Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 lipca 2005 roku, sygn. akt II SA/Łd 218/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W. K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2005 roku Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia [...] listopada 2004 roku, podjętą na podstawie art. 49 b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał W. K. dokonać rozbiórki będącego w budowie ogrodzenia trwałego w m.Ł., gmina B., realizowanego na terenie działki nr ewid. 971 i 972 od strony drogi wojewódzkiej nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że w wyniku postępowania prowadzonego z wniosku H. K., w sprawie budowanego przez W. K. ogrodzenia działki, w dniu 31 sierpnia 2004 roku przeprowadzono wizję lokalną. W jej trakcie ustalono, że inwestor wykonuje ogrodzenie zewnętrzne działek nr ewid. 971 i 972 o łącznej długości 16,8 m i jest ono od strony drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości Ł. Roboty rozpoczęte zostały przed dokonaniem zgłoszenia, które inwestor doręczył we właściwym organie w dniu 25 sierpnia 2004 roku.
W dniu kontroli wykonane były fundamenty z cokołem wysokości 50 cm oraz słupków murowanych. Właścicielami działki nr ewid. 971 są J. i W. K., a działka nr ewid. 972 stanowi współwłasność J. i W. K., H. i S. K. oraz w 1/3 Gminy B. Postanowieniem z dnia 10 września 2004 roku, wydanym na podstawie art. 49 b Prawa budowlanego, organ wstrzymał prowadzenie robót oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia odpowiednich dokumentów w celu ustalenia możliwości legalizacji samowoli. Inwestor przedłożył dokumenty dnia 28 października 2004 roku, które okazały się niekompletne. Dlatego też organ wezwał zobowiązanego do ich uzupełnienia o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie budowy ogrodzenia działki nr 972, gdyż przedłożone oświadczenie dotyczyło tylko działki nr ewid. 971. W. K. w wyznaczonym terminie nie uzupełnił wskazanego wyżej braku. W tej sytuacji organ I instancji wydał decyzję z dnia 15 listopada 2004 roku uznając, że zakres opracowania przedłożonej dokumentacji dotyczy całości ogrodzenia, tj. realizowanego zarówno na terenie działki nr ewid. 971, jak i nr ewid. 972.
W odwołaniu od decyzji W. K. podniósł, że jest współwłaścicielem działki nr ewid. 972, zaś budowa ogrodzenia jest czynnością zwykłego zarządu, dlatego zgoda pozostałych współwłaścicieli działki nie jest konieczna. Stwierdził ponadto, że sprawa o zniesienie współwłasności się toczy oraz, że działka jest użytkowana od 40 lat i od tego czasu istniał płot od strony drogi. Wniósł o zalegalizowanie budowy ogrodzenia.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 roku Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej nakazu rozbiórki ogrodzenia działki nr 972 oraz uchylił tę decyzję w części nakazującej rozbiórkę ogrodzenia działki nr ewid. 971 i stwierdził brak podstaw do nałożenia takiego obowiązku w trybie art. 49 b ust. 3 Prawa budowlanego. Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k. p. a. oraz art. 49 b Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu, po przedstawieniu toku postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie zgromadzonych dokumentów decyzję organu I instancji w zakresie rozbiórki ogrodzenia działki nr ewid. 972 należy uznać za zasadną. Obowiązek przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z art. 49 b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Przedłożenie tego dokumentu obowiązuje również przy zgłaszaniu budowy ogrodzeń oraz legalizacji ogrodzeń wybudowanych samowolnie, co wynika z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy przytoczył treść art. 49 b ust. 3 Prawa budowlanego i uznając, że obowiązek rozbiórki nie powinien dotyczyć ogrodzenia działki nr ewid. 971 uchylił nakaz rozbiórki ogrodzenia działki nr 971. Oznacza to, że w sprawie ogrodzenia działki nr ewid. 971 winno być kontynuowane postępowanie administracyjne na podstawie art. 49b Prawa budowlanego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. K. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego w części dotyczącej nakazu rozbiórki ogrodzenia działki nr ewid. 972 zapadłej z naruszeniem prawa materialnego. W uzasadnieniu ponowił argumentację z odwołania oraz podniósł, że przeprowadzane roboty budowlane miały na celu chronić posesję i dom skarżącego. Wnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w B. o zniesienie współwłasności działki nr ewid. 972.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a.
Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 28 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 3, oraz art. 30 ust. 2 zdanie pierwsze i drugie Prawa budowlanego. Sąd wskazał, że wymóg oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego to oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia - art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji poza sporem jest, iż W. K. zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych związanych z przedmiotowym ogrodzeniem dokonał pismem z dnia 25 sierpnia 2004 roku, podczas gdy do realizacji budowy przystąpił nie tylko przed upływem 30 dni od zgłoszenia, ale przed datą samego zgłoszenia. Postępowanie zostało bowiem zainicjowane wnioskiem H. K. z dnia 23 sierpnia 2004 roku, w którym domaga się kontroli budowy. Przeprowadzone w dniu 31 sierpnia 2004 roku oględziny potwierdziły, że W. K. przystąpił do robót budowlanych związanych z ogrodzeniem od strony drogi w sposób samowolny.
Sąd powołał przepis art. 49 b ust. 1 i ust. 3 oraz art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu wprowadzonym z dniem 31 maja 2004 roku ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) i stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. miał podstawy ku temu, by podjąć na podstawie art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego działania w kierunku ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych oraz nałożenie na inwestora w zakreślonym terminie obowiązków przedłożenia niezbędnych dokumentów.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że przepisy znowelizowanego Prawa budowlanego, które obowiązują od dnia 11 lipca 2003 roku, a wprowadzone ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) dają możliwość legalizacji zaistniałej samowoli pod warunkiem wywiązania się z określonych obowiązków. W. K. spełnił obowiązki nałożone postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 10 września 2004 roku za wyjątkiem oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odnośnie działki nr ewid. 972. Nieruchomość ta stanowi jedynie współwłasność skarżącego, a sprawa zniesienia tej współwłasności jest przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym. Z tej przyczyny zachodziły podstawy prawne do zastosowania przez organ sankcji w postaci nakazu rozbiórki ogrodzenia obejmującego tę nieruchomość.
Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, iż do wykonania ogrodzenia tejże nieruchomości nie jest potrzebna zgoda wszystkich współwłaścicieli, gdyż jest to czynność zwykłego zarządu. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd stwierdził, iż inwestycja budowlana dotycząca nieruchomości stanowiącej współwłasność przekracza zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną i może być zrealizowana tylko po uzyskaniu zgody wszystkich współwłaścicieli, wymaganej art. 199 k. c. Nadto podniósł, że na podstawie art. 201 k. c. do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli, a w razie braku zgody – każdy ze współwłaścicieli może żądać upoważnienia sądowego do dokonania czynności. Nawet więc uznając, że budowa ogrodzenia jest czynnością zwykłego zarządu rzeczą wspólną, to i tak skarżący jako współwłaściciel z J. K. 7/18 części w nieruchomości nr ewid. 972 nie wykazał się zgodą większości współwłaścicieli ani też upoważnieniem sądowym do dokonania czynności.
Bez znaczenia dla wyniku sprawy są okoliczności podnoszone przez skarżącego, że przedmiotowa nieruchomość była ogrodzona od 40 lat, bądź że ogrodzenie jest konieczne w celu zapewnienia bezpieczeństwa skarżącemu i jego rodzinie. Przepisy Prawa budowlanego pozwalają na realizację różnorakich inwestycji budowlanych, jednakże po spełnieniu określonych ustawowych wymogów, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł W. K., zaskarżając wyrok w całości.
Skarżący, reprezentowany przez adwokat J. A., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - naruszenie art. 141 § 4 p. p. s. a. oraz art. 133 § 1 p. p. s. a. poprzez błędne ustalenie okoliczności istnienia współwłasności działki nr 972,
- - ewentualnie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p. p. s. a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k. p. a. przez nieuwzględnienie skargi, pomimo toczącego się postępowania o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wydanego przez Sąd Rejonowy w B., sygn. akt [...] z dnia 14 lutego 1978 roku, co ma podstawowe znaczenie dla ustalenia kręgu właścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka nr 972.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W. K. wniósł także o dopuszczenie dowodu uzupełniającego w postaci załączonych do skargi kasacyjnej: postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 31 października 2001 roku, postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 czerwca 2002 roku oraz wniosku o stwierdzenie zasiedzenia z dnia 13 maja 2005 roku na okoliczność braku uregulowania stanu prawnego nieruchomości – działki nr 972 oraz na okoliczność toczącego się postępowania o zasiedzenie a także dowodu z wniosku I. P. o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku.
Nadto skarżący na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 192 p.p.s.a. wniósł o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w B., sygn. akt [...] oraz do czasu rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w B., sygn. akt [...] z wniosku I. P. o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wydanego przez Sąd Rejonowy w B., sygn. akt [...] z dnia 14 lutego 1978 roku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd ustalił błędnie stan faktyczny sprawy. Błędne ustalenie współwłasności działki nr 972 miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z treścią uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 31 października 2001 roku, sygn. akt [...] działka ta nie stanowi współwłasności J. i W. K., H. i S. K. oraz Gminy B. Nie istnieją żadne dokumenty, które potwierdzałyby własność nieruchomości dla powyższych podmiotów. Osoby wskazane w księdze wieczystej nr 22495 nie mogą powoływać się na rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych, gdyż uzyskali własność na podstawie czynności nieodpłatnych. Nieruchomość objęta księgą wieczystą nr KW 22495 nie ma uregulowanego w chwili obecnej stanu prawnego i nie istnieje ujawniona w tej księdze współwłasność. Decyzja, która stała się podstawą wpisu praw w tej księdze została uchylona.
Autor skargi powołując się na art. 141 § 4 p. p. s. a. podniósł, że przepis ten nakłada na Sąd obowiązek zamieszczenia w uzasadnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, które umożliwiają prawidłowe podstawienie (subsumcję) normy prawa stanowiącej materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Nieprecyzyjne przedstawienie stanu faktycznego oraz wskazanie podstawy rozstrzygnięcia stanowi naruszenie powyższej normy procesowej o ile – uwzględniając regulację art. 174 pkt 2 p. p. s. a. – mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący przytaczając treść art. 133 § 1 p. p. s. a. zaznaczył, że wprawdzie Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, ale z mocy tego przepisu Sąd obciąża obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia i uwzględniania okoliczności przedstawionych w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Konkluzje Sądu pierwszej instancji dotyczące materiału dowodowego znajdują swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku, a więc sformułowania przedstawione w uzasadnieniu wyroku stojące w sprzeczności z materiałem dowodowym uzasadniają zarzut naruszenia w. / w. przepisów.
Błędne ustalenie istnienia współwłasności musiało mieć wpływ na rozstrzygniecie, skoro Sąd uznał, że W. K. nie był uprawniony do dysponowania nieruchomością.
Na wypadek uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął zgodność stanu prawnego z treścią księgi wieczystej, pełnomocnik skarżącego podniósł, iż ujawnieni w księdze wieczystej właściciele mogą być uznani za osoby, którym nie przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością. Ze względu na pominięcie w postępowaniu sądowym jednego z uczestników, Sąd Rejonowy w B. wydał nieprawidłowe postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, na podstawie którego swoje prawa do nieruchomości wywodzi H. K. Wniosek o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący uzasadnił tym, iż od rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w B. sprawy o sygn. akt [...] zależy ustalenie, kto jest właścicielem nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania H. i S. K. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.
Uczestnicy postępowania podnieśli, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż W. K. nie miał prawa do dysponowania działką na cele budowlane. Działka jest przedmiotem współwłasności. Do grona współwłaścicieli należy H. i S. K. i nigdy nie wyrażali zgody na budowę ogrodzenia przez skarżącego. Działka posiada księgę wieczystą o nr 22945 prowadzoną przez Sąd Rejonowy w B. i przy ustaleniu kręgu współwłaścicieli obowiązują zapisy dokonane w księdze wieczystej. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania zgodności tychże wpisów z prawem ani do ich kwestionowania. Sprawa o zasiedzenie, wytoczona przez W. K, sygn. akt [...], została zawieszona w dniu 2 września 2005 roku. Zaskarżona do Sądu decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowa i w związku z tym skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż naruszenie prawa procesowego może następować w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, a zatem może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 141 § 4 p. p. s. a. oraz art. 133 § 1 p. p. s. a. poprzez błędne ustalenie okoliczności istnienia współwłasności działki nr 972 i ewentualnie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p. p. s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k. p. a.
Niezależnie od sposobu sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż zaskarżonemu wyrokowi nie można skutecznie przypisać naruszenia prawa w powyższym zakresie, a to z następujących względów.
Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p. p. s. a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten, normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
(por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, publ. Lex, nr 187709)
W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p. p. s. a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał podstawę prawną wyroku / art. 151 p.p.s.a./ i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił w sposób jasny i wyczerpujący, dlaczego zaskarżona decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2005 roku nie narusza prawa, a w konsekwencji - skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.
W. K. podnosząc zarzut oparty na art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. zmierzał przede wszystkim do wykazania, iż działka nr 972 położona w Ł.- wbrew ustaleniom Sądu pierwszej instancji - posiada nieuregulowany stan prawny. Należy podnieść, iż treść uzasadnienia skargi kasacyjnej oraz załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów - tj. wniosek W. K. z dnia 13 maja 2005 roku o stwierdzenie zasiedzenia działki nr 972, odpis postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 31 października 2001 roku, sygn. akt [...] i postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 czerwca 2002 roku, sygn. akt [...] oraz wniosek I. P. o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wydanego przez Sąd Rejonowy w B., sygn. akt [...] z dnia 14 lutego 1978 roku - potwierdzają zasadność zaskarżonego wyroku.
Zarówno bowiem Sąd Rejonowy w B. jak też Sąd Okręgowy w P. ustaliły, iż przedmiotowa nieruchomość objęta księgą wieczystą Kw 22495 nie ma formalnie uregulowanego stanu prawnego i nie istnieje ujawniona w księdze współwłasność, albowiem decyzja, która była podstawą wpisu praw w tejże księdze została uchylona. Wszelkie zatem dalsze rozporządzenia udziałami w tej nieruchomości nie mogły odnieść skutku prawnego, gdyż nie może przenieść własności nieruchomości osoba, która takiego prawa nie posiada. Żadna z osób ujawnionych w księdze wieczystej nie nabyła udziału we współwłasności działki nr 972.
Z tego też powodu W. K. złożył w dniu 13 maja 2005 roku do Sądu Rejonowego w B. wniosek o stwierdzenie zasiedzenia działki nr 972.
Powyższe oznacza, iż W. K. nie legitymuje się tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Skoro zaś przedmiotowa nieruchomość nie ma uregulowanego stanu prawnego to tym samym należy uznać, iż skarżący nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Okoliczności przedstawione w skardze kasacyjnej i załączone do niej dokumenty potwierdzają zasadność rozstrzygnięcia podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Sąd pierwszej instancji uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem przyjmując właśnie, iż W. K. nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. To zaś – jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - uzasadniało stwierdzenie, iż skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2004 roku a zatem zaskarżona decyzja - utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę ogrodzenia działki nr 972 - nie narusza prawa.
W niniejszej sprawie nie można skutecznie zarzucić zaskarżonemu orzeczeniu, iż wydane zostało z naruszeniem art. 133 § 1 p. p. s. a.
Stosownie do art. 133 § 1 p. p. s. a. Sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...). Podstawą orzekania jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego. Nadto Sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p. p. s. a.) oraz dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p. s. a. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu.
(por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 317 - 318)
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał wyrok na podstawie całości akt sprawy. Podkreślić należy, iż W. K. w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji nie przedstawił żadnych innych dowodów - w postaci dokumentów. Z tych względów również zarzut "ewentualnego" naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p. p. s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k. p. a. nie może odnieść zamierzonego skutku.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Pełnomocnik skarżącego przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. połączył z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k. p. a., a więc przepisami K.p.a. regulującymi wznowienie postępowania administracyjnego w przypadku, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję / art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a./ i gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione / art. 145 § 1 pkt 8 k. p. a./.
Powyższa podstawa prawna nie została skonstruowana prawidłowo, albowiem przepis art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k. p. a. winien zostać powiązany z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit.b) p.p.s.a., który to daje Sądowi pierwszej instancji podstawę prawną do uchylenia decyzji w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto w niniejszej sprawie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego W. K. nie podał żadnych nowych okoliczności lub dowodów, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a., jak i nie powołał się na decyzję lub orzeczenie sądu, o jakim mowa w pkt 8 tegoż przepisu.
Z tych względów należało uznać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania z uwagi na brak przesłanek z art. 125 § 1 pkt 1 p. p. s. a. Rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej nie zależało od wyniku toczącego się postępowania sądowego przed Sądem Rejonowym w B. o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku ani postępowania o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.