Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skargi K. i Z. B., C. i S. G., A. G. i W. B. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 600/05 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2001 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i wydano dla [...] Przedsiębiorstwa Budowlanego "B." S.A. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z przyłączami infrastruktury technicznej i niezbędnymi urządzeniami technicznymi związanymi z obiektem na nieruchomości przy ul. S. w S. Powyższy wyrok z dnia 18 sierpnia 2005 r. został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek uchylenia wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1014/04, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 kwietnia 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1814/01, oddalającego skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2001 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku z dnia 28 lutego 2005 r. dokonał wykładni konkretnych przepisów prawa materialnego oraz zawarł ocenę prawną zaskarżonej decyzji, korygującą stanowisko Sądu I instancji wyrażone w wyroku z dnia 13 kwietnia 2004 r., stwierdzając między innymi:
Wadliwa jest decyzja o pozwoleniu na budowę, w której organ nie dokonał sprawdzenia (lub dokonał niewłaściwie) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu m.in. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego).
Nieprawidłowe jest zaliczenie w "ocenie oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko" (opracowanej na zlecenie inwestora) do powierzchni ekspozytywnej, ogrodzenia obsadzonego bluszczem i zielonego dachu". Bez tych bezpodstawnie doliczonych powierzchni, ekspozytywna powierzchnia działki wynosi – 38%, co wskazuje na to, że projekt wykonany został niezgodnie z wymogami obowiązującego planu. Załączone do akt ww. opracowanie, jak każdy dowód w sprawie, wbrew temu co stwierdzono w wyroku Sądu I instancji, podlega ocenie organów orzekających w sprawie.
Wysokość projektowanego budynku, liczona zgodnie z planem i decyzją o wzizt., od poziomu terenu do górnej płaszczyzny stropu nad tą częścią budynku, przekracza 11 m (rys. 10 – Przekroje). Zasadny jest więc zarzut, że projekt budowlany nie jest zgodny z planem i decyzją o wzizt. Badając zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi, organ orzekający obowiązany jest dokonać tego sprawdzenia stosując przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji (art. 6 kpa). W tym przypadku było to rozporządzenie MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, ponownie rozpoznając sprawę, wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako ppsa. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania działki, nie jest zgodny z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S. oraz ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Tym samym zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta S., wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej Prawem budowlanym.
Wojewoda Zachodniopomorski reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2005 r. skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów:
- – art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa Budowlanego w związku z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię zapisów miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. uchwalonego dnia 16 maja 1994 r. przez Radę Miejską w S., dotyczących określenia minimalnej powierzchni ekspozytywnej (MJ 16.3.) i maksymalnej wysokości zabudowy (Z.P.10MJ 8.2.) w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr 704/01.
Wskazując na powyższą podstawę w skardze kasacyjnej wnosi się o:
- - uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie,
- - zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna musi być oddalona, gdyż została oparta na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1014/04, co narusza przepis art. 190 (zdanie drugie) ppsa.
Zgodnie z art. 190 (zdanie pierwsze) ppsa, sąd któremu sprawa została przekazana (art. 185 § 1 ppsa), związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 sierpnia 2005 r., wydany po ponownym rozpoznaniu sprawy, respektując powyższą zasadę wyrażoną w art. 190 (zdanie pierwsze) ppsa, odpowiada prawu.
Zasady wyrażone w art. 190 ppsa, nakładające określone obowiązki na sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania i na stronę wnoszącą skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, wynikają z tego, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne (art. 168 § 1 ppsa) i rodzą konsekwencje wynikające z art. 170 i 171 ppsa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 190 ppsa orzekł, jak w sentencji.