Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 19 grudnia 2017 r., sygnatura akt II SAB/Lu 152/17, oddalił skargę T. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego.
Skarżący wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...], twierdząc, że organ ten nie załatwił dotychczas jego żądania, zawartego w piśmie z 17 kwietnia 2015 r., które do organu administracji wpłynęło 20 kwietnia 2015 r., wstrzymania na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego użytkowania całego budynku przy ul. [...] w [...], wykorzystywanego na prowadzenie klubu nocnego.
Sąd pierwszej instancji uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] nie był bezczynny, gdyż w związku ze wskazanym przez skarżącego podaniem postanowieniem z [...] maja 2015 r., na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania.
W skardze kasacyjnej skarżący, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczył następujące podstawy kasacyjne.
Po pierwsze, zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało polegać na tym, że Sąd ten przyjął za podstawę rozstrzygnięcia wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy i nie wyjaśnił w przekonujący sposób podstawy faktycznej i prawnej oddalenia skargi. Przytaczając wskazaną podstawę kasacyjną skarżący twierdził, że z podania z 17 kwietnia 2015 r. oraz uzupełniającego je pisma z 28 kwietnia 2015 r. jednoznacznie wynikało, iż domagał się wstrzymania użytkowania całego obiektu budowlanego nie ze względu na przesłanki o charakterze technicznym wskazane w art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, ale z uwagi na to, że doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi.
Po drugie, zarzucił naruszenie art. 61 § 1 k.p.a., które miało polegać na tym, że wadliwie zinterpretowano żądanie zawarte w powołanych pismach skarżącego, uznając, iż chodzi o wstrzymanie użytkowania obiektu budowlanego na podstawie art. 66 Prawa budowlanego ze względu na występujące nieprawidłowości techniczne, zamiast przyjęcia, że skarżący żądał wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.
Po trzecie, zarzucił naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. przez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania użytkowania parteru i pierwszego piętra budynku, mimo że organ administracji prowadził postępowanie na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w sprawie wstrzymania użytkowania pomieszczeń na drugim piętrze tego budynku.
Po czwarte, zarzucił naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 - 3 i ust. 2 Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te stanowią podstawę rozstrzygnięcia żądania wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego, gdy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi.
Po piąte, zarzucił naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 Prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie, twierdząc, że przepisy te stanowią w przypadku nieprawidłowości technicznych obiektu budowlanego podstawę do wydania zakazu jego użytkowania, a nie wstrzymania jego użytkowania.
We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania. Ponadto wniesiono o uwzględnienie przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyroku NSA z 23 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1398/16.
W piśmie z 28 listopada 2018 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z prawomocnego wyroku WSA w Lublinie z 12 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 303/18, wydanego w następstwie wyroku NSA z 23 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1398/16, którym uchylono postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...][...] lipca 2015 r. oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z [...] maja 2015 r.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Z przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych wynika, że istota stanowiska skarżącego polega na tym, iż uważa on, że w podaniu z 17 kwietnia 2015 r. uzupełnionym pismem z 28 kwietnia 2015 r. znajdowało się żądanie wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego, którego użytkowanie zostało zmienione bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi administracji, oparte na art. 71a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), zaś Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] postanowieniem z [...] maja 2015 r. nie rozpoznał tego żądania, gdyż tym postanowieniem odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, co spowodowało, że w zakresie żądania opartego na art. 71a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ ten pozostaje bezczynny.
Mając to na uwadze stwierdzić należy, że wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Spór pomiędzy skarżącym a organem administracji nie sprowadza się bowiem do bezczynności organu administracji, lecz do oceny, czy podjęte przez ten organ postanowienie z [...] maja 2015 r. jest zgodne z prawem. W tym zaś zakresie oceny dokonał WSA w Lublinie w powołanym przez skarżącego wyroku z 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 303/18, którym to postanowienie uchylił. Sąd ten stwierdził, że postanowienie to było wadliwe m.in. z tego powodu, że organ administracji bezzasadnie uznał, iż skarżący domagał się jedynie wszczęcia postępowania na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, a nie również na podstawie art. 71a tej ustawy.
W związku z tym polecił, aby organ administracji ponownie rozpoznał podanie skarżącego z 17 kwietnia 2015 r., przy czym w zakresie żądania przeprowadzenia postępowania w trybie art. 71a Prawa budowlanego.
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] nie był bezczynny, gdyż w związku z podaniem skarżącego z 17 kwietnia 2015 r. wydał postanowienie z [...] maja 2015 r. Natomiast ocena, czy to postanowienie było zgodne z prawem to zagadnienie, które nie może być rozstrzygane w sprawie ze skargi na bezczynność. Co prawda dopuszczalne jest uznanie, że organ administracji jest bezczynny, gdy nie rozpozna wszystkich żądań zawartych w jednym podaniu, jednakże taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Z powołanego przez skarżącego prawomocnego wyroku wynika bowiem, że błąd organu administracji nie polegał na tym, że pominął jedno z żądań zawartych w podaniu skarżącego, lecz że zawarte tam żądanie związane z jednym zdarzeniem, mianowicie zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, wadliwie zinterpretował. W związku z tym podstawy kasacyjne, które sprowadzają się do ponownej oceny postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z [...] maja 2015 r. muszą być uznane za niezasadne.
Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) skargę kasacyjną oddalił.