Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 770/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargi E. F. i R. S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 27 października 2020 r., znak: ZOA-VIII.7721.55.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.
E. F. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:
- I. art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzedstawieniu, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rzetelnie stanu sprawy, tj. zgodnie ze stanem faktycznym oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało.
- II. art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i art 145 § 1 pkt 4-5 k.p.a. (traktowanych jak przepisy prawa materialnego) polegające na ich wadliwym zastosowaniu w zw. z art. 52 Prawa budowlanego oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a i 1c p.p.s.a. polegające na ich niezastosowaniu.
Skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły dwie przesłanki do uchylenia dotychczasowej decyzji na rozbiórkę:
- 1. z art 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona – E. F. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; w dotychczasowych orzeczeniach organów i WSA w Lublinie brak jest jakichkolwiek informacji o tym, czy skarżąca odebrała (skutecznie doręczono) decyzję rozbiórkową oraz czy skarżąca E. F. zezwoliła na to, by inwestor dokonał czynności rozbiórkowych; brak zgody powinien skutkować wydaniem decyzji rozbiórkowej nie na inwestora, a na właściciela nieruchomości, gdyż tylko w takiej sytuacji możliwe jest wykonanie nakazu,
- 2. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; taką okolicznością faktyczną jest brak zgody (sprzeciw) właściciela tu: skarżącej E. F. na rozbiórkę; w orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadkach gdy sprawcą samowoli jest inwestor, który w dacie orzekania przez organ nie posiadał prawa do obiektu, wskazanie podmiotu zobowiązanego (tu: w decyzji nakazującej rozbiórkę) powinno uwzględniać wolę właściciela co do tego, czy chce i zezwala, by inwestor - sprawca samowoli - dokonał czynności (tu: rozbiórki).
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 340 zł, zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. mając na uwadze art. 205 § 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne.
Brak jest podstaw pozwalających na uznanie, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, w szczególności stanowisko Sądu I instancji odnoszące się do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sam fakt, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że skarżąca brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubartowie z 24 kwietnia 2015 r., nakazującą inwestorowi R. S. rozbiórkę samowolnej rozbudowy i decyzja została skarżącej doręczona (k. 366 akt administracyjnych).
Podnoszona natomiast przez skarżącą kwestia dotycząca braku jej zgody na dokonanie rozbiórki przez inwestora nie ma nic wspólnego z udziałem w postępowaniu. Nie stanowi również nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi, który wydał decyzję. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji kwestia skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie może być rozpoznawana jedynie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji.
Z tych względów brak było podstaw pozwalających uznać za uzasadnione zarzuty naruszenia art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., a także art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i art 145 § 1 pkt 4-5 k.p.a. (traktowanych jak przepisy prawa materialnego) w zw. z art. 52 Prawa budowlanego oraz art. 145 § 1 pkt 1a i 1c p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
- - ---------------------- 3