Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 718/14 odrzucił skargę R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że R. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną decyzję Wojewody [...]. Do skargi dołączono potwierdzenie dokonania na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przelewu w wysokości 300 zł tytułem wpisu od skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 30 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego wezwany został do usunięcia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego R. S. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 listopada 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 24). Termin upłynął w dniu 13 listopada 2014 r., pełnomocnictwo nie zostało złożone do akt sprawy sądowej. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, skoro w wyznaczonym siedmiodniowym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony, podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.).
Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że obowiązek dołączenia do akt sprawy już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony pełnomocnictwa do występowania przed sądem (sądami) administracyjnym istnieje nawet wówczas, gdyby takie pełnomocnictwo zostało złożone w sprawie administracyjnej toczącej się przed organem administracji.
Skargę kasacyjną o powyższego postanowienia wniósł R. S., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji uznanie, że zachodzą podstawy do odrzucenia skargi.
Z uwagi na powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w toku postępowania reprezentujący skarżącego pełnomocnik przedłożył pełnomocnictwo upoważniające do reprezentowania skarżącego w postępowaniu administracyjnym, jak też składając skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. złożył pełnomocnictwo upoważniające do złożenia skargi do WSA w Gdańsku oraz do reprezentowania przed tym Sądem. Odpisy obu tych pełnomocnictw zostały dołączone do skargi kasacyjnej.
Następnie wskazano, że wyrokiem z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 683/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] marca 2013 r. Zaskarżona decyzja została więc wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego. Zapadła w tej samej sprawie, przy identycznym stanowisku Wojewody [...], że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym tylko interesem faktycznym. W tej sytuacji błędne jest stanowisko Sądu, że pełnomocnik składając w imieniu skarżącego skargę z dnia 25 września 2014 r. powinien był dołączyć ponownie pełnomocnictwo do złożenia skargi oraz występowania przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
W myśl art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez ich pełnomocników. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a.). Obowiązek dołączenia do skargi pełnomocnictwa, jeżeli skargę złożył pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1), stanowi wymóg formalny skargi, którego nieuzupełnienie w terminie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego składając skargę, nie dołączył pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi, nie wykonał również wezwania Sądu o nadesłanie takiego pełnomocnictwa. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji orzekł o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jej braków formalnych.
Powyższej oceny nie mogły zmienić argumenty podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Wskazać bowiem należy, że pełnomocnictwa, na które powołuje się skarżący i których odpisy zostały dołączone do skargi kasacyjnej nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd pierwszej instancji z dwóch powodów. Po pierwsze, pełnomocnictwo z dnia 15 lipca 2013 r. znajdujące się na k. 68 akt sądowych zawierające upoważnienie adw. B. S. do "prowadzenia sprawy złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody [...] oraz do reprezentowania przed w/w Sądem", jak stwierdza sam skarżący, zostało złożone do Sądu wraz ze skargą na wcześniejszą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Przedmiotowe pełnomocnictwo znajduje się w aktach o sygn. akt II SA/Gd 683/13, a więc w innej sprawie sądowadministracyjnej.
Sąd pierwszej nie miał w takiej sytuacji obowiązku poszukiwać pełnomocnictwa w innych aktach sądowych, uwzględniając nawet okoliczność, że zaskarżona decyzja została wydana na skutek uchylenia wcześniejszej decyzji wyrokiem z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 683/13. Po drugie pełnomocnictwo z dnia 11 lutego 2014 r. (k. 69), które jak twierdzi skarżący złożył do akt w toku postępowania administracyjnego, zawiera upoważnienie adw. B.S. do prowadzenia tylko sprawy administracyjnej o wskazanych w tym pełnomocnictwie numerach. Nie jest to więc pełnomocnictwo do występowania w imieniu strony przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powyższe, chybiony okazał się zarzut naruszenia 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.