Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 1161/13 oddalił skargę H. S. i U. S.-W. (dalej powoływane jako skarżące) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Burmistrz P. decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...] ustalił, na wniosek P. [...] S.A. z siedzibą w L. Oddział B., lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy obiektu infrastruktury technicznej - kablowej linii energetycznej SN o długości około 17m oraz słupa elektroenergetycznego na działce nr [...] i kablowej linii energetycznej nN o długości ok. 17m wraz ze złączem kablowym oraz stacji transformatorowej słupowej Sn/nN na działce nr [...], położonych w obrębie [...], gmina P. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżące zarzuciły organowi I instancji, że powtórnie ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego, gdyż postępowanie w tej sprawie zostało uprzednio zakończone decyzjami Burmistrza P. z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] czerwca 2012 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z [...] października 2013 r. utrzymało w mocy decyzję z [...] lipca 2013 r., uznając nie jest ona kolejną decyzją wydaną w tej samej sprawie. Zakres inwestycji określony w decyzji z [...] kwietnia 2012 r. różni się bowiem nieznacznie od zakresu ustalonego decyzją z [...] lipca 2013 r., np. długością linii energetycznej. W ocenie Kolegium organ I instancji przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem, stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej jako "Upzp"). Wnioskowana inwestycja nie narusza również przepisów odrębnych, a decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera niezbędne elementy, określone w art. 54 Upzp. Wobec tego nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku.
Skarżące wniosły na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, zarzucając organowi naruszenie: art. 7-9, art. 10 § 1, art. 12, art. 28-29, art. 39-40, art. 156 § 1 pkt 3, art. 134 w zw. z art. 144, art. 145 i art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako "Kpa"), art. 1, art. 140, art. 3051 i art. 3052 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej jako "Kc"). Skarżące wskazały w szczególności na niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i sprzeczność istotnych dla sprawy ustaleń z zebranym materiałem dowodowym. Zarzuciły, że organ odwoławczy uznał sporną inwestycję za nowe przedsięwzięcie tylko z uwagi na różnicę długości linii, przyznając jednocześnie, że w pozostałym zakresie decyzja organu I instancji jest identyczna z prawomocną decyzją wydaną w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie powołanym wyrokiem z 28 stycznia 2014 r. skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 1 Upzp organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w drodze obwieszczenia oraz przez wywieszenie na urzędowych tablicach ogłoszeń, natomiast inwestora i właścicieli wieczystych nieruchomości, na których planowano lokalizację inwestycji, zawiadomił na piśmie. Bezpodstawny jest tym samym zarzut, że skarżącym nie doręczono zaskarżalnego postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie, skoro taki obowiązek nie wynika z przepisów prawa.
Sąd stwierdził ponadto, że w sprawie wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne. W toku postępowania organ I instancji, stosownie do art. 53 ust. 3 Upzp, dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację inwestycji. Ponadto uzgodnił projekt decyzji z właściwymi organami: Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i Starostą P. Prawidłowo również organ odwoławczy ocenił, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie konieczne elementy, wymienione w art. 54 Upzp.
W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut skarżących dotyczący naruszenia zakazu dwukrotnego orzekania w tej samej sprawie. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. ustalono bowiem lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia SN 15k V o długości około 16m, kablowej linii energetycznej niskiego napięcia nN 0,4kV o długości około 16m, stacji transformatorowej słupowej Sn/nN 15/0,4 kV na działkach nr [...] i nr [...]. Natomiast kwestionowaną decyzją organ ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy obiektu infrastruktury technicznej - kablowej linii energetycznej SN o długości około 17m oraz słupa elektroenergetycznego na działce nr [...] i na działce nr [...] kablowej linii energetycznej nN o długości ok. 17m wraz ze złączem kablowym oraz stacji transformatorowej słupowej Sn/nN. Treść sentencji powołanych decyzji prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Wprawdzie inwestycja, na wniosek tego samego inwestora, została zaplanowana na tych samych działkach, więc strony postępowania są te same, lecz z uwagi na modyfikację wniosku - różni się ona parametrami technicznymi. W tej sytuacji nie można stwierdzić, że zaistniała tożsamość sprawy, która stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa.
Skarżące wniosły od powyższego wyroku skargę kasacyjną zarzucają naruszenie następujących przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy:
- - art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako "Ppsa") w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza P. z [...] lipca 2013 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2013 r., mimo że decyzje te dotyczą sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tj. decyzją Burmistrza P. z [...] kwietnia 2012 r.;
- - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez nierozpatrzenie istoty sprawy i orzekanie w sposób dowolny, czego skutkiem było pominięcie kwestii związanych z rzeczywistym przebiegiem inwestycji liniowej, a w konsekwencji niedostateczne zbadanie kwestii bezprzedmiotowości inwestycji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżące wniosły o stwierdzenie, na podstawie art. 193 w zw. z art. 145 § 2 Ppsa, nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2013 r. oraz decyzji Burmistrza P. z [...] lipca 2013 r., względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowo uzasadniono powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. [...] S.A. Oddział B. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Ppsa nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma zarzut tożsamości sprawy administracyjnej i naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Przypomnieć zatem należy, iż na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 1998 r. III SA 103/97, OSP 1999/1/19).
Skoro na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, to do tych elementów należy odnieść się przy ustalaniu tożsamości sprawy i należy zbadać te właśnie elementy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zachodzi tożsamość elementów przedmiotowych w niniejszej sprawie i w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] czerwca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza P. z [...] kwietnia 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Rację ma Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie inny jest przedmiot postępowania niż w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Kolegium powyższej decyzji z [...] czerwca 2012 r. Przebieg inwestycji objęty decyzją wydaną w tej sprawie nie jest bowiem identyczny z przebiegiem ustalonym w 2012 r. Modyfikacji uległ przebieg linii na działce [...] poprzez wprowadzenie linii kablowej zamiast napowietrznej oraz odmienna jest lokalizacja stacji transformatorowej tj. na działce [...], zaś w lokalizacji z 2012 r. stacja była planowana na działce [...]. Odmienna jest również trasa linii 15 kV, co spowodowało różnicę w długości linii w stosunku do koncepcji z 2012 r.
Jest zatem w niniejszej sprawie oczywiste, że zakres przedmiotowy wskazanych wyżej postępowań administracyjnych nie jest tożsamy. Brak było więc podstaw faktycznych i prawnych, aby uznać, że zachodzi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych, a tym samym, że niniejsza sprawa dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa jest więc całkowicie bezzasadny.
Chybiony jest również zarzut nierozpatrzenia przez Sąd I instancji istoty sprawy i niedostateczne zbadanie kwestii bezprzedmiotowości postępowania, a przez to naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. W zaskarżonym wyroku w sposób prawidłowy wyjaśniono istotę sprawy i wykazano, że istniały przesłanki do wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Z powyższego wynika, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, co na mocy art. 184 Ppsa uzasadnia jej oddalenie.