Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2749/13 oddalił skargę C. K. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu 6 września 2012 r. C. K. T. zwrócił się do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z poźn. zm.).
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] Wojewoda Mazowiecki odmówił udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że cudzoziemiec nie wykazał zgodnie z art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach posiadania "szczególnie ważnego interesu" pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w związku z nielegalnym pobytem wypełnił przesłankę art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Podjęcie pracy przez cudzoziemca na terytorium Polski nie stanowi przeszkody w tym, aby C. K. T. mógł udać się do W. w celu uzyskania wizy do Polski.
Po rozpoznaniu odwołania C. K. T., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego. W uzasadnieniu organ wskazał, że powoływane przez stronę okoliczności dotyczące zamiaru podjęcia przez cudzoziemca pracy (chęć poprawy sytuacji bytowej), zamieszkiwania w Polsce z rodziną oraz koszty powrotu do W. nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie istnienia faktycznych, silnych więzi rodzinnych, a tym samym ustalenia "szczególnego interesu strony" w pozostaniu na terytorium Polski. Organ zauważył, że więzi te zostały rozluźnione w związku z długoletnim pobytem rodziców wnioskodawcy na terytorium Polski. Ojciec skarżącego opuścił terytorium W. w 1996 r., natomiast matka przyjechać miała do Polski w 2000 r. Rodzice, co prawda zadeklarowali, iż ich pragnieniem było, by syn dołączył do nich, jednak nie podejmowali jakichkolwiek starań w tym zakresie.
Przyjazd syna do Polski był dla nich zaskoczeniem, nie był z nimi konsultowany, nie był planowany. Ponadto już po przyjeździe cudzoziemca do Polski, rodzina nie włożyła znacznych wysiłków w odbudowę więzi, skoro rodzice nie potrafili w toku przesłuchania przekazać istotnych okoliczności dotyczących syna, zaś C. K. T. zamiast "nadrabiać" lata rozłąki, krótko po przyjeździe udał się do Czech w celu odwiedzin dalszej rodziny.
Organ zaznaczył, że cudzoziemiec dołączył do rodziców, jako osoba niemal dorosła (niespełna 18-letnia), nie włada on językiem polskim w stopniu umożliwiającym swobodną komunikację i asymilację ze społeczeństwem, a nielegalny przyjazd strony do Polski pozbawiony jest jakiegokolwiek uzasadnienia. Podkreślono także, że nie ma faktycznych przeszkód, z powodu których cudzoziemiec nie mógł dołączyć do rodziny zamieszkującej w Polsce w sposób legalny, po spełnieniu przesłanek ustawowych. Wobec powyższych okoliczności Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał za sprzeczne z interesem Rzeczypospolitej Polskiej zastosowanie art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, jako służące obejściu prawa.
Skargę na wskazaną uprzednio decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dnia [...] września 2013 r. wniósł C. K. T., podnosząc zarzuty:
- - naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, polegające na uznaniu, że C. K. T. nie wykazał, że posiada "szczególnie ważny interes" w uzyskaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy wskazał, iż celem jego dalszego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest chęć zamieszkiwania wraz z rodzicami, którzy przebywają tu od wielu lat, a także wykonywanie pracy oraz przebywanie wraz ze znajomymi, co dla 19 letniego młodego człowieka stanowi "szczególnie ważny interes", o którym mówi wspomniany powyżej przepis ustawy o cudzoziemcach,
- - naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na pominięciu przez Wojewodę Mazowieckiego istotnych okoliczności w sprawie a mianowicie powodów, dla których cudzoziemiec przyjechał do Polski i chce tutaj pozostać oraz niewzięcie pod uwagę kluczowego dokumentu w niniejszej sprawie czym jest zezwolenie na wykonywanie pracy przez skarżącego na terytorium Polski, którego posiadanie uzasadnia udzielenie C. K. T. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
- - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do ustalenia, że rodzice skarżącego, mieszkający i pracujący w Polsce, są w stanie ponieść koszty jego utrzymania do czasu podjęcia przez niego zatrudnienia, zgodnie z dyspozycją art. 53b ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i rozwijając argumentację dotyczącą art. 8 Konwencji.
W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że bezspornym jest fakt, iż strona skarżąca spełnia przesłanki warunkujące rozpatrzenie czy w jej sytuacji zachodzi szczególnie ważny interes, bowiem C. K. T. przebywa na terytorium RP nielegalnie, osiągnął pełnoletniość w czasie pobytu na terytorium RP i złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w ciągu roku od dnia osiągnięcia pełnoletniości.
Analizując kwestię wykazania przez cudzoziemca przesłanki określonej w art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, Sąd podzielił stanowisko organów, że cudzoziemiec powołując się na chęć zamieszkania z rodziną nie wykazał "szczególnie ważnego interesu". Podkreślono, że powoływane przez stronę prawo do życia rodzinnego nie jest prawem bezwzględnie chronionym, gdyż sama Europejska Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przewiduje wyjątki od zakazu władczego wkraczania przez organy państwa w tak rozumianą sferę prywatności. Dopuszczalne ograniczenia prawa do poszanowania życia rodzinnego zawężać się jednakże mają do przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi, m.in. na bezpieczeństwo publiczne lub ochronę porządku (art. 8 ust. 2 EKPCz). Powołując się na liczne orzecznictwo ETPCz, Sąd stwierdził, że sytuacja rodzinna (pełnoletniego już w dniu orzekania) skarżącego, skłaniająca do uznania, iż nie ma on silnej więzi z rodzicami, co przesądza o niemożności zaakceptowania odmiennego poglądu wyrażonego w skardze co do naruszenia art. 8 EKPCz.
Skarżący wskazał, że w Polsce przebywają rodzice strony i skarżący będący osobą pełnoletnią zamierza z nimi zamieszkiwać, jednak sam fakt wspólnego zamieszkiwania tych osób nie przesądza o istnieniu silnej więzi między skarżącym a rodzicami. Skarżący zamierza podjąć pracę zarobkową i uzyskał zezwolenie na pracę. Decyzję o migracji do Polski podjął bez porozumienia z rodzicami realizując swój zamiar, dzięki pomocy dziadka. Wjazd do Polski nastąpił z naruszeniem obowiązujących przepisów, a rodzice byli zaskoczeni jego przyjazdem. Z rodzicami skarżący spotkał się dopiero dwa tygodnie po przyjeździe. Niespełna 3 miesiące po wjeździe do Polski skarżący udał się do Czech, a jego rodzicom nic były znane szczegóły związane z podróżą syna. Rodzicom nie był znany ani dokładny cel podróży, ani okres, na który syn zamierzał wyjechać do Czech. Powyższe okoliczności wskazują, że skarżący pomimo młodego wieku jest osobą na tyle samodzielną, aby po nielegalnym i zaskakującym dla rodziców wjeździe do Polski, pojechać do innego kraju nie informując rodziców o szczegółach wyjazdu.
W ocenie Sądu za "szczególnie ważny interes" nie może również być uznana sama chęć podjęcia pracy i posiadanie zezwolenia na pracę, w kraju w którym skarżący nie ma powiązań chronionych na podstawie art. 8 Konwencji. Wobec stwierdzenia konieczności zastosowania wobec skarżącego obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia organ II instancji mógł odstąpić od badania, czy skarżący spełnia pozostałe przesłanki pozytywne konieczne do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Ustalenia te pozostawałyby bez wpływu na rozstrzygnięcie. W konsekwencji decyzja powinna zostać wydana jedynie w oparciu o treść art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy, który może stanowić wyłączną i samoistną przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł C. K. T., zaskarżając go w całości. Skarżący, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., podniósł zarzuty naruszenia:
- 1) przepisów postępowania mających wpływ na treść wyroku w postaci art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez oddalenie skargi C. K. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, podczas gdy organ ten nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego pomijając istotne okoliczności w sprawie a mianowicie powody, dla których cudzoziemiec przyjechał do Polski i chce tutaj pozostać, jak również nie ustalił istnienia faktycznych, silnych więzi rodzinnych, co skutkowało błędnym uznaniem, iż nie posiada on szczególnie uzasadnionego interesu strony w pozostaniu na terytorium Polski;
- 2) prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach poprzez niewłaściwe odczytanie przez Sąd treści przepisu i w konsekwencji uznanie, iż C. K. T. nie wykazał, iż posiada "szczególnie ważny interes", o którym mowa w cytowanym artykule, podczas gdy skarżący bez wątpienia posiada ów szczególny interes, gdyż przybywając do Polski i zamieszkując tu przez niespełna dwa lata odnowił więzi z najbliższą rodziną mającą uregulowany pobyt w naszym kraju, zżył się ze swoimi rodakami, ustabilizował swoje życie, które jest skoncentrowane u boku najbliższych, kochających go ludzi.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.
Skarżący podnosi zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku treściowym, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z poźn. zm.), których błędna wykładnia doprowadziła do wadliwej oceny przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty poddane zostaną kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej zostanie nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach sprawy, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni normy art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Przepis art. 57 ust. 3 pkt 6 stanowi, że nie można odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi, który osiągnął pełnoletniość w czasie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w ciągu roku od dnia osiągnięcia pełnoletniości, gdy przemawia za tym szczególnie ważny interes cudzoziemca, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby przyczyna, o której mowa w ust. 1 pkt 9 (tj. jeżeli cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie).
W sprawie niespornym jest, że skarżący osiągnął pełnoletniość w czasie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie we wskazanym w ustawie terminie złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Podnosi, że spełnia przesłanki do skorzystania z dobrodziejstwa art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, albowiem szczególnie ważny interes przemawia za udzieleniem zgody na pobyt czasowy w Polsce pomimo faktu, że co do zasady, w myśl do art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy, wniosek skarżącego winien zostać rozpatrzony negatywnie z uwagi na nielegalne przebywanie w Polsce.
Skarżący upatruje "szczególnie ważnego interesu", w tym, że chciałby zamieszkać w Polsce wspólnie z przebywającymi tu legalnie rodzicami i podjąć pracę. Podnosi, że jest osobą bardzo młodą, silnie związaną ze swoją rodziną oraz nie posiada środków finansowych na powrót do kraju pochodzenia.
Zaznaczyć należy, że użyte przez ustawodawcę w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy nieostre pojęcie: "szczególnie ważny interes cudzoziemca" należy traktować, jako swoistą klauzulę generalną odsyłającą do systemu ocen pozaprawnych. Podkreślić przy tym trzeba, że przy stosowaniu pojęć nieostrych organ nie działa w granicach uznania administracyjnego, lecz w oparciu o ustalone fakty, które wypełnia treścią wskazującą na sposób rozumienia określonego pojęcia. Uznanie administracyjne, a więc upoważnienie organu administracji publicznej do dokonania wyboru konsekwencji prawnych stosowanej normy prawa administracyjnego, może być zrealizowane dopiero po dokonaniu interpretacji, a więc nie dotyczy ani wykładni tekstu prawnego, ani oceny występujących faktów, ani nawet wykładni pojęć nieostrych. W przypadku zwrotów nieostrych mamy do czynienia z ich wykładnią i interpretacją oraz oceną stanu faktycznego, do którego ma być odnoszona norma prawna.
A zatem w sytuacji, gdy w sprawie występują niedookreślone przesłanki podjęcia decyzji, to uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ stosujący prawo danego rozumienia określonego pojęcia musi być bardzo szczegółowe, pełne i przekonujące (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. I OSK 622/08, LEX nr 526575). Bezsprzecznie formułowanie ocen w tym zakresie winno być dokonywane po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga jednakże, że "szczególnie ważnego interesu" cudzoziemca nie można utożsamiać z samą korzyścią cudzoziemca, jaka będzie wynikała z faktu uzyskania przez niego zezwolenia, albowiem oznaczałoby to konieczność automatycznego uwzględniania wszystkich wniosków, powołujących się na przepis art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy, (co do zasady bowiem uwzględnienie wniosku cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie jest dla wnioskodawcy korzystne).
Przez szczególnie ważny interes cudzoziemca należy zatem rozumieć istnienie okoliczności, które według zobiektywizowanych kryteriów, uzasadniają odstąpienie przez organ, na zasadzie wyjątku, od wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy zasady odmownego rozpatrywania wniosków o udzielanie zezwolenia na zamieszkanie, złożonych przez cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Podkreślenia wymaga przy tym, że w świetle ratio legis przesłanką do zastosowania w stosunku do cudzoziemca wyjątku ma być kwalifikowana forma jego ważnego interesu, czyli: "szczególnie ważny interes" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia10 marca 2014 r., sygn. IV SA/Wa 30/14, [w:] CBOSA).
Mając na uwadze powyższe uwarunkowania należy stwierdzić, że deklarowane przez skarżącego okoliczności, takie jak chęć wspólnego życia w Polsce z rodzicami, legitymującymi się prawem do legalnego pobytu oraz zamiar podjęcia pracy stanowią bezsprzecznie istotną, życiowo uzasadnioną motywację do docelowego uzyskania prawa do zamieszkania w Polsce. Skarżący dąży bowiem do zapewnienia sobie odpowiedniego standardu życia poprzez podjęcie pracy w Polsce, a w oczywisty sposób wspólne zamieszkiwanie z przebywającymi w Polsce legalnie rodzicami w daleko idący sposób ułatwiłoby, czy wręcz umożliwiło realizację tego celu. Trafnie jednakże wskazano skarżącemu w postępowaniu administracyjnym, że zamiary te mógł i winien był (a w przyszłości również może) urzeczywistnić w drodze legalnej, tj. uzyskując przed przyjazdem do Polski stosowny tytuł prawny, tj. wizę. Skarżący z drogi tej nie skorzystał, w efekcie, czego przebywa w Polsce nielegalnie.
Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że z materiału aktowego nie wynika, by stronę skarżącą łączyła szczególnie silna więź emocjonalna z rodzicami, nie pozwalająca mu na powrót do kraju pochodzenia. Więzi rodzinne zostały rozluźnione w związku z długoletnim pobytem rodziców wnioskodawcy na terytorium Polski. Ojciec skarżącego opuścił terytorium W. w 1996 r., natomiast matka przyjechała do Polski w 2000 r. Rodzice, co prawda zadeklarowali, iż ich pragnieniem było, by syn dołączył do nich, jednak nie podejmowali jakichkolwiek starań w tym zakresie. Przyjazd syna do Polski był dla nich zaskoczeniem, ponieważ nie był z nimi konsultowany. Po przyjeździe, rodzina nie włożyła znacznych wysiłków w odbudowę więzi, skoro rodzice nie potrafili w toku przesłuchania przekazać istotnych okoliczności dotyczących syna, zaś skarżący zamiast "nadrabiać" lata rozłąki, krótko po przyjeździe udał się do Czech w celu odwiedzin dalszej rodziny.
W związku z okolicznościami sprawy - tj. dołączeniem do rodziców, jako osoba niespełna 18-letnia, nie podejmowaniem przez rodziców prób pozwalających na przybycie cudzoziemca do Polski w sposób legalny, podjęciem samodzielnej decyzji przez skarżącego zarówno o przyjeździe do Polski, jak i o nielegalnym sposobie tego przyjazdu, zaskoczeniem rodziców faktem jego przyjazdu - uprawniona jest ocena Sądu pierwszej instancji, że cudzoziemiec powołując się na chęć zamieszkania z rodziną nie wykazał "szczególnie ważnego interesu".
Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczącej stosowania w przedmiotowej sprawie postanowień art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm., zwanej dalej "EKPC") należy wskazać, że art. 8 Konwencji chroni prywatność każdej osoby, poprzez ochronę następujących dóbr osobistych: życia prywatnego, rodzinnego, domowego oraz korespondencji. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem wypadków przewidzianych przez ustawę.
Możliwość ograniczenia prawa jednostki do ochrony życia rodzinnego "tylko w ustawie" czy też - jak stanowi w tym zakresie EKPC – "w przypadkach przewidzianych przez ustawę" oznacza w istocie to, że ustawa powinna uregulować zarys wszelkich ograniczeń prawa do poszanowania życia rodzinnego.
Podkreślić należy, że prawo do życia rodzinnego nie jest prawem bezwzględnie chronionym, gdyż sama Konwencja przewiduje wyjątki od zakazu władczego wkraczania przez organy państwa w tak rozumianą sferę prywatności. Dopuszczalne ograniczenia prawa do poszanowania życia rodzinnego zawężać się jednakże mają do przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi, m.in. na bezpieczeństwo publiczne lub ochronę porządku (art. 8 ust. 2 EKPC).
W świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka państwa sygnatariusze mają prawo regulować warunki udzielania zezwoleń na wjazd i pobyt cudzoziemców, jak i ich wydalenia. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie Trybunału i wielokrotnie, w różnych orzeczeniach, podtrzymywane (przykładowo wyrok z 20 czerwca 2002 r. w sprawie Al.-Nashif v. Bułgaria, § 114 uzasadnienia oraz cytowane tam orzecznictwo, a również ostatnio sprawa Keles v. Niemcy, wniosek nr 32231/02, wyrok z 27 października 2005 r., § 54 uzasadnienia i cytowane tam orzecznictwo). W polskim orzecznictwie sądowym także przyjmuje się, że wydanie decyzji odmawiającej cudzoziemcowi zezwolenia zamieszkanie na czas oznaczony nie jest równoznaczne z ingerencją władzy publicznej w życie rodzinne cudzoziemca i naruszeniem art. 8 Konwencji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 2 grudnia 1998 r., III RN 163/98, OSNAPiUS 1999, Nr 19 poz. 600).
Sytuacja rodzinna (pełnoletniego już w dniu orzekania) skarżącego, skłaniająca do uznania, że nie ma on silnej więzi z rodzicami, co przesądza o niemożności zaakceptowania odmiennego poglądu wyrażonego w skardze odnośne naruszenia art. 8 Konwencji. Należy bowiem każdorazowo ocenić stopień zależności dorosłego dziecka od rodzica, co oznacza, że nie każdy typ relacji dorosłego dziecka z rodzicem będzie uznany za stopień zależności odpowiedni dla uznania, że te osoby prowadzą zintegrowane życie rodzinne w rozumieniu art. 8 Konwencji. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że wprawdzie w Polsce przebywają rodzice skarżącego i skarżący będący osobą pełnoletnią zamierza z nimi zamieszkiwać, jednak sam fakt wspólnego zamieszkiwania tych osób nie przesądza o powyższej okoliczności (por. wyrok ETPCz z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie Maslov v. Austria, skarga nr 1638/03, LEX 400285). Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zestawienie sytuacji skarżącego z wymogiem wynikającym z art. 8 Konwencji nie daje podstaw do uznania, iż wykazał on "szczególnie ważny interes".
W świetle powyższego nie można zgodzić się z twierdzeniem autora skargi o przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji zasady prawdy obiektywnej i związanej z nią zasadą swobodnej oceny dowodów. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięcia ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. art. 57 ust. 1 pkt 1 i 6, w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, a także z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd zasadnie uznał, że organ ustalił istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie przepisów art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski, które uzasadniają stwierdzenie o braku podstaw do przyjęcia, że powoływane przez skarżącego okoliczności dotyczące zamiaru podjęcia pracy oraz zamieszkiwania w Polsce z rodzicami mogą stanowić podstawy do przyjęcia, że skarżący wykazał "szczególnie ważny interes", aby otrzymać zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.