Uzasadnienie
UAZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 322/09, oddalił skargę J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wałbrzyskim nakazał na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ust. 2 Prawa budowlanego J. S. usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego schodów terenowych znajdujących się na obszarze nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w W. poprzez odtworzenie pełnego profilu stopni w nawiązaniu do istniejących prawidłowo uformowanych stopni; wskazał, że nakazane roboty budowlane należy prowadzić pod kierownictwem osób spełniających wymagania art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i po wykonaniu robót przedłożyć wydającemu decyzję protokoły badań i sprawdzeń; wskazano, że napraw i zawiadomienia o zakończeniu napraw należy dokonać w terminie do 31 października 2007 r.; zakazał też użytkowania przedmiotowych schodów terenowych poprzez zagrodzenie przejścia dla pieszych do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i w związku z tym występująca możliwość utraty zdrowia przez użytkowników schodów, okoliczność wymieniona w art. 66 ust. 1 pkt 1 decyzja o zakazie użytkowania schodów podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy.
Pismem z dnia 30 października 2007 r. J. S. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wałbrzyskim z dnia [...] sierpnia 2007 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wałbrzyskim z dnia [...] sierpnia 2007 r., od której to decyzji J.S. S. złożył odwołanie.
Decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. została przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie sprawę Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 104 K.p.a. ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wałbrzyskim z dnia [...] sierpnia 2007 r.
Pismem z dnia 17 listopada 2008 r. J. S. wniósł odwołanie o powyższej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, ze decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wałbrzyskim z dnia [...] sierpnia 2007 r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż czynności kontrolne przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wałbrzyskim wykazały, iż schody usytuowane na działce ewidencyjnej nr [...] przy ul. [...] w W. znajdują się w nieodpowiednim stanie technicznym, ponieważ brak jest warstwy wierzchniej przedmiotowych schodów, schody są nierówne ze znacznymi ubytkami.
Pismem z dnia 26 stycznia 2009 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 322/09, oddalił skargę J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 2 lipca 2007 r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wałbrzyskim wykazały, iż schody terenowe usytuowane na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w W. znajdują się w nieodpowiednim stanie technicznym. W szczególności, w części aktualnie służącej pieszym brak jest wierzchniej warstwy lastrika, schody są nierówne, ze znacznymi ubytkami, co potwierdza dokumentacja zdjęciowa. Jednocześnie wskazano, za organem nadzoru, że zły stan techniczny, nie dotyczy całego obiektu budowlanego, który stanowią przedmiotowe schody terenowe, ale materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, zawierający m.in. szczegółową dokumentację fotograficzną przedmiotowego obiektu, jednoznacznie wskazuje, który odcinek schodów, usytuowanych na działce przy ul. [...] w W., znajduje się w nieodpowiednim stanie techniczny i w stosunku do niego należało orzec zakaz użytkowania do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wyroku, tj.:
- – art. 154 § 1 K.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy wymagał tego słuszny interes strony a inne ujawnione w sprawie okoliczności nie stały temu na przeszkodzie, a nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu, że przepis ten nie został zastosowany,
- – art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2009 r. oraz poprzedzających go decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Powiatowego Inspektora Budowlanego w Powiecie Wałbrzyskim oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pismem z dnia 17 sierpnia 2009 r. pełnomocnik Gminy Wałbrzych złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o zobowiązanie skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez oznaczenie stron postępowania, przekazanie skargi kasacyjnej jako mylnie zaadresowanej do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który to organ był stroną postępowania i wydał zaskarżoną decyzję oraz z ostrożności procesowej o oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak legitymacji biernej, ponieważ Gmina Wałbrzych nie była stroną w dotychczasowym postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 154 § 1 K.p.a. jest wadliwie skonstruowany i błędny merytorycznie, gdyż Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie mógł stosować tego przepisu, bowiem postępowanie administracyjne zgodnie z wnioskiem skarżącego, zostało wszczęte "w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji" na podstawie art. 157 § 1 i § 2 K.p.a. Wszczęcie postępowania nieważnościowego przez organ nadzoru budowlanego jest zupełnie odrębnym postępowaniem i nie można w trakcie tego postępowania zmieniać podstawy prawnej. Poza tym przepis art. 154 § 1 K.p.a. skarżący wskazał dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kiedy postępowanie administracyjne było już zakończone decyzją ostateczną, wydaną na podstawie art. 156 §1 K.p.a.
Przepis art. 154 § 1 K.p.a. mógłby służyć jako podstawa do wszczęcia postępowania administracyjnego, gdyby skarżący złożył do właściwego organu taki wniosek.
Podobnie nieuzasadniony jest zarzut zamieszczony w pkt 2 skargi kasacyjnej, gdyż Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie mógł naruszyć przepisów art. 7 i 77 K.p.a.
Oba zarzuty skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego oparł na przepisie art. 174 § 2 P.p.s.a., wskazując naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co jest błędne, gdyż sądy administracyjne w postępowaniu stosują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.), a nie przepisy ww. Kodeksu. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych kończących postępowanie w sprawie. Natomiast na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego orzekają organy administracji publicznej, nie mógł więc zaskarżonym wyrokiem, naruszyć ich Sąd pierwszej instancji.
Niezależnie od powyższych uchybień, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, co potwierdza zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, organy orzekające w tej sprawie nie naruszyły żadnego ze wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wałbrzyskim z dnia [...] sierpnia 2007 r., nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., co mogło spowodować jej wzruszenie. Argumentacja podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie ma nic wspólnego z kwestionowaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., ani decyzjami wydanymi w trybie nieważnościowym przez organy nadzoru budowlanego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.