Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 października 2004 r. sygn. akt 7/IVSA 1093/03 oddalił skargę S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r. [...] którą Wojewoda Małopolski na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji Nr [...] Burmistrza Gminy Uzdrowiskowej w K. z dnia 12 lutego 1999 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia S. K. pozwolenia na remont części budynku mieszkalnego wielorodzinnego, polegający na poszerzeniu otworów okiennych i galerii oraz modernizacji istniejącej i wykonaniu nowej instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym w K. przy ul. K. na działce nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolując zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzja Burmistrza Gminy Uzdrowiskowej w K. z dnia 12 lutego 1999 r. tak, jak to przyjęły organy, została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca – Prawo budowlane. Powyższa decyzja o pozwoleniu na budowę, znacznie zwiększyła zakres robót budowlanych, niż to było określone w decyzji z dnia 21 kwietnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, co wynikało z wówczas obowiązujących przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, i przepisów Prawa budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 1b). Dokonane w trakcie realizacji remontu budynku zmiany w projekcie budowlanym, naruszyły przepisy § 12 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Właściwie też w ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie administracyjne, uznały brak zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na remont budynku, jako rażące naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez niemającą oparcia w przepisach prawa ingerencję w zakres uprawnień właścicielskich. W tym stanie rzeczy, skarga odwołująca się do subiektywnego odczucia "niesprawiedliwości społecznej", nie mogła odnieść zamierzonego skutku i należało ją oddalić.
Pełnomocnik S. K. w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2004 r. jako podstawę kasacji wskazał:
"naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. na treść wydanego w tej sprawie wyroku art. 156 § 1 k.p.a."
Tymczasem zdaniem pełnomocnika S. K. "organ winien zastosować art. 156 § 2 k.p.a., ponieważ wydana przez organ decyzja wywarła nieodwracalne skutki."
Wskazując na powyższe w skardze kasacyjnej wnosi się o:
- – zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, ewentualnie
- – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powołanej dalej jako p.p.s.a., skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Powinna więc zawierać zarzuty oparte na podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., skierowane przeciw zaskarżonemu orzeczeniu sądu, a nie zarzuty przeciw zaskarżonemu aktowi administracyjnemu (decyzji, postanowieniu) tak, jak to uczyniono w rozpoznawanej sprawie.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), powinien dotyczyć sądu pierwszej instancji i wskazywać na przepisy postępowania, w oparciu o które orzekał ten sąd (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, natomiast z urzędu bierze jedynie pod uwagę przesłanki nieważności postępowania (sądowego), wymienione w § 2 tego przepisu, których w niniejszej sprawie nie dostrzeżono.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie odpowiada tym wymogom a pogląd, że w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 156 § 2 k.p.a., a nie § 1 pkt 2 tego przepisu, jest błędny (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, 7 wyd., Warszawa 2005, s. 716 i n.). Zaś rozważania na temat przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego, technicznej niewykonalności i możliwości spowodowania katastrofy budowlanej, zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, są przedwczesne, bowiem nie odnoszą się do przedmiotu tego postępowania.
Pismo S. K. z dnia 3 stycznia 2004 r. (7 stycznia 2005 r. data wpływu do WSA) określone jako "uzupełnienie skargi kasacyjnej", nie mogło być brane pod uwagę przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na brzmienie art. 175 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.