowe zachowanie pozwala przypuszczać, że w dalszym ciągu będzie zachowywał się poprawnie i odpowiedzialnie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że oceniając zaskarżoną decyzję w świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa materialnego, a w szczególności przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Naruszone zostały także przepisy proceduralne, które obligują organ do wszechstronnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, tj. art. 7, 80 i 107 § 3 k.p.a.
Następnie Sąd podniósł, iż stosowanie do przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego i ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Zaś przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ustanawia przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń i ma charakter bezwzględnie wiążący.
Zdaniem Sądu z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A więc osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że sam fakt popełnienia takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Możliwe jest także cofnięcie pozwolenia na broń osobie podejrzanej (oskarżonej), bądź skazanej za przestępstwo innego rodzaju, niż określone w powyższym przepisie. W takim jednak przypadku cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, bądź też przedstawienie zarzutów popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa.
Konieczne jest stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Nadto Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie podstawą cofnięcia T.L. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej było popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., polegającego na tym, iż w dniu [...] września 2008 r. kierował samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwości - 0,28 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] maja 2009 r., sygn. akt [...]. Ponadto wskazał, że przestępstwo to nie jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, ujętym w rozdziale XIX Kodeksu karnego, czy przeciwko mieniu zawartym w katalogu przestępstw znajdującym się w rozdziale XXXV Kodeksu karnego. Przestępstwo popełnione przez skarżącego zostało zakwalifikowane do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, które ujęto w rozdziale XXI Kodeksu karnego.
Zatem zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jego popełnienie nie stwarza automatycznie istnienia uzasadnionej obawy, że podmiot, który je popełnił może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W takiej sytuacji sam fakt popełnienia przestępstwa spoza tej grupy nie jest przesłanką samą w sobie do cofnięcia pozwolenia na broń. Gdyby tak było, to ustawodawca dałby temu wyraz wskazując wprost, że każde postawienie w stan oskarżenia stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Skoro tak nie jest, to organ przed wydaniem decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, powinien przeprowadzić wszechstronne postępowanie, w którym za pomocą wszystkich możliwych środków dowodowych oceni, czy istnieje realna i wynikająca z rzeczywistych przesłanek uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, ocena tej przesłanki przez organ została przeprowadzona wybiórczo i odwołuje się jedynie do samego faktu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., a także do wykroczeń drogowych polegających w większości na przekroczeniu prędkości. Jak już powiedziano samo popełnienie tego przestępstwa i wykroczeń drogowych nie stwarza jeszcze uzasadnionej obawy, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Czyny te, oczywiście naganne, same w sobie nie podważają bowiem wszelkiej wiarygodności uprawnionego. W takiej sytuacji niezbędne jest wykazanie związku przyczynowego między popełnieniem tego czynu, a cechami charakteru i postępowaniem uprawnionego, które stwarzałoby obawy podnoszone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Zatem organ, oceniając ponownie czy skarżący swoim dotychczasowym postępowaniem stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, winien wziąć pod uwagę opinie środowiskowe na temat jego dotychczasowego trybu życia, jego cechy charakteru na tle życia osobistego, rodzinnego i działalności zawodowej, a także sposób korzystania przez niego z broni myśliwskiej. Przy rozstrzyganiu istotne też będą okoliczności popełnienia przez skarżącego czynu z art. 178a § 1 k.k., w szczególności koniecznym będzie odniesienie się do wymiaru zastosowanej w wyroku skazującym kary w kontekście rozpiętości zagrożenia kary określonej w art. 178a § 1 k.k., a także porównanie wyniku badania stanu trzeźwości skarżącego ze zdefiniowanym w art. 115 § 16 k.k. stanem nietrzeźwości.
Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że skoro dowód badania trzeźwości skarżącego, przeprowadzony przez Żandarmerię Wojskową, stanowił podstawę do wydania prawomocnego wyroku skazującego za czyn z art. 178a § 1 k.k., to nie może on być skutecznie podważony w przedmiotowej sprawie. Zatem, zdaniem Sądu, aby ocenić czy istnieje uzasadniona obawa użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego nie ma potrzeby jego opiniowania przez biegłego psychologa. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji, o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a., a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości Sąd orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Komendant Główny Policji zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wobec strony – sprawcy przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. nie zachodzi uzasadniona obawa, że taka osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn wskazuje na zaistnienie takiej obawy;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności zgodnie z wymogami art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i nie dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego.
Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie stosownych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących norm w tym zakresie.
Zdaniem organu nie sposób podzielić stanowiska Sądu I instancji zajętego w zaskarżonym wyroku, gdyż Sąd ten nie wziął pod uwagę okoliczności popełnionego przez stronę przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., albowiem nie dość, że kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, to jednocześnie rozmawiał przez trzymany w dłoni telefon komórkowy. Ponadto, zdaniem organu, wprawdzie przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie wskazuje wyraźnie na przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., to przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu. A jazda w stanie nietrzeźwości często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć lub kalectwo.
Ponadto wsiadając za kierownicę pojazdu w stanie nietrzeźwości skarżący godził się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania, tj. stworzenia bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia. Dlatego też, w ocenie organu, stan nietrzeźwości, stopień społecznej szkodliwości i ewentualne następstwa czynu muszą być uznane za niewskazaną przez ustawodawcę przesłankę o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nadto, skoro posiadacz broni musi być osobą, która daję rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, to osoby te winny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Zaś świadome działanie przeciwko porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń. Na poparcie powyższego twierdzenia organ przytoczył orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 698/07 i z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1173/07.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu, wskazane naruszenia przepisów prawa są uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie posiada usprawiedliwione podstawy w zakresie zarzutu dokonania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego – art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Punktem wyjścia dla dalszych rozważań należy uczynić przepisy prawa materialnego będące podstawą orzekania przez organy administracji, gdyż to ich błędna wykładnia stanowiła podstawę uchylenia decyzji administracyjnych przez Sąd I instancji.
Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.
Niewątpliwie bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt skazania T.L. prawomocnym wyrokiem sądu za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Ustalenia tego wyroku zgodnie z art. 11 p.p.s.a. wiążą sąd administracyjny. Nie można natomiast zgodzić się z argumentacją tego Sądu, że popełnienie przestępstwa przez osobę posiadającą pozwolenie na broń, które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, tylko w pewnych okolicznościach może skutkować przyjęciem, że w przypadku sprawcy tego przestępstwa zachodzi uzasadniona obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Analiza treści powyższych przepisów ustawy o broni i amunicji, była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt II OPS 4/09 (opubl. ONSAiWSA 2010/1/5). Stanowisko wyrażone we wskazanej wyżej uchwale skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. W świetle zaprezentowanych w tej uchwale wywodów należy stwierdzić, że użycie kwantyfikatora "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się, zatem osobom wymienionym po kwantyfikatorze "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, ale co do których organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela również stanowisko przedstawione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2026/09, zgodnie z którym skoro posiadacz pozwolenia na broń będąc w stanie nietrzeźwym prowadzi pojazd po drodze publicznej, to stanowi to o jego nieodpowiedzialnym zachowaniu będącym naruszeniem porządku prawnego w sposób szczególny, ponieważ w stanie nietrzeźwości. Tym samym podważone jest domniemanie, że osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. O ziszczeniu się przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji decyduje nie popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale fakt, że przestępstwo to popełniono w warunkach nietrzeźwości.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt prawomocnego skazania za tego typu przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jest wystarczającą przesłanką do tego, aby organ Policji nałożył obligatoryjnie obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do takiej osoby, wobec której istnieje uzasadniona obawa, że użyje ona broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jeżeli przestępstwo to zostanie popełnione w stanie nietrzeźwości jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Należy mieć na względzie, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP i ma reglamentacyjny charakter. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem, z całą pewnością wymagać od nich należy nieskazitelnej postawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezspornym jest, że skarżący przed Sądem I instancji, świadomie i w sposób umyślny naruszając obowiązujący ład prawny, takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.
W związku z powyższym uznać należy, że skarżący, skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo w komunikacji, istotnie naruszył obowiązujący porządek prawny, a ocena w tym zakresie niezależna jest od jego dotychczasowego postępowania czy cech charakteru, jak również pozytywnych opinii w miejscu zamieszkania. Oznacza to, że narażając życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego, skarżący naruszył prawo na tyle skutecznie, że mogło stanowić to podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Poglądy zatem i zaprezentowana argumentacja organów obydwu instancji jest w tej materii zasadna, co czyni usprawiedliwionym tylko zarzuty wniesionej skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia prawa materialnego, co uzasadnia zastosowanie art. 188 p.p.s.a.
Na marginesie podkreślić jedynie informacyjnie należy, że również ustawodawca mając na uwadze charakter takiego czynu, za który został skazany T.L., dokonał z dniem 10 marca 2011 r. nowelizacji ustawy o broni i amunicji, wskutek uchwalenia ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm.). Ustawą powyższą dokonano zmieniony przedmiotowych uregulowań, w tym również przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 tego aktu, albowiem aktualnie w przepisie art. 15 ust 1 pkt 6b enumeratywnie wymienia się, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnie za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.
Ta nowelizacja ustawy o broni i amunicji jest potwierdzeniem przedstawionej wyżej wykładni przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji ostatecznej w tej sprawie.
Jednocześnie należy podzielić wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy przez Sąd I instancji, co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu, które skutkowało w efekcie odmiennym niż podjętym w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięciu, jest naruszeniem przepisów innych niż naruszenie przepisów postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt OSK 81/04 z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2004 r., z. 11, poz. 135 oraz z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 193/08, niepublikowane). W konsekwencji chybionym okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.