Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017r., sygn. akt VII SA/Wa 567/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjno-Usługowego "I." sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 grudnia 2015r., znak... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 grudnia 2015r., znak:..., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej: k.p.a.) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjno-Usługowego "I." sp. z o. o. z siedzibą w B. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody M. z dnia 25 września 2015r., znak:..., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r., znak:...,
Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Waldemarowi Stecowi pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego w B. na działce nr... wniosło dnia 22 czerwca 2015r. Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjno-Usługowego "I." sp. z o. o. z siedzibą w B., Wnioskująca Spółka szeroko uzasadniała interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności zarówno decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (powołując art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. z 2015r., poz. 199 ze zm.), jak decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalno - usługowego w B. na działce nr.... Zdaniem Spółki, przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa została w niniejszym przypadku spełniona, gdyż decyzję o warunkach zabudowy wydano niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania (wbrew art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującej na dzień orzekania przez organ), a tym samym wadliwe było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Spółka podnosiła, że obowiązujący wówczas miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta B. Nr... z 26 marca 1992r., określał przeznaczanie działki objętej omawianą inwestycją jako tereny zakładów przemysłowych, tereny składów i magazynów, tereny budownictwa i baz zaplecza techniczno-produkcyjnego przedsiębiorstw. Przeznaczenie terenu nie miało charakteru mieszkalnego, a zatem nie mogła być wydana decyzja o warunkach zabudowy dla rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego na działce nr..., a następnie pozwolenie budowlane na taki obiekt.
Wojewoda M. zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do działek nr (...) położonych w B., do załączenia dokumentu graficznego, który określa ich lokalizację w stosunku do działki nr... objętej decyzją Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r. Skarżąca w odpowiedzi przedłożyła żądane dokumenty i obszerne wyjaśnienia.
Postanowieniem z dnia 25 września 2015r., na podstawie art. 61 a § 1 i 2 k.p.a., Wojewoda M. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż brak jest przepisu prawa materialnego, na podstawie, którego wnioskodawcy przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W ocenie Wojewody wnioskodawca nie posiada interesu prawnego wynikającego z ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto, charakter rozbudowy już istniejącego budynku mieszkalno-usługowego nie spowodował dla terenów sąsiednich dodatkowych ograniczeń w funkcjonowania zlokalizowanej tam zabudowy. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zostało zaprojektowane z zachowaniem warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r., nie należy do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia albo mogących pogorszyć stan środowiska.
Organ uznał też, że powoływane przez skarżącego przepisy art. 115, art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jako stanowiące podstawę do przyznania mu statusu strony, nie mają zastosowania przy tego rodzaju zamierzeniu. Wojewoda zauważył, iż w dacie wydania decyzji Burmistrza B., obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta B. Nr... z 26 marca 1992r., który dla terenu objętego pozwoleniem na budowę określał przeznaczenie przemysłowe o symbolu P, ale dopuszczał: "Istniejące budynki mieszkalne, z możliwością poprawy standardów wyposażenia i użytkowania". Na przedmiotowym terenie funkcjonowała już zabudowa mieszkaniowa, nie wprowadzono zatem nowej zabudowy, lecz poprawiono jej użytkowanie.
Po rozpatrzeniu wniesionego przez Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjno-Usługowe "I." sp. z o. o. z siedzibą w B. zażalenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), dalej zw. Prawo budowlane, nie obejmuje swym zakresem działek wnioskodawcy. Ich położenie wyklucza uznanie, że sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu nieruchomości wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U z 2013r., poz. 1409 ze zm.), zw. dalej "rozporządzenie".
Żadna z działek znajdujących się w użytkowaniu wieczystym Spółki nie sąsiaduje bezpośrednio z działką nr ew...., na której znajduje się kwestionowana inwestycja, nie znajdują się one również w obszarze oddziaływania inwestycji, wyznaczonym w oparciu o § 12 (dotyczący odległości budynku na działce budowlanej od granicy), § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 14 (zapewnienie dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) i § 60 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia. Organ nie znalazł również podstaw do uznania, by interes prawny strony wynikał z przepisów prawa innych, niż przytoczone powyżej. Ponadto wskazał, że z akt nie wynika aby sporna inwestycja generowała hałas przekraczający dopuszczalne normy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 grudnia 2015r., skarżąca Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 61a § 1 i 2 w zw. z art. 28 oraz art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. a także art. 28 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż nie posiada przymiotu strony, naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002r. oraz art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w zw. z treścią tabeli 1, załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a także naruszenie zasad praworządności oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażonych w art. 6 i 8 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kontrolując zaskarżone postanowienie wywiódł, że aby dany podmiot uznać za stronę postępowania administracyjnego, w tym prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, jej interes prawny musi być aktualny. Stroną postępowania nieważnościowego jest każdy, kto ma interes prawny lub obowiązek w unieważnieniu danej decyzji - niezależnie od tego, czy brał udział w postępowaniu zwykłym zakończonym tą decyzją, czy też nie.
Sąd wskazał, że z dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r. wynikało, że sporne przedsięwzięcie obejmuje rozbudowę budynku mieszkalno - usługowego w B. na działce nr ew.... (wysokość projektowanej rozbudowy - 5,6 m). Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjno-Usługowe "I." sp. z o. o. z siedzibą w B. nie brało udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r. Swój przymiot strony wywodziło z użytkowania wieczystego działek: (...). Jednak obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, mając na uwadze jej przedmiot, w sposób oczywisty nie mógł obejmować działek wnioskodawcy.
Zdaniem Sądu, położenie działek skarżącej Spółki względem działki nr ew.... wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Żadna z działek znajdujących się w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki nie sąsiaduje bezpośrednio z działką nr ew...., na której znajduje się kwestionowana inwestycja. Budynek objęty decyzją znajduje się w odległości około 21 m od działki drogowej nr ew...., natomiast pozostałe działki Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjno-Usługowego "I." znajdują się w odległości ponad 45 m od kwestionowanej inwestycji.
W ocenie Sądu I instancji, działki Spółki "I." nie znajdują się zatem w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o treść § 12 (dotyczący odległości budynku na działce budowlanej od granicy), § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 14 (zapewnienie dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) i § 60 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Słusznie organ nie dopatrzył się również, aby interes prawny (art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) skarżącej Spółki wynikał z innych przepisów prawa.
Zdaniem Sądu, w szczególności interes prawny w kwestionowaniu decyzji Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r. nie wynika z faktu, iż istnienie spornej inwestycji ma rzutować na działalność Przedsiębiorstwa Handlowo - Produkcyjno - Usługowego "I.". Bezzasadne są twierdzenia, jakoby interes prawny wynikał z art. 113 ust. 2 pkt 1 oraz art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 100, poz. 1085 z późn. zm.). Zarówno art. 113 ust. 2 pkt 1 jak i art. 115 ww. ustawy stanowią przepisy kompetencyjne, tj. takie, które przypisują określonym organom ich kompetencje, zatem nie mogą stanowić źródła interesu prawnego. Rozbudowa budynku mieszkalno - usługowego nie powoduje emisji hałasu przekraczającego dopuszczalne normy na nieruchomości skarżącej Spółki.
Natomiast odwrotna relacja, co do emisji hałasu, nie daje podstaw do uznania za stronę, bowiem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wyraźnie wskazuje kierunek mogących wystąpić ograniczeń w zagospodarowaniu działek sąsiednich. Fakt, iż decyzja dotyczy rozbudowy niewielkiego budynku mieszkalno-usługowego oraz odległości od działek skarżącej, wskazują w sposób ewidentny o braku podstaw do uznania Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjno-Usługowego "I." sp. z o. o. z siedzibą w B., za stronę nadzwyczajnego postępowania.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że skoro z żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wynikało w sposób oczywisty, że podmiot je wnoszący nie ma interesu prawnego, organ miał prawo odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.
Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej zw. p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjno-Usługowe "I. sp. z o.o. z siedzibą w B. zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- I) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. w szczególności:
- a) art. 61a § 1 i 2 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), a także art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z treścią art. 115 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dn. 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 100, poz. 1085 ze zm.) w zw. z treścią tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. j. Dz. U. 2014r., poz. 112 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, iż spółka nie posiada przymiotu strony postępowania w niniejszej sprawie - w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy;
- b) art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z treścią art. 115 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z treścią tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku - poprzez błędne przyjęcie, iż Spółka nie posiada przymiotu strony postępowania w niniejszej sprawie:
- II) istotne naruszenie przepisów postępowania:
- a) art. 28 w zw. art. 157 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżącej spółce nie przysługuje prawo do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r., Nr..., znak:... - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- b) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie jako podstawy utrzymania niezgodnego z prawem postanowienia w mocy;
- c) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w związku z uznaniem, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, podczas gdy z akt sprawy wynika, że skarga winna zostać uwzględniona
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie zatem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a., gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.
Istotą niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie, czy Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjno-Usługowe "I." sp. z o.o. z siedzibą w B. posiada interes prawny, uzasadniający jej udział w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy, że wniosek o stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Waldemarowi Stecowi pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego w B. na działce nr..., która wydana została na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 12 sierpnia 2002r., która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Obowiązujący wówczas plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 marca 1992r. (uchwała Rady Miasta B. Nr...) określał dla terenu objętego pozwoleniem na budowę przeznaczenie przemysłowe o symbolu P, dopuszczając jednak "istniejące budynki mieszkalne, z możliwością poprawy standardów wyposażenia i użytkowania". Na przedmiotowym terenie funkcjonowała już zabudowa mieszkaniowa, nie wprowadzono zatem nowej zabudowy, lecz poprawiono jej użytkowanie.
Skarżąca kasacyjnie Spółka, która nie brała udziału w tym postępowaniu, aktualnie wywodzi swój przymiot strony z użytkowania wieczystego działek: (...), które nabyła po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji. Jednak żadna z tych działek, na co wskazały organy oraz Sąd I instancji nie sąsiaduje z dz. nr..., jak również nie leży w obszarze oddziaływania tej działki w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Bezsporne jest, że budynek objęty decyzją znajduje się w odległości około 21 m od działki drogowej nr ew...., natomiast pozostałe działki Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjno-Usługowego "I." znajdują się w odległości ponad 45 m od kwestionowanej inwestycji.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że swój interes prawny Spółka wywodzi z faktu, że "zaskarżona inwestycja znajduje się w obszarze oddziaływania określonym w treści § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z uwagi na hałas emitowany przez przedsiębiorstwo Spółki". W ocenie skarżącej kasacyjnie, mylne jest uznanie przez organy i Sąd I instancji, że usytuowanie zaskarżonej inwestycji nie powoduje ograniczenia związanego z zagospodarowaniem działek strony skarżącej; organ ochrony środowiska prowadzi bowiem wobec Spółki postępowanie kontrolne w przedmiocie poziomu hałasu emitowanego przez przedsiębiorstwo Spółki, m.in. w punktach pomiarowych znajdujących się na terenie zaskarżonej inwestycji. W wyniku zaistnienia funkcji mieszkalnej na nieruchomości znajdującej się na obszarze przemysłowym funkcjonowanie przedsiębiorstwa Spółki w zakresie emitowanego hałasu stanowi w odniesieniu do tejże nieruchomości (dz. nr...) naruszenie norm określonych w tabeli nr 1 do załącznika rozporządzenia. Dzieje się tak, pomimo że Spółka działa na podstawie i zgodnie z pozwoleniem zintegrowanym Starosty Powiatu Brzeskiego z 3 sierpnia 2008r.
Zatem interes prawny w kwestionowaniu decyzji Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r. nie wynika z faktu, iż istnienie spornej inwestycji rzutuje na działalność Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjno-Usługowego "I.", gdyż położenie działek skarżącej Spółki względem działki nr ew.... wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Rozbudowa budynku mieszkalno-usługowego nie powoduje emisji hałasu przekraczającego dopuszczalne normy na nieruchomości skarżącej Spółki.
Należy zauważyć, że Spółka wywodzi swój interes prawny z własnego oddziaływania na nieruchomość, której dotyczy pozwolenia na rozbudowę. Jednak fakt, że to Spółka narusza dopuszczalne dla nieruchomości nr... normy hałasu nie daje podstaw do uznania jej za stronę niniejszego postępowania. Przepis art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wyraźnie wskazuje, że przez obszar oddziaływanie rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Argument Spółki, że decyzja o pozwoleniu na rozbudowę, z powodu emitowanego przez Spółkę poziomu hałasu na działkę inwestycyjną (inwestycja zrealizowana na podstawie pozwolenia na rozbudowę z dnia 24 września 2002r.) ma wpływ na funkcjonowanie jej zakładu i godzi w racje ekonomiczne i gospodarcze związane w szczególności z treścią pozwolenia zintegrowanego, przemawia za przyznaniem Spółce interesu faktycznego, a nie prawnego.
Słusznie uznał Sąd I instancji, że odległość inwestycji od działek skarżącej oraz fakt, iż decyzja dotyczyła rozbudowy niewielkiego budynku mieszkalno-usługowego, który w żaden sposób nie oddziałuje na nieruchomości skarżącej Spółki, wskazują w sposób oczywisty o braku podstaw do uznania Przedsiębiorstwa Handlowo - Produkcyjno - Usługowego "I." sp. z o. o. z siedzibą w B. za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na rozbudowę.
W związku z tym, organ prawidłowo zastosował art. 61a § 1 i 2 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i zarzut naruszenia tych przepisów nie jest usprawiedliwiony. Podobnie jak zarzut naruszenia art. 115 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w zw. z treścią tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Jak słusznie podniósł Sąd I instancji przepisy art. 115 i art. 113 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy określają kompetencje organów, nie mogąc stanowić źródła interesu prawnego Spółki. Rozporządzenie zaś określa normy hałasu (nie obowiązujące w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę), których przedmiotowa inwestycja nie przekraczała w dacie wydania decyzji, jak i obecnie, co jest okolicznością niesporną.
Nie są także usprawiedliwione z powyższych względów zarzuty naruszenia art. 28 w zw. art. 157 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżącej Spółce nie przysługuje prawo do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 24 września 2002r. oraz art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie jako podstawy utrzymania niezgodnego z prawem postanowienia w mocy. Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a., nie naruszając wskazanego w skardze kasacyjnej art. 133 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak wyroku.
- - ---------------------- 10