Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2309/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty sankcyjnej.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa, na podstawie art. 108 ust. 1 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (j.t. Dz. U. z 2008 r., Nr 133, poz. 849 ze zm.) określił opłatę sankcyjną za wprowadzenie do obrotu (sprzedaż) bulw ziemniaków bez wpisu do rejestru przedsiębiorców, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, w wysokości 2 270 zł i zobowiązał K. G. do uiszczenia opłaty na rachunek Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Warszawie.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa po rozpatrzeniu odwołania K. G. utrzymał w mocy ww. decyzję.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. G. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2309/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...].
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł K. G. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że Sąd I instancji pominął szereg istotnych okoliczności, w jakich doszło do błędu rejestracyjnego. W stanowisku Sądu, zdaniem skarżącego kasacyjnie, można dopatrzyć się przekonania, że żadne okoliczności, w tym okoliczności usprawiedliwiające błąd zaniechania, nie mają żadnego znaczenia. W jego ocenie, gdyby taka była wola ustawodawcy, to wskazałby on jednoznacznie, że nałożona przez Inspektora sankcja jest ostateczna i nie podlega zaskarżeniu. Z tych powodów nie byłoby też podstaw do jej zaskarżenia, gdyż organ, który dokonuje rejestracji jest jednocześnie podmiotem uprawnionym do nakładania sankcji. Skoro ustawodawca tak nie postanowił, to podczas rozstrzygania sprawy należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne.
Skarżący kasacyjnie podniósł, że należy zwrócić uwagę na zasady zawarte w części ogólnej Kodeksu karnego, z których wynika, że nie popełnia przestępstwa, kto działał pod wpływem błędu. Możliwy jest też błąd polegający na tym, że sprawca jest przekonany, iż działa zgodnie z prawem. W przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżącego kasacyjnie, taki właśnie błąd miał miejsce. Regulacje zawarte w części ogólnej Kodeksu karnego powinny mieć zastosowanie również w odniesieniu do innych przepisów prawa, na podstawie których nakładane są kary i przepisy te powinny być zgodne z tymi regulacjami.
W dalszej części skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie szczegółowo opisał okoliczności w jakich doszło do błędu w dokonaniu rejestracji wskazując m.in. na swój stan zdrowia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm, dalej jako P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a.
Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom stawianym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 176 P.p.s.a.). Niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej, wymienionych w art. 176 P.p.s.a., nie podlega uzupełnieniu. W szczególności brak wskazania przepisu, który został naruszony powoduje, że skarga kasacyjna, jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W przedmiotowej sprawie w skardze kasacyjnej skarżącego nie został wskazany żaden przepis, któremu miałby uchybić Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok. W skardze kasacyjnej skarżący kasacyjnie wskazał jedynie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w kontekście błędu popełnionego przez skarżącego kasacyjnie związanego z wpisem do rejestru przedsiębiorców. Przedstawione przez skarżącego kasacyjnie argumenty nie zostały jednak powiązane z zarzutem naruszenia jakiegokolwiek przepisu. Skarżący kasacyjnie nie wskazał nawet przepisu części ogólnej Kodeksu karnego, którego przepisy, jego zdaniem, powinny mieć zastosowanie w sprawie.
Jak to zostało już wcześniej wskazane, z art. 176 P.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nieodzownym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest m.in. wskazanie podstaw kasacyjnych. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie wskazano jakiegokolwiek przepisu, który miałby być naruszony. Wskazanie przepisów prawa naruszonych przez Sąd I instancji jest obowiązkiem ciążącym wyłącznie na osobie wnoszącej skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w oparciu o argumenty zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rekonstruować tego, jakie przepisy, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 222 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.