Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 488/14 oddalił skargę T. A. i A. A. na uchwałę Rady Miasta Białystok z dnia 25 czerwca 2013 r. Nr XLVIII/543/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawym:
W dniu 25 czerwca 2013 r. Rada Miejska Białegostoku podjęła uchwałę Nr XLVIII/543/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Centrum w Białymstoku (rejon ul. Rynek Kościuszki i Sienkiewicza), obejmującego obszar o powierzchni około 35,78 ha, w tym m.in. obszar, na którym zbudowany jest blok mieszkalny położony przy ul. [...], w którym T. A. i A. A. wynajmują mieszkanie nr [...] stanowiące własność Gminy Białystok. Obszar ten został w planie oznaczony symbolem 1.5MW,U.
Po uprzednim wezwaniu Rady Miasta Białegostoku do usunięcia naruszeń prawa w zakresie § 50 ust. 1 i 2 planu dotyczącym przyznania funkcji usługowej lokalu nr 15 położonego przy ul. [...], T. A. i A. A. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przedmiotową uchwałę, zarzucając jej naruszenie:
- - przepisów prawa poprzez wprowadzenie przez Radę Miasta w Białymstoku uchwały w zakresie § 50 ust. 1 i 2, która jest niespójna, wewnętrznie sprzeczna i wzajemnie wykluczająca się w świetle ustaleń poczynionych przez Miasto Białystok dotyczących położenia lokalu nr [...] umiejscowionego w Białymstoku przy ul. [...];
- - art. 15 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 – zwanej dalej: "u.p.z.p.") poprzez przyjęcie planu zagospodarowania przestrzennego, który nie wprowadza ładu przestrzennego w zakresie nieruchomości budynkowej położonej przy ul. [...];
- - art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie ochrony interesu prawnego najemców lokalu nr 15 położonego przy ul. [...] oraz wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości przy [...] przy zagospodarowaniu terenu tej nieruchomości i możliwość umiejscowienia lokalu usługowego na kondygnacji, na której nie znajduje się, i z uwagi na uwarunkowania techniczne i formalnoprawne nie może znajdować się, żaden inny lokal usługowy.
Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności w części zaskarżonej uchwały, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem lub jej uchylenie w zaskarżonej części; a także zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że posiadają interes prawny w zaskarżeniu ww. uchwały, ponieważ zaskarżony akt w obecnym brzmieniu § 50 w całości uniemożliwia skorzystanie im z prawa do wykupu wynajmowanego przez nich od kilkudziesięciu lat mieszkania nr [...] położonego w Białymstoku przy ul. [...]. Zdaniem strony, przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W zaistniałym stanie faktycznym taką normą prawa są przepisy prawa miejscowego, które umożliwiają skarżącym wykup mieszkania.
W świetle postanowień uchwały Rady Miasta Białystok z dnia 5 listopada 2012 r. Nr XXXIV/377/12 w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony (Dz. Urz. Woj. Podl. poz. 3604), nie przeznacza się do zbycia lokali mieszkalnych położonych na parterach budynków znajdujących się w centrum handlowo-usługowym, chyba, że postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego wyłączono zmianę funkcji tych lokali. Z korespondencji otrzymanej od organów administracji publicznej, w tym w marcu i czerwcu 2013 r. wynika wprost, iż gdyby lokal wynajmowany przez skarżących położony był na innej kondygnacji niż parter lub druga kondygnacja nadziemna, wówczas skarżący mogliby wykupić przedmiotowy lokal.
W odpowiedzi na skargę organ, odnosząc się do zarzutów w niej zawartych, wniósł oddalenie skargi.
W motywach wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji, dokonując wykładni art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej dalej: "u.s.g."), stwierdził, że drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy otwiera dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą rady gminy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący nie wykazali, aby przysługiwało im konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym lub publicznoprawnym wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby naruszone przedmiotowym planem w dacie jego uchwalenia.
Sąd podniósł, że skarżący są najemcami lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Białymstoku przy ul. [...]. Uchwalony plan umożliwia im dalsze wynajmowanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego i daje jedynie uprawnienie właścicielowi lokalu (Gminie Białystok) do ewentualnej zmiany sposobu użytkowania tego lokalu z mieszkalnej na usługową. Skoro treść uprawnień skarżących do przedmiotowej nieruchomości lokalowej kształtują przede wszystkim postanowienia umowy najmu, która wywołuje skutki prawne jedynie w stosunku do skarżących, jako najemców oraz Gminy Białystok jako wynajmującego, to postanowienia takiej umowy nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Ustalenia planu mają bezpośredni wpływ na sytuację prawną właściciela tej nieruchomości, a więc Gminy Białystok. Interes zaś skarżących w kwestionowaniu zapisów planu wynikający wyłącznie ze stosunku najmu jest jedynie interesem faktycznym, którego posiadanie nie legitymuje ich do zaskarżenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego.
Interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają podmioty, którym przysługuje wyłącznie prawo o charakterze obligacyjnym do nieruchomości objętej planem. Prawo o charakterze zobowiązaniowym do nieruchomości nie wynika bowiem wprost z przepisu prawa materialnego, lecz jego treść jest przede wszystkim kształtowana przez postanowienia umowy cywilnoprawnej, zawartej między jej stronami. Ustalenia planu miejscowego mogą mieć zatem jedynie pośredni wpływ na sytuację prawną podmiotów, którym przysługuje prawo obligacyjne do nieruchomości i dlatego też, podmioty te mogą mieć więc wprawdzie interes w kwestionowaniu ustaleń planu przed sądem administracyjnym, lecz nie będzie to interes chroniony prawem, tylko interes faktyczny.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli T. A. i A. A., zaskarżając go w całości. Skarżący podnieśli zarzuty:
- 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez błędne przyjęcie, że skarżącym nie przysługuje legitymacja skargowa z uwagi na brak interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Rady Miasta Białystok Nr XLVIII/543/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. podczas gdy interes prawny skarżących wynika z postanowień uchwały Rady Miasta Białystok z dnia 5 listopada 2012 r. Nr XXXIV/377/12 w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony (Dz. U. Woj. Podl. poz. 3604), a w szczególności § 2 ust. 3 pkt 9 w zakresie "chyba, że postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego wyłączono zmianę funkcji tych lokali" w zw. z § 1 ust. 2 pkt 6;
- 2) naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie postanowień uchwały Rady Miasta Białystok z dnia 5 listopada 2012 r. Nr XXXIV/377/12, a w szczególności § 2 ust. 3 pkt 9 w zakresie "chyba, że postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego wyłączono zmianę funkcji tych lokali" w zw. z § 1 ust. 2 pkt 6, w kontekście stwierdzenia przez Sąd nieposiadania przez skarżących interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Rady Miasta Białystok Nr XLVIII/543/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Centrum w Białymstoku (rejon ul. Rynek Kościuszki i Sienkiewicza);
- 3) naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez błędne ustalenie, że skarżący nie są podmiotami legitymowanym do wniesienia skargi wskutek przyjęcia, iż prawa o charakterze obligacyjnym przyznają jedynie interes faktyczny w zaskarżaniu uchwały, czego następstwem było oddalenie skargi z uwagi na brak legitymacji po stronie skarżących do jej wniesienia.
W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Białegostoku wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "P.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Rozpoznawana przez Sąd pierwszej instancji skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Nieuwzględnienie skargi wiązało się z przyjęciem przez Sąd Wojewódzki, że strony nie wykazały, że posiadają legitymację procesową w przedmiotowej sprawie. Osią sporu pozostaje zatem to, czy skarżący mają interes prawny we wniesieniu skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Formułując zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący przywołali art. 174 pkt 1 P.p.s.a. wskazując, że kwestionują poprawność przyjętej w zaskarżonym wyroku wykładni tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny tych zastrzeżeń nie podziela. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. Prawidłowość dokonanej przez Sąd Wojewódzki wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g. w aspekcie, w jakim określa on materialne przesłanki dopuszczalności skargi wniesionej na uchwałę organu gminy – tj. istnienie w sprawie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę i naruszenie tego interesu lub uprawnienia – nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń sądu kasacyjnego. W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. wywodzić się musi z prawa materialnego, które ma zawierać normę przyznającą ochronę prawną podmiotowi.
Skarga wniesiona na podstawie ust. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie daje uprawnienia do jej wniesienia. Składający skargę musi zatem nie tylko wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi, ale również wykazać, że zaskarżony akt organu gminy wpłynął ujemnie na jego prawa chronione normami materialnymi lub uprawnienia z tych norm wynikające. Naruszenie interesu prawnego musi być aktualne, nie ewentualne, przyszłe, musi ograniczać sytuację prawną bądź uszczuplać uprawnienie, zatem negatywnie wpływać na już ukształtowany stan prawny podmiotu, wynikający z normy materialnej. Nie inaczej przesłankę istnienia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. i naruszenie tego interesu lub uprawnienia zinterpretował w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji przyjmując, że dopuszczalność skargi wniesionej w trybie art. 101 ust.1 u.s.g. zależy od wykazania przez wnoszącego skargę, że został naruszony jego własny interes prawny polegający na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego własną i prawnie chronioną sytuacją.
Nie budzi ponadto zastrzeżeń stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że legitymację do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają co do zasady podmioty, którym przysługuje nieograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości objętych planem, a więc ich właściciele i użytkownicy wieczyści. Teza, zgodnie z którą legitymacja do zaskarżenia uchwały rady gminy co do zasady może być wyprowadzona tylko z przepisu prawa przedmiotowego powszechnie obowiązującego, a nie z umowy cywilnoprawnej, jest ugruntowana w orzecznictwie sądowym (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14; z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSAiWSA 2005 r., nr 1, poz. 2; z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05; z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 163/09 [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W orzecznictwie podkreśla się, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone. Innymi słowy przymiot strony w postępowaniu planistycznym kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym. Osoba skarżąca musi zatem, w tym wypadku, wykazać "naruszenie" interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Taki związek musiałby istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego - uprawnień.
Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest to, czy skarżący wynajmujący mieszkanie nr [...] położone w Białymstoku przy ul. [...] mają interes prawny uprawniający ich do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 25 czerwca 2013 r. Nr XLVIII/543/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Centrum w Białymstoku (rejon ul. Rynek Kościuszki i Sienkiewicza), obejmującego obszar o powierzchni około 35,78 ha, w tym m.in. obszar, na którym zbudowany jest blok mieszkalny położony przy ul. [...], w którym skarżący wynajmują mieszkanie nr [...] stanowiące własność Gminy Białystok, a więc czy mają legitymację procesową do zaskarżenia takiej uchwały do sądu administracyjnego.
Przede wszystkim na wstępie wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 – zwanej dalej: "u.p.z.p.") nakazują organom planistycznym uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określone wartości, w tym ochronę prawa własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). Obowiązek ten związany jest z tym, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.), a więc mają bezpośredni wpływ przede wszystkim na uprawnienia i obowiązki właściciela nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje w związku z tym pogląd, że interes prawem chroniony we wniesieniu skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają co do zasady podmioty, którym przysługują najszersze prawa do nieruchomości objętych planem, a więc właściciele tych nieruchomości.
Ochronę sądową w tym zakresie przyznaje się również użytkownikom wieczystym nieruchomości, gdyż mają oni prawa rzeczowe do nieruchomości o treści najbardziej zbliżonej do prawa własności (por. wyroki NSA: z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. II OSK 521/09, z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt II OSK 936/06, z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1468/07, dostępne [w:] CBOSA). Właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu przysługują prawa o charakterze bezwzględnym do nieruchomości, których treść określają wprost przepisy Kodeksu cywilnego (art. 140, art. 233). Przepisy te stanowią zatem źródło interesu prawnego tych podmiotów w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której oboje skarżący nie są właścicielami lokalu, w którym mieszkają. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący nie wykazali, aby przysługiwało im konkretne prawo podmiotowe wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby naruszone przedmiotowym planem w dacie jego uchwalenia. Jak już bowiem wskazano wyżej, skarżący są najemcami lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Białymstoku przy ul. [...]. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego części osiedla Centrum w Białymstoku (rejon ul. Kościuszki i Sienkiewicza) umożliwia im dalsze wynajmowanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego, zgodnie z zasadami określonymi obowiązującym prawem oraz zawartą umową. Trafne jest więc stanowisko Sądu, że skoro treść uprawnień skarżących do przedmiotowej nieruchomości lokalowej kształtują przede wszystkim postanowienia umowy najmu, która wywołuje skutki prawne jedynie w stosunku do skarżących jako najemców oraz Gminy Białystok jako wynajmującego, to postanowienia takiej umowy nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.
Interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają podmioty, którym przysługuje wyłącznie prawo o charakterze obligacyjnym do nieruchomości objętej planem np. dzierżawcy, najemcy, czy też podmioty użytkujące budynek znajdujący się na terenie objętym planem na podstawie umowy użyczenia (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1475/08, LEX nr 597302). Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić, gdyż prawo o charakterze zobowiązaniowym do nieruchomości nie wynika wprost z przepisu prawa materialnego, lecz jego treść jest kształtowana przez postanowienia umowy cywilnoprawnej. Ustalenia planu miejscowego mogą mieć jedynie pośredni wpływ na sytuację prawną podmiotów, którym przysługuje prawo obligacyjne do nieruchomości poprzez takie ograniczenie sposobu korzystania przez właściciela z jego prawa własności do nieruchomości, że niemożliwe lub utrudnione stanie się wywiązanie przez niego z umowy cywilnoprawnej uprawniającej inny podmiot do korzystania z nieruchomości lub pobierania z niej pożytków.
Podmioty te mogą mieć, więc interes w kwestionowaniu ustaleń planu przed sądem administracyjnym, lecz nie będzie to interes prawem chroniony, lecz interes faktyczny. Istotnym argumentem przemawiającym za przyjęciem wskazanego poglądu jest również to, że niejednokrotnie interes podmiotu, któremu przysługuje prawo obligacyjne do nieruchomości jest sprzeczny z interesem jej właściciela. Taka sprzeczność ma miejsce w szczególności, gdy właścicielem nieruchomości jest Gmina, która uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto należy zauważyć, że zakaz sprzedaży lokali położonych w parterze budynków wynika wprost z uchwały Rady Miasta Białystok Nr XXXIV/377/12 z dnia 5 listopada 2012 r. w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony (Dz. U. Woj. Podl. poz. 3604). Przepis § 2 ust 3 pkt 9 ww. uchwały stanowi, że nie przeznacza się do zbycia lokali mieszkalnych położonych na parterach budynków znajdujących się w centrum handlowo-usługowym, chyba że postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego wyłączono zmianę funkcji tych lokali. Obowiązujący plan miejscowy dla tego obszaru wskazuje jedynie odstępstwa od tej reguły i w ściśle określonych przypadkach pozwala wyłączyć lokalizację usług w parterach budynków.
Również z tego powodu przedmiotowa skarga na uchwałę Rady Miasta Białystok Nr XLVIII/543/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Centrum w Białymstoku (rejon ul. Rynek Kościuszki i Sienkiewicza) jest nieuzasadniona.
Chybiony jest zarzut kasacji naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie postanowień uchwały Rady Miasta Białystok Nr XXXIV/377/12 z dnia 5 listopada 2012 r., a w szczególności § 2 ust. 3 pkt 9) w zakresie: "chyba, że postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego wyłączono zmianę funkcji tych lokali" w zw. z § 1 ust. 2 pkt 6), w kontekście stwierdzenia przez Sąd nieposiadania przez skarżących interesu prawnego do zaskarżenia uchwały. Oddalenie skargi przez Sąd Wojewódzki wiązało się bowiem wyłącznie z analizą dotyczącą posiadania przez skarżących legitymacji skargowej w sprawie, co sprawiło, że w motywach zaskarżonego wyroku Sąd nie dokonywał oceny zgodności z prawem kwestionowanego przepisu uchwały w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Z tych względów zarzuty te należało uznać za przedwczesne.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. i oddalenie skargi w sytuacji, gdy była ona uzasadniona. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki, mając na uwadze wskazaną wyżej wykładnię przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. zasadnie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym skargę oddalił - a więc prawidłowo zastosował art. 151 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 151 P.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym; warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Jeżeli z wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że skarżący nie wykazali konkretnego prawa podmiotowego mającego źródło w przepisach prawa materialnego, które zostałoby naruszone zaskarżonym przez nich planem, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi Wojewódzkiemu naruszenia art. 151 P.p.s.a., gdyż takie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanych przez Sąd norm prawnych.
Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości odstąpiono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a.