Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 1329/23

Uzasadnienie

Wyrokiem z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 22/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu oddalił sprzeciw I.W. i E.W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu ("SKO" lub Kolegium") z 31 października 2022 r., nr SKO.GP.4000.827.2022, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Wójt Gminy Ł., decyzją z 19 lipca 2022 r. (nr 17/22), po rozpoznaniu wniosku M.W., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę 8 budynków mieszkalnych oraz drogi wewnętrznej w miejscowości W., gm. Ł., na działce oznaczonej nr [...] ark.

1. Organ gminy wyjaśnił, że z dniem 31 grudnia 2002 r. stracił ważność miejscowy plan ogólny zagospodarowanie przestrzennego gminy Ł.. Gmina nie podjęła uchwały o przystąpieniu do opracowania planu dla obszaru objętego wnioskiem. W ocenie Wójta z analizy stanu faktycznego i prawnego oraz warunków zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do stanowiska właścicieli działek sąsiednich o braku zgody na wytyczenie drogi wewnętrznej na działce nr [...], stycznie do działek nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] organ gminy wyjaśnił, że argumentacja o spadku wartości działek stycznych do planowanej drogi wewnętrznej nie opiera się na argumentach prawnych, ale odnosi się do kwestii celowościowych. Jego zdaniem planowana droga wewnętrzna prawidłowo wpisuje się w funkcję terenu. Na obecnym etapie procesu inwestycyjnego brak jest podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja pogarsza warunki użytkowania nieruchomości sąsiednich. W sąsiedztwie planowanej zabudowy znajdują się budynki o funkcji i parametrach zbliżonych do planowanej inwestycji.

W wyroku IV SA/Po 22/23 przywołano dalej, że SKO, powołaną na wstępie decyzją z 31 października 2022 r., rozpoznając odwołanie I.W. i E.W. uchyliło decyzję organu I instancji oraz przekazało sprawę do ponownego rozpoznania Wójtowi Gminy Ł., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000 ze zm., K.p.a.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalając warunki zabudowy dopuszczono możliwość realizacji budynku do 2 kondygnacji maksymalnie 8 m. Określona została jedynie maksymalna wartość wysokości obiektu. Taki sposób określenia tego parametru jest niejednoznaczny, a został on zastosowany także w odniesieniu do powierzchni zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej. Gabaryty budynku powinny być jednoznacznie określone.

Nie można ich domniemywać. Wskazał, że nieprawidłowe jest ustalenie parametrów nowej zabudowy jedynie poprzez wartości maksymalne (górne granice). Powierzchnia zabudowy oraz powierzchnia drogi oznaczone została odpowiedni na maksymalnie 1,72% całej działki oraz maksymalnie 1890 m². Szerokość elewacji frontowej na 10,6 m plus minus 20%. Wysokość budynku na maksymalnie 8 m (do 2 kondygnacji).Określenie tylko górnych granic zabudowy stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia i w rzeczywistości pozwala inwestorowi na zlokalizowanie zabudowy znacznie odbiegającej od istniejącej w obszarze analizowanym. Kolegium wyjaśniło przy tym, że ustalenie parametru powierzchni zabudowy na 1,72 % powierzchni całej działki jest niezgodne z analizą, gdzie autor dopuścił ten parametr na poziomie 14,84 % całkowitej powierzchni działki, a do tego nie pozwala na realizację zaplanowanego przedsięwzięcia. Skoro powierzchnia działki wynosi 0.89 ha, to dopuszczona powierzchnia zabudowy działki wynosi 153,08 m².

Inwestor zaplanował budowę 8 budynków. W ocenie Kolegium organ I instancji w sposób nieprawidłowy ustalił parametr szerokości elewacji frontowej. Określenie szerokości elewacji frontowej na maksymalnie 10,60 m plus minus 20%, dopuszcza wprowadzenie każdej szerokości elewacji frontowej z przedziału od 0 do 10,6 m z marginesem plus minus 20%.

Kolegium wskazało ponadto, że analiza urbanistyczna nie spełnia standardów określonych prawem. Mapa, na której sporządzono analizę jest niezgodna z wymaganiami, o których mowa w art. 61 ust. 5a w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022, poz. 503 ze zm., Upzp). W niniejszej sprawie analizę należało sporządzić na mapie w skali 1:500 lub 1:1000, a wykonano ją na mapie 1:2000, którą stosuje się jedynie w stosunku do inwestycji liniowych. W załączniku graficznym analizy urbanistycznej nie została zaznaczona szerokość frontu terenu inwestycji oraz wektor wyznaczający odległość dla określenia obszaru analizy. W części tekstowej wskazano natomiast, że obszar analizy wyznaczono zgodnie z treścią art. 61 ust. 5a Upzp.

Tym samym w analizie nie zostało sprecyzowane w jakiej odległości wyznaczony został obszar analizy. Na załączniku granicznym analizy nie zostały naniesione parametry odległości (oznaczonej cyfrą) linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wielkości powierzchni zabudowy. Parametr powierzchni zabudowy przyjęty przez autora analizy, jako odstępstwo od wartości średnich (11,03 % powierzchni działki) z zaznaczeniem, iż taki parametr mieści się w granicach zabudowy w obszarze analizowanym (od 1,36 % do 25,37 %), nie uzasadnia w wystarczający stopniu odstąpienia od średniego wskaźnika zabudowy. W zakresie określenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki analiza urbanistyczna została przeprowadzona z naruszeniem § 7 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr [...]4, poz. 1588 ze zm., rozp.

MI 2003). Ten parametr został wyznaczony na podstawie wysokość najwyższych budynków występujących w obszarze analizowanym. Natomiast jego wyznaczenie na zasadzie odstępstwa jest możliwe dopiero w przypadku gdy w sprawie zachodzą szczególne okoliczności, które należało w sposób wyczerpujący opisać i uzasadnić. Kolegium uznało także, że analiza nie spełnia wymogów § 4 ust. 1-4 rozp. MI 2003.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że organ I instancji słusznie nie dopatrzył się przeszkód do realizacji drogi wewnętrznej według planów inwestora. Po tej samej stronie drogi, przy której usytuowana jest działka inwestora, funkcjonują drogi wewnętrzne położone prostopadle do drogi publicznej (działki nr [...]). Brak jest podstaw do formułowania oceny, że usytuowanie drogi wewnętrznej w sposób zaplanowany przez inwestora koliduje ze sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich. Kolegium podzieliło zarzuty odwołania, co do tego, że wyznaczając 3-dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy organ I instancji w znacznym stopniu ograniczył możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. Odpowiadając na zawiadomienie organu gminy odwołujący się złożyli w tej kwestii pismo z 27 lipca 2022 r., w którym wnieśli zastrzeżenia do prowadzonego postępowania. Pismo to wpłynęło do organu w dniu 29 lipca 2022 r., a więc już po wydaniu decyzji. Wójt nie odniósł się do zarzutów przedstawionych przez strony postępowania.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że I.W. i E.W. skorzystali z prawa sprzeciwu od w/w decyzji Kolegium do sądu administracyjnego.

Skarżący zażądali uchylenia decyzji SKO w części dotyczącej jej uzasadnienia, co do poglądu, że inwestor ma prawo do całkowicie dowolnego lokalizowania drogi wewnętrznej na terenie planowanej inwestycji dotyczącej budownictwa wielorodzinnego, która to inwestycja przylega do sąsiadującej inwestycji w domy szeregowe sąsiadów. W przypadku braku uwzględnienia powyższego żądania skarżący zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący wnieśli również o zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżących kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 2 pkt 1 Upzp poprzez udzielenie warunków zabudowy niezgodnie z zasadami ładu urbanistycznego, tj. umożliwienie dowolnej lokalizacji drogi wewnętrznej ze szkodą dla interesów zarówno sąsiadów, jak i przyszłych mieszkańców budynków zlokalizowanych na terenie inwestycji.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu oddalił sprzeciw.

W motywach swojego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że analiza akt sprawy potwierdza stanowisko SKO, co do tego, że analiza urbanistyczna została sporządzona z naruszeniem przepisów prawa oraz posiada istotne braki. Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że analizę wykonano na mapie 1:2000, którą stosuje się jedynie do inwestycji liniowych. Ani w części tekstowej, ani w części graficznej analizy nie zostało sprecyzowane w jakiej odległości wyznaczony został obszar analizy. Na załącznik graficzny analizy nie został naniesiony wektor wyznaczający obszaru analizy, szerokość frontu terenu inwestycji, odległość (oznaczona cyfrą) linii zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wielkość powierzchni zabudowy. Zdaniem sądu pierwszej instancji uzasadnienie analizy jest niepełne, a przez to nie pozwala odtworzyć/zweryfikować sposobu ustalania parametrów nowej linii zabudowy dla planowanej inwestycji, czy prawidłowości odstępstwa od wartości średnich dla przyjętego wskaźnika zabudowy.

Organ II instancji trafnie dostrzegł, że wersja tekstowa analizy urbanistycznej w żadnym zakresie nie wyjaśnia sposób ustalenia nowej linii zabudowy. W treści analizy wskazuje się jedynie, że ten parametr w obszarze analizowanym wynosi od 0,5 m do 20 m od frontowej granicy działki z drogą. W ocenie WSA w Poznaniu Kolegium trafnie uznało, że analiza urbanistyczna w zakresie określenia parametru wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jest wadliwa, bo nie wskazuje okoliczności aktualizujących możność określenia tego parametru na podstawie wysokość najwyższych budynków występujących w obszarze analizowanym.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro analiza urbanistyczna sporządzona została z naruszeniem wymogów wynikających z przepisów prawa oraz zawiera liczne braki, to rodzi się konieczność sporządzenia nowej, prawidłowej i pełnej analizy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika I.W. i E.W., zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucają w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259, Ppsa), naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie:

1. a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, pomimo, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał istotnego wpływu na rozstrzygnięcie i nie było konieczności przeprowadzania żadnego dodatkowego postępowania dowodowego, co spowodowało, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2. b. art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nie zawarciu w uzasadnieniu wyroku rozważań stanowiących wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nierozważenie czy naruszenie przepisów prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji bezpodstawne uchylenie decyzji organu II instancji.

Wskazując na powyższe podstawy skarżący kasacyjnie wnoszą o:

1. 1. na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) Ppsa w zw. z art. 188 Ppsa - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi;
2. 2. ewentualnie w przypadku nieuchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz nierozpoznanie skargi w oparciu o art. 176 § 1 pkt 3) Ppsa w zw. z art. 188 Ppsa na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) w zw. z art. 185 § 1 Ppsa, - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu;
3. 3. na podstawie art. 176 § 2 Ppsa - rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;
4. 4. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżący twierdzą, że będąca przedmiotem wyrokowania sądu I instancji decyzja o warunkach zabudowy jest niespójna ze sposobem zagospodarowania działek sąsiednich, to jest ([...], [...], [...], [...] i [...]) i obr. W., ark. 1, gm. Ł., na których przewidziano analogiczny sposób zabudowy mieszkaniowej jak dla działki [...] obr. W., ark. 1, gm. Ł. Chodzi m. in. o fakt zmniejszenia na działce 16 obr. W., ark. 1, gm. Ł. powierzchni planowanych nieruchomości, a na działkach [...] ([...], [...], [...], [...] i [...]) i [...] obr. W., ark. 1, gm. Ł., wymagana była powierzchnia bardziej ekstensywna i większy areał działek pod budownictwo mieszkaniowe. Taki sposób zabudowy narusza i ogranicza użytkowanie, poprzez naruszanie prywatności korzystających z ogrodów działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] obr. W., ark. 1, gm. Ł., przez narażanie dzieci na wdychanie spalin, poprzez faktyczne uniemożliwienie wypoczynku od hałasu oraz w ten sposób przez obniżanie wartości nieruchomości zlokalizowanych na ww. działkach.

Nadto w opinii skarżących kasacyjnie wolność planistyczna ma swoje granice i to organy I i II instancji powinny stać na straży ładu przestrzennego, a nie wprowadzać chaos architektoniczny. Podnoszą, że sąd pierwszej instancji nie dostrzegł w postępowaniu organów w tym zakresie żadnych nieprawidłowości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 182 § 2a Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. na posiedzeniu niejawnym. Sprawa tego rodzaju może być przekazana do rozpoznania na rozprawie, jeżeli Sąd dojdzie do przekonania, że ma to znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł takiej potrzeby, stąd też wniosek skarżących kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie – bliżej nieuzasadniony – nie podlegał uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, tej zaś nie dostrzeżono.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

A. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a.

B. W pierwszej kolejności wskazać należy, że oczywiście błędnie strona skarżąca kasacyjnie powołuje, jako mający być naruszonym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, który w przedmiotowej sprawie w ogóle nie mógł mieć zastosowania. Cyt. przepis stanowi jedną z przesłanek uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, ale nie ma on zastosowania w sprawie ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej podjętej przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W tym aspekcie w sprawie ze sprzeciwu na tego typu decyzje sąd administracyjny orzeka na podstawie przepisów art. 151a Ppsa. W zaskarżonym wyroku wyraźnie przywoływano reguły rozpoznawania sprzeciwu i orzekania w sprawach wywołanych jego wniesieniem, wyraźnie także wskazano podstawę wyrokowania – art. 151a § 2 Ppsa. Wystarczyło dokładnie zapoznać się z pisemnym uzasadnieniem tegoż wyroku, aby poznać podstawę kwestionowanego orzeczenia. W skardze kasacyjnej tymczasem zarzutu naruszenia zastosowanego art. 151a § 2 Ppsa nie sformułowano. Z tych względów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa jest zupełnie chybiony.

C. Nie ulega jednak wątpliwości, że strona skarżąca kasacyjnie zarzuca, że sąd pierwszej instancji błędnie ocenił zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 K.p.a., przyjmując, że tego przepisu nie naruszono, gdy tymczasem – w ocenie skarżących kasacyjnie – został on naruszony. Zdaniem skarżących kasacyjnie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał bowiem istotnego wpływu na rozstrzygnięcie i nie było konieczności przeprowadzania żadnego dodatkowego postępowania dowodowego.

D. Przedmiotem dokonanej przez sąd pierwszej instancji kontroli zgodności z prawem była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Charakter i zakres zaskarżonej decyzji, tj. decyzji kasacyjnej, powoduje, że przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie były kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, ale wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym tego rodzaju decyzji. Wobec powyższego ocena sądu pierwszej instancji sprowadzała się wyłącznie do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Kontrola ta nie może natomiast, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy administracyjnej, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Decyzja organu odwoławczego powoduje, że co do meritum sprawy nie została wydana decyzja ostateczna.

W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca do organu I instancji w celu poczynienia niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 K.p.a.

E. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa jest ocena sądu pierwszej instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki do wydania przez SKO decyzji kasacyjnej. Słuszne są bowiem szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji zastrzeżenia organu odwoławczego co do prawidłowości sporządzenia na potrzeby kontrolowanego postępowania administracyjnego analizy urbanistyczno-architektonicznej, stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. I tak, w przedmiotowej sprawie analiza urbanistyczna została przeprowadzona na nieodpowiedniej mapie, tj. mapie w skali 1:2000, czyli mapie, którą się stosuje jedynie w stosunku do inwestycji liniowych. W niniejszej sprawie mapa winna zostać sporządzona w skali 1:500 lub 1:1000.

Należy również zauważyć, iż część wyznaczonego obszaru analizy znajduje się poza obszarem mapy. Tym samym nie obejmuje całego wyznaczonego obszaru. Trafnie w zaskarżonym wyroku zauważono, że na załączniku graficznym analizy urbanistycznej nie została zaznaczona szerokość frontu terenu inwestycji oraz wektor wyznaczający odległość w której nastąpiło wyznaczenie obszaru analizy. Tym samym autor analizy nic sprecyzował w jakiej dokładnie odległości został wyznaczony obszar analizy. Nie podano również, którą część działki inwestora uznano za "front terenu". Trzeba mieć bowiem na uwadze, iż inwestor zaplanował wjazd na teren inwestycji z dwóch stron, tj. od strony drogi publicznej dz. nr [...] oraz drogi publicznej dz. nr [...]. Do tego na załączniku graficznym analizy nie zostały naniesione wszystkie parametry, m.in. odległość (oznaczona cyfrą) linii zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wielkość powierzchni zabudowy.

Wyznaczając zaś wysokość obiektu organ dopuścił możliwość realizacji budynku do 2 kondygnacji maksymalnie 8 m. Tym samym organ określił jedynie maksymalną wartość dla tego parametru. Taki sposób określenia tego parametru był niejednoznaczny. Również w odniesieniu do powierzchni zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej zastosowano niejednoznaczny sposób ustalenia parametrów. Ma rację Kolegium, a w konsekwencji sąd pierwszej instancji oddalający sprzeciw, że w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp, a tym bardziej § 1 rozp. MI 2003, nie ma wątpliwości, że gabaryty obiektu budowlanego, o których mowa w przywołanych przepisach, powinny być jednoznacznie określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu i że gabarytów tych nie można domniemywać.

F. Bezsporne było również to, że określenie tylko górnych parametrów nowej zabudowy stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia i w rzeczywistości pozwala inwestorowi na zlokalizowanie zabudowy znacznie odbiegającej od tej, która znajduje się w obszarze analizowanym. Trafnie wskazano przy tym na niezgodność pomiędzy treścią osnowy decyzji, a treścią analizy urbanistycznej. Nie uzasadniało ponadto w wystarczający stopniu odstąpienia od średniego wskaźnika zabudowy przyjęcie przez autora przedmiotowej analizy parametru powierzchni zabudowy (14,84 % powierzchni działki), jako odstępstwo od wartości średnich (11,03 % powierzchni działki) z zaznaczeniem, iż taki parametr mieści się w granicach zabudowy w obszarze analizowanym (od 1,36 % do 25,37%). Ten zakres sprawy również zatem wymagał wyjaśnienia. Doprecyzowania w niniejszej sprawie wymagał również sposób wyznaczenia wysokości zabudowy przyjęty przez autora analizy na podstawie wysokości najwyższych budynków występujących w obszarze analizy. Istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia będzie miało też wyjaśnienie sposobu ustalenia nowej linii zabudowy.

G. Brak jest podstaw do twierdzenia, iż usytuowanie drogi wewnętrznej w sposób zaplanowany przez inwestora koliduje ze sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że organ administracji otrzymując konkretny wniosek bada go pod kątem jego zgodności z przepisami oraz pod kątem zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. W przedmiotowej sprawie organ badając przedmiotową kwestię słusznie nie dopatrzył się przeszkód do realizacji drogi wewnętrznej według planów inwestora. Trafnie bowiem zauważył, że po tej samej stronie drogi, przy której usytuowana jest działka inwestora (patrząc od strony dz. nr [...]) funkcjonują drogi wewnętrzne (położone prostopadle do działki nr [...]), które to drogi stanowią dojazd do działek usytuowanych w głębi terenu.

H. Odpowiadając na kolejne argumenty skarżących kasacyjnie należy wskazać, że organy administracji trafnie nie poddały analizie działek nr [...], [...], [...], [...] i [...]), albowiem ww. działki były niezabudowane i tym samym nie podlegały analizie. Jak słusznie podkreślało Kolegium w zaskarżonej decyzji analizie poddawane są bowiem działki zabudowane (legalnie) budynkami, na podstawie których wyznaczane są parametry dla mającej powstać inwestycji.

I. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, w tym przesłanki zastosowania art. 151a § 2 Ppsa uznając, że wydana decyzja spełnia kryteria określone przepisem art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto sąd wojewódzki prawidłowo stwierdził, że Kolegium powołało w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji nie tylko okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji Wójta Gminy Ł., ale także przekonująco oraz z poszanowaniem art. 107 § 3 K.p.a. wyjaśniło, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Rozważania te zostały w sposób prawidłowy odniesione do stanu faktycznego tej konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej i poprzedzającego ją postępowania administracyjnego. Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie nie podziela stanowiska sądu pierwszej instancji wyrażonego w tym zakresie nie może stanowić skutecznego uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Nie ulega także wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 141 § 4 Ppsa.

J. Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a i § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji, oddalając ją.