Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1002/05 wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2005 r. oddalił skargę J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2005 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nałożenia kary za wycięcie drzew.
W uzasadnieniu wyroku przedstawiono następujące argumenty:
Podstawy wznowienia postępowania zostały precyzyjnie określone w art. 145 § 1 i 145 a kpa i jako wyjątek od zasady nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, iż samo sformułowanie w skardze o wznowienie postępowania zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania, nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie i że postępowanie może być wznowione (postanowienie SN z 26 marca 1999 r. sygn. akt III AO 5/99 OSNIAP i US 14/2000, poz. 564). Tym bardziej brak jest podstaw do wznowienia jeżeli skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał się tylko werbalnie na podstawy wznowienia wskazując jedynie art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 8 kpa.
Sąd wskazał, że skarżący nie skonkretyzował żadnej podstawy wznowienia określonej w tych przepisach. Nie wskazał też żadnych dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, które okazały się fałszywe w rozumieniu art. 145 § 2 kpa. Nie wskazał też nowych istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji ale nie były znane organowi, który ją wydał. Wszystkie podnoszone okoliczności były w dacie wydania kwestionowanej decyzji znane skarżącemu a więc również z uwagi na treść art. 148 § 1 kpa nie mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania.
Również decyzja z dnia 31 maja 2004 r. umarzająca postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie dwóch drzew z działki przy ul. W. w W., nie stanowi decyzji, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 kpa albowiem nie była ona podstawą wydania kwestionowanej decyzji o ustaleniu kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia wydanej 6 grudnia 2000 r.
Na powyższy wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. W. reprezentowany przez adwokata.
W skardze zarzuca:
- - naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 8 kpa polegające na błędnej jego wykładni i niewłaściwym zastosowaniu a w szczególności na błędnym przyjęciu, iż nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania,
- - naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wskazania na jakich dowodach Sąd się oparł a jakim nie dał wiary, nierozpoznanie istoty sprawy poprzez brak analizy dokumentów dotyczących zezwolenia na wycięcie drzew.
Wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu zarzutów wskazał, że decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej została wydana zanim organ rozpoznał wniosek o zezwolenie na wycięcie drzew a decyzja w przedmiocie tego wniosku została wydana dopiero 31 maja 2004 r. Skarżący wywodzi, że skoro organy bez rozpoznania wniosku o zezwolenie na wycięcie drzew wszczęły postępowanie w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za wycięcie drzew bez zezwolenia i wydały decyzję, to już z tego względu wniosek o wznowienie postępowania powinien być uwzględniony. Skarżący przyznał, że dokonał wycięcia drzew przed rozpoznaniem wniosku o zezwolenie na ich wycięcie gdyż był ponaglany przez ekipę budowlaną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zaś z urzędu bierze pod uwagę ewentualne przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 tego przepisu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd, uzasadnienie ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna jest więc bardzo sformalizowanym środkiem prawnym i z tego względu obwarowana jest przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 i 3 ustawy P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta o zarzut wskazany w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy P.p.s.a. tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że skargę kasacyjną można oprzeć o zarzut naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd (porównaj wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 12/04 opublikowany w ONSA i WSA Nr 1/04 poz. 11). Natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skierowany przeciwko wyrokowi, a nie decyzji administracyjnej i nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok NSA z 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany w ONSA i WSA Nr 1/04 poz. 12, wyrok NSA z 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK 1149/04 niepublikowany).
Postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i Sąd rozpoznając skargę stosuje przepisy tej ustawy, nie zaś przepisy kpa. Podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów tej ustawy. Nie można zatem czynić Sądowi zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazując wyłącznie przepisy procedury administracyjnej.
Zarzuty kasacyjne w niniejszej sprawie zostały sformułowane nieprawidłowo. Zarzut naruszenia prawa materialnego przywołuje wyłącznie przepisy procedury administracyjnej tj. art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 8 kpa, których to przepisów Sąd nie stosował w sprawie. Natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazuje jakim przepisom Sąd uchybił. Treść zarzutów prowadzi jednak do wniosku, że skarżący zarzuca w istocie naruszenie przepisów postępowania polegające na błędnym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania i wadliwym sporządzeniu uzasadnienia wyroku. Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że są bezpodstawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na decyzję odmawiającą wznowienia postępowania w uzasadnieniu wyroku wskazał na brak podstaw do wznowienia postępowania. Sąd odniósł się do wniosku o wznowienie postępowania, w którym skarżący przywołał wprawdzie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawowo określonym przesłankom ale nie skonkretyzował żadnej z podstaw wznowienia. Nie przytoczył bowiem ani jednej okoliczności, która pozostawałaby w związku ze wskazanymi przesłankami wznowieniowymi. Określenie podstaw wznowienia tylko poprzez przywołanie poszczególnych punktów art.145 § 1 kpa nie oznacza, że wniosek opiera się na takich podstawach i że postępowanie może zostać wznowione. Skoro skarżący nie skonkretyzował podstaw wznowienia postępowania a jedynie przywołał ustawowe przesłanki wznowienia wskazując na art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 8 kpa to rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny, który uznał, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania.
W sytuacji gdy Sąd kontrolował legalność decyzji w zakresie istnienia podstaw bądź ich braku do wznowienia postępowania, nie zachodziła potrzeba dokonywania analizy dowodów zebranych w sprawie dotyczącej zezwolenia na wycięcie drzew. Zarzut wadliwości uzasadnienia, której skarżący upatruje w braku tej analizy jest więc bezpodstawny.
Z powyższych względów na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.