Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oddalającego skargę skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji organu I i II instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy również jej skutków prawnych. Podniósł również, że wniosek skarżącego jest zasadny ze względu na jego interes majątkowy, wynikający z prowadzenia działalności gospodarczej w postaci wykonywania usług lakierniczych oraz blacharskich w obiekcie objętym nakazem rozbiórki. Bez dalszego użytkowania obiektu skarżący poniesie uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podjął on ponadto pewne działania w celu zalegalizowania rzekomej samowoli budowlanej. Obiekt znajduje się na działce skarżącego tak długo, że jego użytkowanie nie będzie pociągało za sobą negatywnych konsekwencji faktycznych i prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy wskazać, że co do zasady wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest możliwe, co znalazło swoje potwierdzenie wprost z uchwale podjętej w składzie 7 sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07. Możliwe jest również wstrzymanie wykonania innej decyzji, niż zaskarżona decyzja organu drugiej instancji, wydanej w granicach tej samej sprawy.
Niemniej jednak, wniosek skarżącego jest bezzasadny. Zgodnie bowiem z art. 61 p.p.s.a., warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń, co nie oznacza jednak – w przypadku spełnienia przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskującego, gdyż pozostawiono to uznaniu sądu.
Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującego. W rozpatrywanej sprawie natomiast nie przedstawił on żadnych argumentów na poparcie swojego wniosku, ograniczając się jedynie do przywołania przesłanek będących podstawą zastosowania kilku zupełnie odmiennych instytucji prawnych – prawa pomocy ("środki niezbędne do utrzymania dla siebie i rodziny"), skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia NSA czy przy orzekaniu o bezczynności ("rażące naruszenie prawa") oraz ogólnych uwag o istocie i konsekwencjach udzielenia ochrony tymczasowej. Wspomniany natomiast przez skarżącego interes majątkowy może być rozpatrywany jako pewna odmiana interesu prawnego, który jest z kolei przesłanką przyznania podmiotom legitymacji do występowania w postępowaniu przez sądem. Ocenianie zaś tego, czy skarżący poczynił odpowiednie kroki w celu zalegalizowania samowoli budowlanej byłoby niedopuszczalnym merytorycznym ingerowaniem w rozpoznanie skargi na etapie orzekania o kwestii wpadkowej dla tego postępowania.
W kwestii natomiast niewywoływania przez dalsze istnienie obiektu na działce negatywnych konsekwencji wskazać należy, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest wywoływanie szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z istnieniem obiektu, ale w związku z wykonaniem decyzji jego dotyczącej - w tym przypadku o rozbiórce obiektu. Lakoniczne zaś twierdzenie, że skarżący prowadzi w obiekcie usługi lakiernicze i blacharskie – w braku wykazania zaistnienia przesłanek z art. 61 p.p.s.a. – nie uzasadnia jeszcze udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej.
Wobec powyższych okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.