Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 marca 2008r., sygn. akt II SA/Kr 1151/05 oddalił skargę J. G. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 113 § 1 kpa, sprostowało z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu tego organu z dnia [...] kwietnia 2005r, którym uchylono postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2005r znak: [...] zawieszające postępowanie wszczęte z wniosku [...] Sp. z o.o. w K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - budowa budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w miejscowości P., stanowiącej własność D. i J. K., w którego uzasadnieniu w wierszu 10 i 11 zapisano "skutkującego jego uchyleniem i przekazaniem do ponownego rozpatrzenia ", a winno zostać zapisane
"skutkującego jego uchyleniem i umorzeniem postępowania". W uzasadnieniu Kolegium podało, że z akt sprawy wynika, iż postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2005r. uchylono i umorzono postępowanie przed organem I instancji w zakresie zawieszenia postępowania. W tekście uzasadnienia postanowienia mylnie wpisano treść rozstrzygnięcia. Jest to oczywista omyłka, która nie została powtórzona w dalszym tekście uzasadnienia i jej sprzeczność z rozstrzygnięciem w drugiej jego części wynika z treści postanowienia.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie złożył J. G. Z. Jego zdaniem sprostowanie dokonane w niniejszej sprawie nie może stanowić oczywistej omyłki. Z przyczyn formalnych Kolegium winno wznowić postępowanie w przedmiotowej sprawie i wydać nowe rozstrzygnięcie. Ponadto wnioskodawca zarzucił również, że postanowienie Kolegium z dnia 26 kwietnia 2005r. narusza w sposób rażący przepisy art. 138 § 1 pkt 2, art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 7 i 8 kpa. Wnioskodawca podniósł też zarzuty odnoszące się do zasadności postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania oraz wskazał na brak podstaw do umorzenia postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia [...] lipca 2005r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 113 § 1 i art. 144 kpa, utrzymało w mocy postanowienie objęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu Kolegium podało, że z sentencji postanowienia podlegającego sprostowaniu wyraźnie i jednoznacznie wynika, że zostało podjęte rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2005 r. i umorzeniu postępowania w tym zakresie przed organem I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia szczegółowo wyjaśniono brak podstaw prawnych do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na wniosek Spółki [...]. Powołując się na orzecznictwo podkreślono, że w przypadku braku przesłanki, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, zawieszenie postępowania jest niedopuszczalne.
Jednak na stronie 2 w uzasadnieniu postanowienia w wierszach 9-11 wpisano: "Kolegium nie będąc związane granicami zażalenia stwierdza inne uchybienia prawne skutkujące jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Treść tego zapisu nie w pełni odpowiada sentencji postanowienia, jest zatem oczywistą omyłką, nie mającą wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, toteż konieczne było wydanie sprostowania z urzędu dostrzeżonej omyłki, zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 113 § 1 kpa.
Jak podkreśliło Kolegium sprostowanie powyższej omyłki nie ma również wpływu na prawa i uprawnienia stron postępowania, nie zachodzi bowiem konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Natomiast uchybienia postępowania wyszczególnione w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2005 r. powinny być uwzględnione przez organ I instancji prowadzący postępowanie. Uchylenie postanowienia Wójta Gminy K. i umorzenie postępowania w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy umożliwia jego prowadzenie. Kolegium wskazało też, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 127 3 kpa niedopuszczalne jest uwzględnienie zarzutów, dla których podstawę prawną stanowią przepisy art. 97 § 1 kpa., a kwestie będące przedmiotem zarzutów podniesionych we wniosku zostały wyjaśnione w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2005 r., które zostało zaskarżone przez J. G. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł J. G. Z., zarzucając naruszenie przepisów prawa poprzez przyjęcie, że sprostowanie z urzędu treści postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005r. może stanowić oczywistą omyłkę. Jego zdaniem Kolegium, błędnie zastosowało przepis art. 138 § 1 kpa, dokonało błędnej wykładni art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz dopuściło się naruszenia art. 7 i 8 kpa.
W uzasadnieniu swej skargi skarżący zarzucił bezpodstawne wydanie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005r. oraz zakwestionował zasadność i zgodność z prawem postanowienia z dnia [...] czerwca 2005r. o sprostowaniu oczywistej omyłki w wymienionym wyżej postanowieniu oraz zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2005r. W dalszej części skargi powtórzone zostały zarzuty i argumenty wysunięte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnoszące się wyłącznie do kwestii zagadnienia wstępnego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, nieprawidłowości połączenia spraw będących przedmiotem dwóch wniosków, złożonych przez J. K. i spółkę [...] oraz braku "rzeczowego" uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie zawieszenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1151/05 wskazał, że skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.
Zdaniem Sądu, zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie było ustalenie, czy zachodzi przesłanka do sprostowania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005 r. w postaci wystąpienia w jego treści oczywistej omyłki. Wskazał przy tym, że przez oczywistą omyłkę należy rozumieć widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Analiza treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2005 r. dokonana przez Sąd I instancji doprowadziła do stwierdzenia, że istnieje rozbieżność pomiędzy sentencją, w której mowa jest o umorzeniu postępowania przed organem I instancji, a sformułowaniem użytym na drugiej stronie uzasadnienia, które mówi o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Jednak zarówno z podstawy prawnej jak i z treści postanowienia wyraźnie wynika, że zamiarem Kolegium było orzeczenie o umorzeniu postępowania przed organem I instancji.
Użycie natomiast sformułowania o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania odbiega od treści zawartej w pozostałej części orzeczenia Kolegium. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, zasadnym było zastosowanie trybu sprostowania z art. 113 § 1 kpa, tym bardziej, że nie prowadziło to do zmiany rozstrzygnięcia wyraźnie wskazanego w sentencji postanowienia podlegającego sprostowaniu.
W odniesieniu do pozostałych zarzutów skarżącego, Sąd wskazał, że odnoszą się one do zasadności postanowienia z dnia 26 kwietnia 2005 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania, nie mogą zatem skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie sprostowania.
J. G. Z., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zaskarżając wyrok w całości skarżący wskazał, że Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na całkowicie błędnej wykładni art. 113 § 1 kpa, całkowicie pomijając argumentację podniesioną przez skarżącego w skardze iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki w treści postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005 roku, błędnie zastosowało przepis o dopuszczalności zastosowania tego przepisu w tej sytuacji.
Nie można bowiem, zgodzić się ze stanowiskiem WSA, iż przepis ten można zastosować do zaistniałej sytuacji, w której nie może być w ogóle mowy o omyłce pisarskiej czy rachunkowej gdyż "omyłka" dotyczy treści samego rozstrzygnięcia sprawy a ta nie może budzić wątpliwości strony co do zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Wobec powyższego rażącym błędem WSA jest usankcjonowanie zaskarżonym wyrokiem sytuacji przenoszenia na stronę postępowania administracyjnego rozstrzygania sprzeczności w zakresie treści orzeczenia SKO.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Jej wniesienie jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim, właśnie z uwagi na wymogi formalno-prawne jakie musi spełniać.Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153,poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1/naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Tak sformułowanych podstaw skarga kasacyjna nie zawiera, w zasadzie nie zawiera w petitum żadnych zarzutów. Zgodnie z art.176 skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Braku wskazania podstaw kasacyjnych nie może zastąpić uzasadnienie, które – w rozpoznawanej sprawie - także nie może być uznane za prawidłowe. Dopiero w tym uzasadnieniu pojawia się zarzut błędnej wykładni art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego wynikającej z pominięcia argumentacji skarżącego i argument, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu że powołany przepis można było zastosować w rozpoznawanej sprawie.
Wadliwość uzasadnienia i wskazanego zarzutu wyraża się w odniesieniu go do błędnej wykładni (później określonej jako wadliwe zastosowanie przepisu) przepisu proceduralnego zastosowanego przez organ administracji, choć jak należałoby domniemywać (do czego Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zobowiązany – rozpoznaje on bowiem sprawę, zgodnie z art. 183 pow. ustawy, w granicach skargi kasacyjnej,biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania która w tym przypadku nie zachodzi) chodzi w istocie o zarzut naruszenia przepisów procedury i to administracyjnej a nie sądowadministracyjnej. Za zarzut skargi kasacyjnej nie można uznać także użytego w uzasadnieniu sformułowania iż "rażącym błędem WSA jest usankcjonowanie zaskarżonym wyrokiem, sytuacji przenoszenia na stronę postępowania administracyjnego, rozstrzygania sprzeczności w zakresie treści orzeczenia SKO..", co sprawia, że"... skarga kasacyjna jest konieczna i w pełni uzasadniona."
Wskazany wyżej zakres kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla znaczenie prawidłowego określenia podstaw skargi kasacyjnej. Brak tych podstaw lub całkowicie błędne ich sformułowanie czyni rozpoznanie skargi kasacyjnej niemożliwym, NSA nie może bowiem podstaw kasacji domniemywać i wyprowadzać je z,także niejasnego,uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono o odrzuceniu skargi kasacyjnej.