Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1033/13, oddalił skargę T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] października 2011 r. T. W. wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla budowy hali magazynowo-biurowej na działce nr [...] w miejscowości S. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Wójt Gminy Tarnowo Podgórne ustalił na rzecz T. W. warunki zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] polegającej na budowie hali magazynowo-biurowej z możliwością budowy bezpośrednio przy granicy z działką o nr ewid. [...] w miejscowości S.. W uzasadnieniu organ wskazał, że powierzchnia zabudowy ma wynosić nie więcej niż 40% powierzchni działki, a minimalna powierzchnia biologicznie czynna 30 % powierzchni działki.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył w dniu [...] sierpnia 2012 r. w imieniu T. W. jego pełnomocnik S. W., domagając się zmiany powierzchni zabudowy z 40% na 70% i powierzchni zieleni 30%. W dniu [...] sierpnia 2012 r. S. W. cofnął odwołanie.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 132 k.p.a., Wójt Gminy Tarnowo Podgórne zmienił decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2012 r. w ten sposób, że powierzchnia zabudowy budynków wraz z powierzchniami uszczelnionymi wynosi nie więcej niż 70% powierzchni działki, minimalna powierzchnia zieleni, tj. terenu z nawierzchnią ziemną pokrytą szatą roślinną oraz wodami powierzchniowymi, wynosi 30% powierzchni działki, pozostałe ustalenia decyzji o warunkach zabudowy pozostały bez zmian.
W dniu [...] sierpnia 2012 r. odwołanie od tej decyzji złożył S. W., domagając się jej zmiany w ten sposób, aby na zieleń przeznaczone zostało 25% powierzchni działki.
Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Starosta Poznański orzekł o połączeniu działek stanowiących własność T. W. oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...], [...], [...], [...] w jedną działkę i nadanie jej numeru [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania S. W. z dnia [...] sierpnia 2012 r., uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Wójt Gminy Tarnowo Podgórne umorzył postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy na działce nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w związku z decyzją Starosty Poznańskiego z dnia [...] września 2012 r. o połączeniu działek nr [...], [...], [...], [...] w jedną działkę nr [...], a następnie podzielenie jej na działki nr [...] oraz [...], postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] stało się bezprzedmiotowe.
Od tej decyzji w dniu [...] kwietnia 2013 r. odwołał się S. W., podkreślając, że zmiana konfiguracji działek nie wpływa na ustalenie warunków zabudowy.
Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie zmienił się rodzaj inwestycji ani strony postępowania, nie zmienił się także stan prawny sprawy. Jedyna zmiana dotyczy oznaczenia geodezyjnego terenu, na którym planowana jest budowa hali magazynowo-biurowej. Nie uległo zmianie miejsce faktycznej lokalizacji inwestycji, a jedynie zmieniono oznaczenie działki, co nie może stać się przyczyną umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.
Zatem decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. jest wadliwa. Jednocześnie organ wskazał, iż odwołanie z dnia [...] sierpnia 2012 r. od decyzji Wójta z dnia [...] lipca 2012 r. zostało w dniu [...] sierpnia 2012 r. cofnięte przez S. W., a mimo to organ I instancji w trybie art. 132 k.p.a. rozpoznał odwołanie we własnym zakresie i w dniu [...] sierpnia 2012 r. wydał decyzję zmieniającą, która następnie została uchylona decyzją SKO z dnia [...] grudnia 2012 r. Zatem ostateczna stała się decyzją Wójta o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] lipca 2012 r. i było podstaw do umorzenia postępowania.
Skargę na powyższą decyzję złożył T. W., domagając się ustalenia procentu zabudowy na 70% i zgodnie z decyzją Wójta z dnia [...] sierpnia 2012 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W ocenie Sądu, błędna była decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r., umarzająca postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wójt Gminy Tarnowo Podgórne nie wziął pod uwagę, iż na skutek decyzji o połączniu działek nie zmienił się rodzaj inwestycji, nie nastąpiła zmiana stron postępowania, nie zmienił się także stan prawny sprawy. Jedyna zmiana dotyczyła oznaczenia geodezyjnego terenu, na którym planowana jest budowa hali magazynowo-biurowej. Nie uległo zmianie także miejsce faktycznej lokalizacji inwestycji, a jedynie zmieniono oznaczenie geodezyjne działki. Zdaniem Sądu, organ I instancji winien zatem rozpoznać na nowo wniosek skarżącego o warunki zabudowy i wydać ponownie w tym zakresie decyzję przy uwzględnieniu nowej numeracji geodezyjnej działek. Skoro zatem organ I instancji wadliwie umorzył postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości, organ II instancji nie mógł uchylić tej decyzji i orzec co do istoty sprawy, gdyż tak wydana decyzja naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy i zasadę niekomplikowania postępowania (art. 12 k.p.a.), w ocenie Sądu decyzja organu II instancji nie wymagała wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Na koniec Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji rozpozna na nowo wniosek skarżącego o warunki zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami i przy uwzględnieniu aktualnej numeracji działek. Wyjaśnił, że decyzja zmieniająca decyzję ustalającą warunki zabudowy została uchylona decyzją SKO z dnia [...] grudnia 2012 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. W obrocie pozostał zatem do rozpoznania wniosek skarżącego z dnia [...] października 2011 r. (mylnie wskazany przez Sąd jako wniosek z dnia [...] października 2012 r.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. W.. Wyrok zaskarżył w całości oraz wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji:
- – naruszenie prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania przed organami administracji, w sytuacji, gdy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oddala wniesioną skargę;
- – naruszenie prawa procesowego poprzez błędną interpretację przepisu art. 132 k.p.a. poprzez uznanie, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji na skutek wydania decyzji w trybie samokontroli (art. 132 k.p.a.), która następnie została uchylona, powoduje wyeliminowanie z obrotu prawnego pierwotnej decyzji organu I instancji.
Uzasadniając powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej podniósł, że wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku mogą powodować błędne przyjęcie, że wiążą one organy administracji publicznej w dalszym postępowaniu (art. 153 p.p.s.a.), co może prowadzić do wadliwego przyjęcia, że decyzja Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia [...] lipca 2012 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego. Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji zaaprobował zakończenie sprawy administracyjnej poprzez jej umorzenie. W konsekwencji, sprawa administracyjna zakończyła swój byt prawny i nie toczy się dalsze postępowanie administracyjne. Pomimo jednak oddalenia skargi, Sąd nakazuje organom dalsze prowadzenie postępowania. Z literalnej interpretacji uzasadnienia wyroku wynika, że należy rozpatrzeć wniosek strony – w sytuacji, gdy postępowanie zostało umorzone. W ocenie skarżącego kasacyjnie, powyższa sytuacja jest prawnie niemożliwa, skoro postępowanie zostało zakończone.
Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powyższego przepisu w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że wskazania co do dalszego postępowania mogą być zawarte jedynie w wyroku uwzględniającym skargę. Ujęcie ich w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę jest niedopuszczalne i pozbawione podstaw prawnych. Z tego powodu zaskarżone orzeczenie w części uzasadnienia jest wadliwe.
Zdaniem strony, Sąd I instancji dokonał również błędnej wykładni skutków uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 132 k.p.a., uznając, że uchylenie takiej decyzji powoduje wyeliminowanie z obrotu prawnego wszystkich rozstrzygnięć ją poprzedzających, co z kolei powoduje konieczność ponownego załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko nie zasługuje na akceptację. Autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, że ustawodawca zastosował formę rozstrzygnięcia uchylającego, tj. wywołującego skutki prawne od momentu jego wydania, a nie z mocą wsteczną. Oznacza to, że uchylenie decyzji uchylającej prowadzi do przywrócenia bytu prawnego decyzji pierwotnej (uchylonej).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Jak stanowi przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie orzeczenia jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Sytuacja taka ma miejsce wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie oraz gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania.
Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanego mu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Trafnie zauważył autor skargi kasacyjnej, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje sąd administracyjny do zawarcia wskazań co do dalszego postępowania tylko w uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę. Oczywistym jest bowiem, że takie wskazania mają na celu umożliwienie organowi administracji, w postępowaniu ponownie prowadzonym na skutek wyroku, usunięcie wszelkich uchybień prawa, z powodu których Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, a w następstwie tego – doprowadzenie sprawy do stanu zgodności z prawem. Oddalenie skargi oznacza zaś, że Sąd uznał zaskarżone rozstrzygniecie za zgodne z prawem, co eliminuje konieczność formułowania wskazań co do dalszego postępowania.
Przywoływany przez skarżącego kasacyjnie fragment uzasadnienia, w którym Sąd I instancji wskazuje, iż ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji rozpozna na nowo wniosek skarżącego o warunki zabudowy – nie może być, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, interpretowany jako wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wyrażone w ten sposób stanowisko Sądu I instancji należy rozumieć jako wyjaśnienie konsekwencji pozostania w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji – uznanej za prawidłową – uchylającej decyzję Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. Z pewnością zawarcie w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę takiej oceny Sądu I instancji co do spodziewanego sposobu prowadzenia postępowania nie może być uznane jako naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zgodzić trzeba się z autorem skargi kasacyjnej, że ewentualna wadliwość wyrażonego w ten sposób stanowiska Sądu może powodować na późniejszym etapie postępowania komplikacje w związku z kwestią związania takim wyrokiem na mocy art. 153 p.p.s.a. Wyjaśnić jednak należy, że zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu I instancji. Stanowisko to może podlegać kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego dopiero wskutek zgłoszenia zarzutów naruszenia odpowiednich przepisów wykładanych lub stosowanych przez Sąd I instancji.
Ocenę drugiego zarzutu skargi kasacyjnej – odnoszącego się do naruszenia art. 132 k.p.a., poprzedzić warto uwagą o charakterze ogólnym, odnoszącą się do zasad formułowania zarzutów skargi kasacyjnej. Pamiętać należy, że postępowanie przed sądami administracyjnymi normują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i to właśnie zarzuty naruszenia przepisów tej ustawy mogą stanowić podstawę skargi kasacyjnej opartą o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Oczywistym jest, że przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej jako: k.p.a., nie mają zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym, bowiem regulują one tryb postępowania przed organami administracji publicznej. Z tego względu brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, postawionych w ramach podstawy dotyczącej naruszenia przepisów postępowania (bez powiązania ich z właściwymi przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej jej autor popełnił opisany wyżej błąd, bowiem wadliwie sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania, wskazując na błędną interpretację przepisu art. 132 k.p.a. Mimo tego uchybienia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał ten zarzut jako zgłoszony w związku z naruszeniem przepisu art. 151 p.p.s.a., który – choć nie wymieniony wprost w treści skargi kasacyjnej, daje się w sposób wyraźny wprowadzić z analizy jej uzasadnienia.
Powyższy zarzut skargi kasacyjnej jest częściowo zasadny.
Jak stanowi art. 132 k.p.a., jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję (§ 1). Przepis ten stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania (§ 2). Od nowej decyzji służy stronom odwołanie (§ 3).
W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji zawarł stanowisko, iż konsekwencją oddalenia skargi na decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2013 r. będzie konieczność ponownego rozpoznania przez organ I instancji wniosku skarżącego o warunki zabudowy. Autor skargi kasacyjnej trafnie podniósł, że powyższa ocena była wynikiem błędnej wykładni skutków wcześniejszego uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 132 k.p.a. Zgodzić należy się ze stroną wnoszącą skargę kasacyjną, że uchylenie takiej decyzji nie powoduje wyeliminowania z obrotu prawnego wcześniejszych decyzji, bowiem tzw. rozstrzygnięcie autokontrolne wywołuje skutki prawne od momentu jego wydania, nie zaś z mocą wsteczną. Wyprowadzony stąd wniosek, że uchylenie decyzji uchylającej prowadzi do przywrócenia bytu prawnego decyzji pierwotnej (uchylonej), nie jest jednak w pełni prawidłowy.
Istotnie, skutkiem uchylenia decyzji wydanej przez organ I instancji na podstawie art. 132 k.p.a. nie jest nieodwracalna utrata bytu prawnego pierwotnej decyzji tego organu, lecz odzyskanie przez nią mocy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1206/09; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pamiętać jednak należy, że tryb, o którym mowa w art. 132 k.p.a., ma zastosowanie tylko wówczas, gdy strona wniesie za pośrednictwem organu I instancji odwołanie od decyzji wydanej przez ten organ. Uchylenie decyzji wydanej na podstawie art. 132 k.p.a. powoduje, że odzyskuje byt prawny nie tylko pierwotna decyzja pierwszoinstancyjna, ale również wniesione od niej odwołanie. Tym samym przyjąć należy, że sprawa wraca do ponownego rozpoznania w trybie odwoławczym.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że pełnomocnik skarżącego w dniu [...] sierpnia 2012 r. złożył odwołanie od decyzji Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia [...] lipca 2012 r., a następnie pismem złożonym w dniu [...] sierpnia 2012 r. wycofał odwołanie. Sąd I instancji uznał, że stan faktyczny stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji został ustalony prawidłowo. Uwadze Sądu, jak również organu odwoławczego, umknęło jednak, że S. W. dwukrotnie złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2012 r.: najpierw w dniu [...] sierpnia 2012 r. – pismo z dnia [...] sierpnia 2012 r., a następnie w dniu [...] sierpnia 2012 r. – pismo z dnia [...] sierpnia. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., złożonym tego samego dnia, pełnomocnik skarżącego wyraźnie oświadczył, że wycofuje odwołanie z dnia [...] sierpnia 2012 r. Brak było podstaw, by powyższe oświadczenie uznać jako wycofanie się strony z podtrzymywania złożonego odwołania w ogóle.
Intencją S. W. było niewątpliwie, by rozpoznaniu podlegało wyłącznie złożone wcześniej odwołanie z dnia [...] sierpnia 2012 r., czemu dał wyraz wycofując nieaktualne już odwołanie z dnia [...] sierpnia 2012 r.
Decyzja organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r. – wydana na podstawie art. 132 k.p.a., została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2012 r. i sprawa wróciła do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne. W tej sytuacji konsekwencją oddalenia skargi na kolejną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2013 r., uchylającą decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, powinno być ponowne rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym, nie zaś – jak błędnie wskazał Sąd I instancji – przez organ I instancji.
Argumentacja skargi kasacyjnej odnosząca się do drugiego zarzutu – aczkolwiek częściowo słuszna, nie prowadzi jednak do uchylenia zaskarżonego wyroku. Podkreślenia wymaga, że zanegowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska Sądu I instancji dotyczącego podniesionej wyżej kwestii nie stanowi o wadliwości zaskarżonego wyroku. Stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu co do konieczności uchylenia decyzji Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia [...] kwietnia 2013 r. było prawidłowe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja organu I instancji umarzająca postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy była wprawdzie błędna, lecz z innych przyczyn niż te, które wziął pod uwagę organ odwoławczy, a następnie zaakceptował Sąd I instancji.
Przedmiotem kontrolowanego postępowania było ustalenie warunków zabudowy dla budowy hali magazynowo-biurowej na działce o nr ewid. [...] w miejscowości S.. Ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] wynika, że stanowiące własność T. W. działki o nr ewid. [...], [...], [...] i [...] połączono w jedną działkę, której nadano numer [...]. Na fakt, że działka nr ewid. [...] została następnie podzielona na 2 działki: [...] i [...], wskazuje zaś jedynie pismo S. W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Informacja ta nie została w żaden inny sposób udokumentowana w aktach sprawy, w szczególności brak stosownej decyzji o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów. Z tego względu za przedwczesne należy uznać stanowisko, że jedyna zmiana dotyczyła numeracji geodezyjnej działek.
Nie można bowiem wykluczyć, że w wyniku połączenia czterech działek (m.in. działki nr ewid. [...]) w jedną, a następnie podziału nowoutworzonej działki na dwie, powstały działki o zupełnie nowych granicach i powierzchniach, których tylko zewnętrzne granice i suma powierzchni będą odpowiadać tym sprzed połączenia i podziału. Kwestia ta niewątpliwie ma istotne znaczenie dla rozpoznania wniosku T. W. o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, zatem wymaga przeprowadzenia pod tym kątem postępowania wyjaśniającego.
Wobec opisanej wyżej wadliwości decyzji Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uznać należy za prawidłowe. Z uwagi na opisane wyżej skutki prawne uchylenia wcześniejszej decyzji organu I instancji wydanej na podstawie art. 132 k.p.a., w okolicznościach niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu zasadnie ograniczyło się do orzeczenia o uchylenie zaskarżonej decyzji. W sytuacji, kiedy w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia [...] lipca 2012 r. i wniesione od niej odwołanie, sprawa podlegać będzie ponownemu rozpatrzeniu przez organ odwoławczy.
W efekcie uzasadnione było oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z tych względów uznać należy, że zaskarżony wyrok – mimo błędnego uzasadnienia – odpowiada prawu.
Na koniec podkreślić trzeba, że w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., ale wyrażenia w uzasadnieniu wyroku innej oceny prawnej niż Sąd I instancji, to wiążąca jest ocena przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. FSK 207/04 i z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2357/10; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.