Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Po Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.N. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 10 stycznia 2012 r. nr XXIV/313/VI/2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w punkcie 1. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w § 8 pkt 2 ppkt 1 w zakresie lokalizacji stacji transformatorowej na terenie oznaczonym symbolem 2E, w punkcie 2. określił, że zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt 1 nie może być wykonana, w punkcie 3. w pozostałej części skargę oddalił, w punkcie 4. zasądził od Rady Miasta Poznania na rzecz skarżącego J.N. kwotę 300 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W dniu 10 stycznia 2012r. Rada Miasta Poznania podjęła uchwałę Nr XXIV/313/VI/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Spławie – rejon ulicy Glebowej" w Poznaniu.
Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył J.N., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie w części dotyczącej lokalizacji stacji transformatorowej na działce nr A (§ 8 ust. 2 uchwały wraz z obrazującą tą lokalizację częścią graficzną planu) oraz zapisu zawartego w § 8 pkt 4 – zakazu lokalizacji dróg wewnętrznych, jako naruszających jego interes prawny. W uzasadnieniu skargi, skarżący pokreślił, iż jest właścicielem działek nr A,B,C,D,E,F z ark. mapy 14 obręb Spławie, które zlokalizowane są na obszarze objętym przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uwagach zgłaszanych na etapie prac nad projektem planu skarżący kwestionował lokalizację drogi wewnętrznej na działkach nr C,D,E i F oraz lokalizację stacji transformatorowej na działce A. Uwagi te jednak nie zostały uwzględnione i w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej "m.p.z.p.") przyjęto przebieg drogi 3 KDW xs – na części działek nr C,D,E,F oraz lokalizację trafostacji na działce A. Odnośnie lokalizacji stacji transformatorowej w uzasadnieniu do projektu planu podano, że lokalizacja ta jest najbardziej optymalna ponieważ uwzględnia centralne położenie działki w stosunku do obszaru objętego planem oraz jej usługowe przeznaczenie, gdyż na działce tej znajduje się stacja kontroli pojazdów.
Skarżący podniósł, że stacja kontroli pojazdów znajduje się w środkowej części działki A, a dojazd do tej stacji odbywa się od strony ulicy S. Lokalizując stację transformatorową na tej działce nie uwzględniono interesu skarżącego przesądzając o usługowym charakterze działki, natomiast możliwe jest wydzielenie z działki A, działek pod zabudowę mieszkaniową (od strony zaprojektowanej drogi publicznej 1 KD-D), a w takim przypadku planowana trafostacja stanowi ograniczenie, zmniejsza atrakcyjność i wartość wydzielonych w przyszłości działek, a sąsiedztwo trafostacji jest mało estetyczne i uciążliwe.
Ponadto skarżący podniósł, że decydując o lokalizacji dróg wewnętrznych na części działek nr C,D,E,F Rada Miasta winna rozważyć inną lokalizację stacji transformatorowej, na działkach będących własnością innych podmiotów lub w pasie drogi publicznej 1 KD-D, która rozwidlając się w jej środkowym przebiegu stwarza taką możliwość. Rozwiązanie przyjęte w planie jest krzywdzące zdaniem skarżącego, bowiem na jego działkach zlokalizowano dwie uciążliwe inwestycje – ogólnodostępną drogę wewnętrzną 3KDWxs oraz stację transformatorową, co uniemożliwiło w praktyce podział działki A poprzez zawężenie frontu działki od strony planowanej drogi 1 KD-D.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż działki skarżącego na znacznej powierzchni objęte są terenem 11 MN. Niewielkie fragmenty działek objęte są terenem 3KDWxs oraz 1KD-D. Zapisy Planu określają przeznaczenie terenu 11MN jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 3 pkt 1 Planu) dopuszczając równocześnie zachowanie istniejących budynków usługowych i rzemieślniczych, bez prawa ich rozbudowy (§ 8 ust. 1 pkt 6 lit. d Planu). Teren 3KDWxs określono jako teren dróg wewnętrznych (§ 3 pkt 4 Planu), a 1 KD-D jako teren dróg publicznych. Na działce nr A na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009r. o udzieleniu pozwolenia na budowę skarżący wybudował stację kontroli pojazdów. Organ planistyczny dysponował wiedzą o stanie własności jak również o obecnym zagospodarowaniu przedmiotowych terenów i uwzględnił ją w trakcie sporządzania projektu planu. Ustalając lokalizację terenu 2E uwzględniono obecne zagospodarowanie działki nr A tj. stację kontroli pojazdów.
Usytuowanie terenu 2E uwarunkowane jest lokalizacją terenu 1E oraz koniecznością obsługi pozostałych terenów Planu, a także koniecznością uzupełnienia istniejącej i planowanej sieci infrastruktury elektroenergetycznej na terenie objętym Planem, jak i na terenach sąsiednich. Określona w Planie lokalizacja stacji transformatorowej 2E spełnia warunek równomiernych zasięgów obsługi terenów. Wskazanie terenu 2E na działce nr A wynika także z obecnego charakteru zagospodarowania i sposobu użytkowania tej działki w formie stacji kontroli pojazdów. Lokalizacja stacji na terenach sugerowanych przez skarżącego (pas zieleni pomiędzy rozwidleniami drogi 1KD-D) nie jest możliwa z uwagi na zaplanowane tam przeznaczenie – lokalizację drzew i zieleni niskiej.
Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego jakoby lokalizacja trafostacji przesądzała o wyłącznie usługowym charakterze działki A. Organ nie podzielił stanowiska skarżącego w przedmiocie zarzutu uniemożliwienia podziału nieruchomości. Zarówno lokalizacja terenu 2E jak i zakaz lokalizacji innych dróg wewnętrznych niż wyznaczone w Planie nie stanowią przeszkody uniemożliwiającej dokonanie podziału. Pierwotny wariant projektu Planu przewidywał drogę wewnętrzną przecinającą w poprzek działki skarżącego, łączącą drogę 3KDWxs z drogą 4KDWxs. Wariant ten spotkał się za sprzeciwem skarżącego. Droga wewnętrzna przewidziana w pierwszym wariancie Planu przecinałaby budynek usługowy na działce nr A. Projektując zawarty w Planie układ komunikacyjny gmina uwzględniła istniejący stan zagospodarowania i wolę właściciela dla wykorzystania tej działki jak ma to miejsce w chwili obecnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem uznał, iż skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie, jednakże z przyczyn innych aniżeli w niej wymienione. Sąd I instancji wyjaśnił, iż podstawę prawną wniesionej skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 ze zm., dalej jako "u.s.g."). Sąd wyjaśnił, iż wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. zostały spełnione. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały (w zakresie interesu prawnego skarżącego) Sąd I instancji wskazał, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm., dalej "u.p.z.p.").
Sąd wyjaśnił, iż rozpoznając skargę zobligowany jest do kontroli ww. uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie bowiem do treści tego przepisu naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Sąd I instancji wskazał, iż projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został przedstawiony m.in. do zaopiniowania [...] spółka z o.o. Pismem z dnia 26 sierpnia 2010r. [...] spółka z o.o. uzgodnił pozytywnie projekt planu, sugerując, aby zamiast dwóch terenów przeznaczonych pod stacje transformatorowe tj. 2E i 3E zaprojektować jeden na obszarze ZP lub na jednym spośród obszarów sąsiednich. Stosownie do art. 17 pkt 10 u.p.z.p. uzgodniony projekt został wyłożony do publicznego wglądu.
Do projektu planu zostały wniesione uwagi, których nie uwzględniono. W dniu 10 stycznia 2012 r. Rada Miasta Poznania podjęła uchwałę nr XXIV/313/VI/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Spławie – rejon ulicy Glebowej" w Poznaniu i jednocześnie stwierdziła, że plan ten jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji wskazał, iż z art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zauważył, iż z projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i z pisma [...] spółka z o.o. z dnia 19 sierpnia 2010r. wynika, że stacja transformatorowa 2E ma powstać na obszarze oznaczonym symbolem ZP, który stanowi teren zieleni urządzonej. Z załączonej zaś mapy – załącznika nr 1 m.p.z.p. wynika, iż stacja ta – 2E usytuowana została na terenie oznaczonym symbolem MN stanowiącym tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Zatem jak wynika z dokumentacji graficznej organ przyjął usytuowanie stacji transformatorowej oznaczonej symbolem 2E, jednak zmienił przeznaczenie działki z terenu zieleni urządzonej na teren zabudowy mieszkaniowej (tak wynika wprost z załączników graficznych nr 1 stanowiących: pierwotny wariant projektu miejscowego planu i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego). W ocenie Sądu I instancji, organ winien ponownie zwrócić się do [...] spółka z o.o. o uzgodnienie czy możliwe jest usytuowanie przedmiotowej stacji transformatorowej na terenie oznaczonym symbolem MN, czego nie zrobił (brak bowiem w aktach sprawy jakiegokolwiek pisma wskazującego, iż takie uzgodnienie czy pozytywna opinia zostało przez Operatora wydane) i w tym zakresie należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w § 8 pkt 2 ppkt 1. Sąd nie zgodził się z zarzutem skarżącego jakoby lokalizacja trafostacji przesądzała wyłącznie o usługowym charakterze działki nr A. Zapisy planu przewidują bowiem przeznaczenie przedmiotowego terenu pod zabudowę mieszkalną (§ 3 pkt 1 Planu) dopuszczając odstępstwo od tej reguły w postaci zachowania istniejących budynków usługowych i rzemieślniczych, bez prawa ich rozbudowy (§ 8 ust. 1 pkt 6 lit. d Planu).
Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego dotyczącego usytuowania drogi wewnętrznej, z której lokalizacją się nie zgadza, albowiem uniemożliwia mu ona podział nieruchomości i jest niezgodna z § 8 ust. 1 pkt 4 Planu. Sąd I instancji zauważył, iż działka skarżącego nr A posiada dostęp do drogi od strony północnej oznaczonej w Planie symbolem 1 KD-D, od strony południowej dostępność zapewnia ul. S. Skarżący w swoich uwagach złożonych do projektu planu sprzeciwiał się jakiejkolwiek drodze wewnętrznej zlokalizowanej na jego nieruchomościach. Pierwotny wariant projektu Planu (co wynika z załączonej mapy projektu) przewidywał drogę wewnętrzną przecinającą w poprzek działki skarżącego, łączącą drogę 3KDWxs z drogą 4KDWxs. Ponieważ wariant ten spotkał się ze sprzeciwem skarżącego, organ uwzględnił istniejący stan zagospodarowania i wolę właściciela dla wykorzystania tej działki. Dlatego też w ocenie Sądu I instancji zarzuty skarżącego sprowadzają się do kwestionowania przyjętej w Planie koncepcji urbanistycznej, do kształtowania której organy gminy mają prawo w ramach przysługującego im władztwa planistycznego.
W ocenie Sądu I instancji w części usytuowania przebiegu drogi wewnętrznej 3 KDWxs – na części działek nr C,D,E,F oraz w zakresie pozostałych uregulowań zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżącego, ani przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym w tym zakresie należało skargę oddalić orzekając jak w punkcie 3 wyroku. Sąd I instancji mając na uwadze, iż zawarte w § 8 ust. 2 pkt 1 unormowanie dotyczące lokalizacji stacji transformatorowej 2E stanowi istotny element całej regulacji planistycznej poświęconej terenowi 8MN, 9MN, 10MN i 11MN, jako że teren ten w Planie przeznaczony został pod budownictwo mieszkaniowe stwierdził nieważność w tej części uregulowania uchwały oraz odpowiadającego jemu fragmentu części graficznej planu. Z tego względu Sąd I instancji, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."),orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił w punkcie 2 sentencji wyroku, że Uchwała w części objętej stwierdzeniem nieważności nie może być wykonana.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Miasta Poznania reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, iż w piśmie [...] sp. z o.o. uzależniono lokalizację stacji transformatorowej od przeznaczenia pod zieleń publiczną (ZP) terenu, na którym miała być zlokalizowana;
oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- - art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie przyjęcie, że doszło do naruszenia zasad sporządzania planu w wyniku braku ponownego uzgodnienia lub zaopiniowania przez [...] sp. z o.o. lokalizacji stacji transformatorowej;
- - art. 17 pkt 6 lit. a) i b) u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż [...] spółka z o.o. jest organem lub podmiotem uzgadniającym bądź opiniującym projekt planu miejscowego;
- - art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów i niezastosowanie zasady proporcjonalności w sytuacji, gdy interes publiczny w postaci zapewnienia energii elektrycznej dla obszaru zabudowy obiektywnie przeważa nad interesem prywatnym.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w punktach 1, 2 oraz 4 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; zasądzenie na rzecz Rady Miasta Poznania kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz Rady Miasta Poznania kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd I instancji uznał, że skoro [...] spółka z o.o. jako lokalizację stacji transformatorowej wskazała teren ZP (zieleni urządzonej), to lokalizowanie w tym miejscu stacji transformatorowej gdy nie jest to już teren zieleni urządzonej jest sprzeczne z sugestią operatora sieci. Takie założenie jest błędne, gdyż operator sieci posłużył się oznaczeniem widniejącymi na ówczesnej wersji rysunku planu tylko w celu doprecyzowania sugerowanego położenia stacji transformatorowej, nie zaś dlatego, że akurat lepiej byłoby wyznaczyć teren pod lokalizację stacji transformatorowej w ramach terenu zieleni urządzonej. W swoim piśmie operator wskazał, że ma to być teren ZP lub tereny sąsiednie, czyli tereny mieszkaniowe jednorodzinne MN. W gruncie rzeczy operatorowi chodziło o rejon lokalizacji stacji transformatorowej, nie zaś o przeznaczenie terenu (zielni lub mieszkaniowego), z którego zostanie wyodrębniony teren 2E. [...] spółka z o.o. jest bowiem zainteresowana odległością pomiędzy poszczególnymi stacjami transformatorowymi, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie całej sieci elektroenergetycznej.
Dlatego stwierdzenie, iż organ winien zwrócić się czy możliwe jest usytuowanie przedmiotowej stacji transformatorowej na terenie oznaczonym symbolem MN, podczas gdy już sam operator wskazywał, iż ma to być teren ZP lub sąsiedni (MN), jest pozbawione podstaw. Wskazano, iż zapewnienie odpowiedniego doprowadzenia energii elektrycznej dla rozwijającego się też obszaru zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym także na działkach skarżącego, leży niewątpliwie w interesie publicznym. W omawianym stanie faktycznym interes publiczny obiektywnie przeważa nad interesem prywatnym skarżącego, tym bardziej, że sam skarżący skorzysta na rozbudowie sieci elektroenergetycznej, poprzez możliwość zabudowy swoich działek domami mieszkalnymi. Nie doszło zatem do naruszenia wynikającej z Konstytucji RP zasady proporcjonalności, a co za tym idzie nie doszło do przekroczenia przez organy gminy granic przysługującego jej władztwa planistycznego. Dlatego też, nie było podstaw do stwierdzenia nieważności części zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J.N. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako oczywiście bezzasadnej. W przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżący wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ze wskazaniem na konieczność rozważenia zarzutów podniesionych w skardze w zakresie rozważenia innej lokalizacji stacji transformatorowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują jednakże, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był wyłącznie granicami skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą zarówno naruszenia przepisów prawa procesowego jak i przepisów prawa materialnego. Jednakże podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią pochodną zarzutu naruszenia prawa materialnego, stąd ocena zarzutu prawa materialnego determinowała ocenę zarzutów procesowych.
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W rozpoznawanej sprawie nie było jednak usprawiedliwionych przesłanek do zastosowania ww. normy a więc i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części tj. zapisu § 8 pkt 2 ppkt 1 w zakresie lokalizacji stacji transformatorowej na terenie oznaczonym 2E.
Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy. W doktrynie przyjmuje się, że tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu. Są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 17 u.p.z.p. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast przepis art. 17 pkt 6 u.p.z.p. stanowi, że po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno uzyskuje opinię o projekcie planu gminnej lub innej właściwej w rozumieniu art. 8 komisji urbanistyczno – architektonicznej.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, iż organ w związku ze zmianą przeznaczenia terenu - na którym ma być usytuowana stacja transformatorowa - z zieleni urządzonej na teren zabudowy mieszkaniowej, powinien ponownie zwrócić się do [...] Sp. z o.o. o uzgodnienie czy możliwe jest usytuowanie przedmiotowej stacji na terenie oznaczonym symbolem MN. W związku z brakiem ponownego uzgodnienia Sąd I instancji stwierdził nieważność zapisu zawartego w § 8 pkt 2 ppkt 1 zaskarżonej uchwały.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane wyżej stanowisko Sądu I instancji jest wadliwe.
Po pierwsze jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej pismem z dnia 26 sierpnia 2010 r. [...] Sp. z o.o. wyraził pozytywna opinię o lokalizacji stacji transformatorowych, jednocześnie sugerując, aby zamiast dwóch terenów przeznaczonych pod stacje transformatorowe tj. 2E i 3E zaprojektować jeden na obszarze ZP lub na jednym spośród obszarów sąsiednich". Teren ZP znajdował się w pierwotnym projekcie planu na fragmencie obu działek skarżącego. Pozostała część działek skarżącego była wskazana pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną 15MN i częściowo pod drogi publiczne. W toku procedury planistycznej, jeszcze przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu zmieniono numerację terenów, zmieniono układ komunikacyjny, na taki, który w mniejszym stopniu ingerował w działki skarżącego oraz zrezygnowano z wyznaczania na działce skarżącego terenu ZP. W miejscu gdzie się pierwotnie znajdował teren ZP, wyznaczono teren 2E (infrastruktury technicznej - elektroenergetycznej, pod stację transformatorową), a resztę terenu przyłączono do terenu 11MN (zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej).
Tym sposobem, zamiast terenu ZP wyznaczono stosunkowo niewielki teren 2E, a pozostałą część działek skarżącego, która wcześniej wyznaczona była pod zieleń publiczną, przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Tym samym przyjąć należy, iż postulat [...] Sp. z o.o. co do lokalizacji stacji transformatorowej został spełniony. Zgodzić się należy także z organem, iż taka lokalizacja przedmiotowej stacji jest właściwa ze względu na zapewnienie odpowiedniej obsługi w zakresie energii elektrycznej dla tego rejonu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Słusznie także podniesiono w skardze kasacyjnej, iż brak jest podstawy prawnej pozwalającej na stwierdzenie, że zmiana zakładanego w projekcie m.p.z.p. przeznaczenia terenu z zieleni urządzonej na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wymaga uzgodnienia czy też zaopiniowania przez operatora sieci elektroenergetycznej. Bowiem organy opiniujące i uzgadniające projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego określone zostały w art. 17 pkt 6 lit. a i b u.p.z.p., wśród których nie wymieniono operatorów sieci elektroenergetycznych.
Stwierdzić trzeba, iż zasadnie strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że prawo własności w polskim porządku prawnym nie ma charakteru absolutnego. Na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczalna jest ingerencja gminy w prawo własności przysługujące innym podmiotom w celu ustalenia przeznaczenia i zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze (art. 6 ust. 1 tej ustawy), jednak uprawnienie to podlegać będzie różnym obostrzeniom z uwagi przede wszystkim na konstytucyjny charakter ochrony tego prawa (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Prawa Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 1 Protokołu nr 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych w przepisach celów dla osiągnięcia, których ustanawia się określone ograniczenia.
Wprowadzenie, zatem ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wymaga, aby były one wprowadzane dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. Gmina w tym zakresie, dysponując zespołem uprawnień, doktrynalnie określanym władztwem planistycznym, nie może jednak wykonywać ich dowolnie, jak również nadużywać ich. Prawnie wadliwymi będą, bowiem nie tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2004 r. sygn. akt OSK 456/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – https://cbois.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że postanowienia miejscowych planów powinny być realistyczne (możliwe do zrealizowania), a nie ograniczające nadmiernie prawa obywateli chronione konstytucyjnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 83/10).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, iż ingerencja w prawo własności skarżącego jest racjonalna i nie można uznać, aby doszło do przekroczenia granic przysługującego gminie władztwa planistycznego. Bowiem teren 2E stanowi niewielki fragment w porównaniu do wcześniejszego terenu zieleni urządzonej wyznaczonego w obszarze należącym do skarżącego. Nadto na gruncie niniejszej sprawy interes publiczny przeważa nad interesem prywatnym skarżącego, który niewątpliwie również skorzysta z rozbudowy sieci elektroenergetycznej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż zaskarżona uchwała w zakresie usytuowania przebiegu drogi wewnętrznej 3KDWxs – na części działek nr C,D,E,F oraz w zakresie pozostałych uregulowań nie naruszyła interesu prawnego skarżącego, ani przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Wobec zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek z art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał także wniesioną skargę.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 1, w punkcie 2 i w punkcie 4 i w zakresie rozstrzygnięcia punktu 1 wyroku oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.