Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 103/09, oddalił skargę A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] grudnia 2008 r., znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, że po rozpatrzeniu wniosku E. M. z [...] maja 2008 r. Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] z [...] października 2008 r. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59, art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej u.p.z.p., ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w kondygnacji podziemnej oraz zjazdem z ul. [...] na działkach nr ewid. [...], obręb [...], znajdujących się przy ul. [...] w K. Od decyzji organu I instancji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożył A. R. domagając się jej uchylenia. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem A. R. teren inwestycji położony na obszarze wyznaczonym ulicami [...] zabudowany jest budynkami mieszkalnymi wolnostojącymi, jednorodzinnymi o niewielkich rozmiarach, znajdującymi się na działkach o powierzchni od 700 m2 do 900 m2 tworzącymi jednorodną całość, co nie pozwala organowi na uznanie, że wnioskowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację funkcji zabudowy wielorodzinnej występującej w sąsiedztwie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania A. R., zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2008 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] października 2008 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 i art. 52 u.p.z.p. na obszarach pozbawionych planu miejscowego, ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, w drodze decyzji. Organ II instancji wskazał, że wniosek inwestora zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których stanowi art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Ustaleń dla zagospodarowanego obszaru dokonuje się z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 61 ust. 1–5 u.p.z.p., w tym tzw. zasady "dobrego sąsiedztwa", zgodnie z którą wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Za działki sąsiednie przyjmuje się wszystkie działki położone w tzw. "obszarze analizowanym", którego minimalną wielkość i sposób wytyczenia określono w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) dalej rozporządzenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że obszar objęty analizą stanowi część osiedla mieszkaniowego, obejmuje zabudowę ulic [...], gdzie występuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, wielorodzinna i usługowa. W obszarze analizowanym działki o numerach [...] zabudowane są budynkami jednorodzinnymi o wysokości do 8 m, zaś na działkach o numerach [...] znajduje się zabudowa wielorodzinna o wysokości do 15 m, o funkcji wręcz identycznej, jak wnioskowany przez inwestora obiekt.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że ustalenie linii zabudowy nie narusza § 4 ust. 1 rozporządzenia oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). i stanowi przedłużenie linii wyznaczonej przez budynek mieszkalny na działce nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora.
Organ II instancji stwierdził, że ustalanie wskaźnika intensywności zabudowy nastąpiło w zgodzie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, albowiem uwzględniono okoliczność, iż teren inwestycji położony jest w obszarze rozwojowym wykazującym tendencje do intensyfikacji zabudowy i nie przekracza maksymalnej wielkości wskaźnika jaka występuje w tym obszarze (0,45% na działce nr [...], 0,43% na działce nr [...], 0,30% na działce nr [...]), przy średnim wskaźniku zabudowy wynoszącym 0,20%. Szerokość elewacji frontowej określono na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia, ustalając, że w obszarze analizowanym występują budynki o zróżnicowanej szerokości elewacji frontowej od 7 m do 44 m. Średnia szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] wynosi 21 m. Na podstawie przeprowadzonej analizy organ II instancji uznał, że określona przez Prezydenta Miasta K. szerokość elewacji frontowych planowanego budynku nie odbiega w sposób znaczny od istniejącej na tym obszarze zabudowy i nie narusza panującego na tym terenie ładu przestrzennego.
Organ odnosząc się do wskaźnika wysokości stwierdził, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w obszarze analizowanym waha się od 10 m do 15 m (dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych) i od 6 m do 8 m (dla budynków jednorodzinnych). Przyjmując z analizy obszaru średnią wysokość 21 m organ uznał, że wyznaczony parametr w wysokości 10 m jako najniższy jaki występuje w przypadku budynków wielorodzinnych, mieści się w granicach wskaźnika określonego w § 7 ust. 2 rozporządzenia.
Powołując się na analizę urbanistyczną organ II instancji wskazał, że w obszarze analizowanym, na istniejących budynkach jednorodzinnych i wielorodzinnych występują dachy dwuspadowe, wielospadowe i płaskie. W obszarze analizowanym występują dachy w układzie kalenicowym i szczytowym w stosunku do frontu działki. Dla wnioskowanej inwestycji ustalono dach wielospadowy o kącie nachylenia do 40 stopni i wysokość głównej kalenicy dachu stanowiącą wypadkową wynikającą z przyjętego w projekcie budowlanym kąta nachylenia połaci dachowych i rozstawu ścian zewnętrznych budynku.
Organ odwoławczy wskazał, że gabaryty i forma architektoniczna dla budynku objętego wnioskiem, zostały określone zgodnie z przepisami rozporządzenia i pozwalają na zachowanie ładu przestrzennego.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] grudnia 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. R. zarzucając obu rozstrzygnięciom naruszenie art. 61 ust. 1u.p.z.p.
Skarżący zakwestionował ustalenia organu odnoszące się do położenia działki inwestora w obszarze stanowiącym część osiedla mieszkaniowego o zabudowie wielorodzinnej. Podtrzymał również zarzuty podniesione w odwołaniu w kwestii braku kontynuacji funkcji dla nowej zabudowy stwierdzając, iż funkcja mieszkaniowa wielorodzinna znajduje się po drugiej stronie ulicy [...] i z tego względu zdecydowanie różni się funkcjonalnie od obszaru, na jaki miałaby zostać wprowadzona.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznając skargę za niezasadną wskazał, że w przedmiotowej sprawie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., normującego kwestie zagospodarowania przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zostały spełnione.
W ocenie Sądu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało prawidłowej wykładni pojęcia "działka sąsiednia", które zawiera art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p.z. Zdaniem Sądu ani wykładnia literalna, ani celowościowa nie wskazują, że ustawodawca użył wyrażenia "działka sąsiednia" w wąskim znaczeniu odnoszącym się do konieczności sąsiedztwa bezpośredniego opartego na wspólnej granicy pomiędzy działką, na której powstanie inwestycja a działką sąsiednią, czy też dostępności z tej samej drogi publicznej. Obecnie przez pojęcie działki sąsiedniej należy rozumieć nieruchomości znajdujące się także w pewnej odległości od terenu inwestycji.
Sąd I instancji wskazał, że ratio legis art. 61, a w szczególności ust. 1 pkt 1 tego przepisu, było zagwarantowanie ładu przestrzennego, co przemawia za szerokim pojęciem sąsiedztwa uwzględniającego wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Z tego względu okoliczność, że działki na których znajdują się budynki wielorodzinne (o nr: [...]) nie są położone w bezpośrednim sąsiedztwie działek inwestora (nr [...]) nie oznacza, że działki te są pozbawione waloru "działki sąsiedniej" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p.z. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, że są one położone w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego w sposób określony w § 3 rozporządzenia i organ ma obowiązek brać je pod uwagę ustalając wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.
W związku z powyższym, Sąd I instancji za nietrafny uznał zarzut skarżącego w kwestii braku kontynuacji funkcji. Kontynuacja funkcji oznacza bowiem, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Sąd I instancji przyjął, iż w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Skoro w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego wokół działek inwestora, występuje zarówno budownictwo jednorodzinne jak i budownictwo wielorodzinne to wbrew twierdzeniom skarżącego, zdaniem Sądu I instancji, planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego stanowi kontynuację dotychczasowego sposobu zagospodarowania.
Sąd I instancji wskazał, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego w kwestii wadliwego przeprowadzenia analizy. Zarówno w części tekstowej jak i graficznej analiza została sporządzona przez osobę uprawnioną, wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów i jak stanowi § 3 rozporządzenia, analizie poddano teren usytuowany w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki, nie mniejszej niż 50 m wokół działki będącej przedmiotem wniosku. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wylicza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia stanowi: szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.
Stosownie do § 7 ust. 3 w zw. z ust. 1 rozporządzenia, jeżeli wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. W ust. 2 § 5, ust. 2 § 6, ust. 4 § 7 rozporządzenia ustawodawca przewidział możliwość odmiennych rozwiązań niż wynikających z analizy o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia w odniesieniu do wymienionych wskaźników.
Sąd I instancji zaznaczył, iż wyznaczenie cech nowej zabudowy spełnia wymogi przewidziane w powołanych przepisach, albowiem obowiązujące przepisy przy ustalaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczają możliwość uśredniania poszczególnych parametrów jak również możliwość innego ich wyznaczenia, niż to wynika z analizy. To natomiast, że analiza przeprowadzona w rozpatrywanej sprawie dawała takie podstawy, zostało w sposób prawidłowy wykazane przez organy administracyjne orzekające w tej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie, w ocenie Sądu I instancji zwróciło uwagę, że wymagania określone dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu nie odbiegają od takich samych wymagań ustalonych dla istniejącej zabudowy znajdującej się na działkach nr [...], położonych po drugiej stronie ulicy [...], naprzeciwko działek inwestora. Zróżnicowanie zatem zabudowy w otoczeniu obszaru objętego wnioskiem, zdaniem Sądu I instancji, umożliwia przyjęcie wartości, które pozwalają na realizację projektowanej inwestycji, ponieważ będzie ona stanowić kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym, to jest zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i nie wpłynie dysharmonijnie na strukturę funkcjonalno-przestrzenną osiedla.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy zostały ustalone przez organ I instancji z zachowaniem zasady dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie działki skarżącego zabudowa odpowiada charakterystyce urbanistycznej w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. R. i zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu:
- I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 134 § 1, art. 133 § 1 oraz art. 106 § 3 p.p.s.a.,
- 2) art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, iż rozstrzygając przedmiotową sprawę organy naruszyły art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 §1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
- II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- 1) przepisów § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia jak również przepisu art. 54 pkt 2 lit. a/ i lit. d/ w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.,
- 2) art. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej A. R. wskazał między innymi, że mimo iż podnosił w piśmie z [...] marca 2009 r., że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w swoich decyzjach dotyczących analizowanego obszaru orzekło w odmienny sposób niż w niniejszej sprawie, wskazując, że: "(...) teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o wielkich powierzchniach zabudowy i gabarytach zewnętrznych do obszaru zabudowanego budynkami wolnostojącymi mieszkalnymi jednorodzinnymi o niewielkich rozmiarach stanowiących pewną całość (6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych)", to Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie odniósł się do powyższej kwestii. Ponadto, skarżący wskazał, że Sąd I instancji nie rozpoznał wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który skarżący złożył wraz ze skargą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania.
Rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną w aspekcie regulacji prawnej art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., z którego wynika związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej – należy stwierdzić, że zarzuty niniejszej skargi nie mają usprawiedliwionych podstaw.
Chybione są zarzuty podniesione na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. o naruszeniu przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zostały naruszone przez Sąd przepisy art. 134 § 1 oraz 135 § 1 p.p.s.a. Są to przepisy procesowe stanowiące, że Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), oraz że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zauważyć należy, że każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie na podstawie przeprowadzonej oceny zebranego materiału dowodowego z uwzględnieniem regulacji prawnej mającej zastosowanie do ustalonego stany faktycznego.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowią głównie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. "w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".
Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, iż dokonał on kontroli zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2008 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi oraz zjazdem z ul. [...] w K. – w aspekcie wskazanych przepisów prawnych.
Przede wszystkim Sąd ten sprawdził czy zachowano wymogi określone art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kreującym tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Elementy tej zasady szczegółowo przytoczył Sąd w uzasadnieniu, z równoczesnym stwierdzeniem, że w toku wnikliwej kontroli zebranych dowodów – zostały one w pełni zachowane. Istotą wymogów planowania nowej zabudowy na terenie, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego jest ochrona i zachowanie istniejącego na tym terenie ładu przestrzennego. By założenie to spełnione zostało, jak podkreślił Sąd należy dostosować planowaną inwestycję do zabudowy na przedmiotowym terenie pod względem rozwiązań architektonicznych, funkcji zabudowy, rozwiązań wysokościowych i innych. Podstawą ustaleń tych okoliczności, jest analiza terenu, na którym znajduje się działka zainwestowania wg przepisów § 3, 5, 6, 7 ww. rozporządzenia.
Wszystkie wymogi określone przepisami rozporządzenia wykonawczego w ocenie Sądu zostały zachowane i spełnione warunki pozwoliły na wydanie wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy. Ta ocena Sądu I instancji znajduje potwierdzenie w materiałach sprawy. Szczególnie w dokumentacji graficznej stanowiącej załącznik do decyzji gdzie wyznaczono prawidłowo teren analizowany. Z naniesień dotyczących istniejącej zabudowy wynika potwierdzenie, iż znajdując się na nim budynki zarówno jednorodzinne jak i wielorodzinne – a taki zamierza wybudować inwestorka E. M. Słusznie zdaniem Sądu Kasacyjnego Sąd pierwszej instancji powołał stanowisko utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przez pojęcie "działki sąsiedniej" należy rozumieć także nieruchomości znajdujące się w pewnej odległości od działki zainwestowania, ponieważ powierzchnię terenu analizowanego także określają przepisy prawa.
Słuszne jest więc stanowisko ocenne Sądu I instancji, iż wystąpienie na terenie analizowanym zabudowy wielomieszkaniowej – co w sprawie przedmiotowej znajduje miejsce, pozwala na udzielenie inwestorowi decyzji o warunkach zabudowy dla budynku wielomieszkaniowego i spełniony będzie wymóg kontynuacji ładu przestrzennego na tym terenie.
Nie został w świetle powyższych okoliczności naruszony przepis art. 134 § 1 i 133 § 1 ani też 106 § 3 zarzucony w skardze kasacyjnej. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu z dokumentu, gdy jest to niezbędne dla wyjaśnienia wątpliwości i nie spowoduje przedłużenia postępowania. To Sąd rozpoznający skargę ocenia czy taka potrzeba zachodzi wg swego uznania. Nieskorzystanie z możliwości art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może stanowić zarzutu naruszenia ww. przepisu.
W sprawie niniejszej, skoro Sąd I instancji dokonał wnikliwej oceny całości zebranego materiału w sprawie i stwierdził, iż zakwestionowana decyzja wydana została z zachowaniem wszelkich norm prawnych nie naruszając ani prawa procesowego, ani prawa materialnego uzupełnienie dowodów i badanie stanowiska dotyczącego innej sprawy stanowiłoby przekroczenie granic rozpoznawanej przez Sąd skargi.
Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej należy uznać pełną poprawność sporządzonego uzasadnienia wydanego wyroku przez Sąd I instancji zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. gdzie w rozważaniach prawnych Sąd odniósł się do wszystkich wymogów regulacji prawnej zarówno z ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r. jak i mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. Uzasadnił swą ocenę, że wszystkie wymogi prawne prawidłowo zastosowano gwarantując zgodność decyzji z obowiązującym prawem, co w konsekwencji musiało doprowadzić do oddalenia skargi.
Z tych też przyczyn nie mogły odnieść skutku zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w pkt II skargi kasacyjnej jako naruszenie § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury i art. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Sąd I instancji słusznie uznał spełnienie wymogów prawnych i dochowanie ustaleń dla nowej zabudowy i zagospodarowania takich jak stwierdzono przy istniejącej zabudowie na działce [...] położonych po drugiej stronie ul. [...], na przeciwko działek inwestora – gdzie wszystkie te działki objęte były terenem analizowanym w sprawie przedmiotowej.
Ocena Sądu, iż przyjęte w rozstrzygnięciu decyzji rozwiązania gwarantują zachowanie ładu przestrzennego określonego art. 2 pkt 1 ustawy, tworzą harmonijną całość, uwzględniają wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze i kompozycyjno-estetyczne – nie została podważona zarzutami skargi kasacyjnej. Podniesione zarzuty zawierają w znacznej części przytoczenie treści przepisów i teoretyczne komentarzowe ich uzasadnienie, odbiegając od stanu faktycznego niniejszej sprawy i wykazania naruszenia podanych przepisów.
W podsumowaniu rozważań Sądu Kasacyjnego stwierdzić należy bezzasadność wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej co przesądza o jej oddaleniu.
Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.