Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargi A. Sp. z o.o. w W. (dalej jako "skarżąca spółka") i B. w A. (dalej jako "skarżące stowarzyszenie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Augustów z [...] maja 2013 r. odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości U., gmina Augustów, woj. podlaskie, składającej się z dwóch elektrowni wiatrowych i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpiła skarżąca spółka. Wniosek dotyczył czterech elektrowni wiatrowych, a łączna moc farmy wiatrowej wynosić miała 8,4 MW.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Augustowie w opinii z [...] marca 2012 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej jako "ustawa środowiskowa").
Decyzją z [...] maja 2013 r. Wójt Gminy Augustów odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości U., gmina Augustów, woj. podlaskie składającej się z 2 elektrowni wiatrowych.
Odwołanie od decyzji organu I Instancji wniosła skarżąca spółka.
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w oparciu o wniosek inwestora niespełniający wymogów prawnych, który składał się z karty informacyjnej przedsięwzięcia przedłożonej w celu uzyskania decyzji środowiskowej. Organ I instancji samodzielnie zakwalifikował ten dokument jako wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, natomiast wniosek ten inwestor złożył dopiero 2 lipca 2012 r. Wniosek, podobnie jak wcześniej złożona karta informacyjna, nie zawierał kompletnej dokumentacji w postaci kopii mapy ewidencyjnej i wypisu z rejestru gruntów, obejmujących przewidywany teren realizacji przedsięwzięcia i obszar jego oddziaływania.
Ponadto organ nie dokonał ustalenia kręgu stron w postępowaniu, niezależnego od udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. Stronami postępowania mającego za przedmiot ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, poza inwestorem, właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości przewidzianej pod inwestycję są też właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich położonych w granicach obszaru oddziaływania inwestycji. W niniejszym postępowaniu organ I instancji nie dokonał także rozróżnienia między kręgiem stron, a kręgiem podmiotów reprezentujących społeczeństwo, o czym świadczy traktowanie C. w A. jak strony i przesyłanie tej organizacji pism inwestora, a także zawieszenie postępowania na wniosek organizacji uczestniczącej w postępowaniu na podstawie art. 44 ustawy środowiskowej, a nie art. 28 k.p.a.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prowadził postępowanie w zakresie realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z dwóch wiatraków, a nie czterech, tak jak wskazano we wniosku. Organ I instancji w obwieszczeniu wskazał, że postępowanie niniejsze dotyczy czterech wiatraków, ale następnie w piśmie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku wniósł o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch wiatraków, co spowodowało uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia o połowę mniejszego. Organ odwoławczy zaznaczył, że art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej przewiduje możliwość korekty pierwotnego wniosku, co do wariantu przedsięwzięcia i rozstrzygania o tym w drodze decyzji w sytuacji, gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę.
Jednak zmiana wariantu przedsięwzięcia w trakcie postępowania jest dopuszczalna dopiero po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko i wymaga jednoznacznego stanowiska inwestora. Z akt sprawy nie wynika żeby Wójt Gminy Augustów występował do inwestora o uzyskanie jego zgody i uzyskał jednoznaczne stanowisko wnioskodawcy w tej kwestii.
Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przeprowadził ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jedynie w części, bowiem uzyskane zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej stanowiska organów współdziałających nie odnosiły się do tego samego przedsięwzięcia, a zatem nie został właściwie zrealizowany jeden z trzech głównych elementów (wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 8b ustawy) składających się na ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko. Drugi z elementów oceny (wymieniony w art. 3 ust. 1 pkt 8c ustawy), dotyczący zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu, został jedynie częściowo zrealizowany. Organ I instancji w trakcie całego postępowania podawał do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania, przystąpieniu do przeprowadzania oceny, przedmiocie decyzji, organie właściwym do wydania decyzji, możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją, możliwości składania uwag i wniosków oraz o wydanej decyzji, jednak przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli po zebraniu wymaganego materiału dowodowego, nie wyznaczył 21-dniowego terminu do zgłaszania uwag i wniosków, zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej.
Taki termin organ wyznaczył przedwcześnie, bo w obwieszczeniu z 4 lipca 2012 r., a więc jeszcze przed uzyskaniem końcowego stanowiska organów uzgadniających. Pozbawiło to społeczność lokalną możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym, a także uniemożliwiło jednoznaczne zbadanie, które uwagi i wnioski społeczeństwa powinny być rozpatrzone zgodnie z art. 37 ustawy środowiskowej, a które należało pozostawić bez rozpatrzenia na podstawie art. 35 tej ustawy. Organ I instancji w ogóle nie zrealizował trzeciego z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 8a ustawy, tj. nie dokonał samodzielnej weryfikacji raportu złożonego do akt sprawy w lipcu 2012 r. Wójt Gminy Augustów uwzględnił jedynie jeden, krytyczny element opinii, sporządzonej w kwietniu 2013 r. przez biegłego powołanego przez Komendę Powiatową Policji w Augustowie dla potrzeb zupełnie innego postępowania, dotyczący metodyki obliczeń zakresu akustycznego oddziaływania przedsięwzięcia.
Dodatkowo organ odwoławczy wskazał na naruszenie przez organ I instancji zasady przezorności i prewencji. Organ odwoławczy nie podzielił wskazanych w decyzji argumentów przemawiających za wydaniem decyzji negatywnej, ponieważ organ I instancji nie uwzględnił wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym wziął pod uwagę jedynie negatywne stanowisko mieszkańców obszaru realizacji inwestycji.
Skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego wniosło skarżące stowarzyszenie oraz skarżąca spółka.
Oddalając skargi Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymienił kilkanaście uchybień proceduralnych popełnionych podczas prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy Augustów, z których zdecydowana większość mogła mieć wpływ na wynik sprawy, zaś organ odwoławczy nie miał kompetencji do ich usunięcia.
W ocenie Sądu I instancji, do uchybień proceduralnych organu I instancji, nie nadających się usunąć w postępowaniu odwoławczym należało nieustalenie kręgu stron postępowania w świetle art. 28 k.p.a. tj. osób, na których nieruchomości będzie oddziaływać inwestycja. Postępowanie było prowadzone z udziałem społeczeństwa i na podstawie art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a. Jednak zdaniem Sądu I instancji, organ powinien zindywidualizować strony postępowania, a więc właścicieli działek, na które będzie oddziaływać inwestycja. Do tego konieczna była dokumentacja w postaci kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczeniem obszaru oddziaływania inwestycji i wypis z rejestru gruntów. Ta dokumentacja została dołączona przez inwestora dopiero 2 lipca 2012 r. jako element wchodzący w skład raportu oddziaływania na środowisko, zaś postępowanie administracyjne wszczęto trzy miesiące wcześniej (na skutek wniosku z 14 marca 2012 r.).
W ocenie Sądu I instancji, w postępowaniu doszło również do naruszenia art. 73 ust. 1 i art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, bowiem organ samodzielnie przyjął wariant proponowany w raporcie jako najkorzystniejszy (tj. budowę 2 elektrowni wiatrowych, a nie 4 wbrew wnioskowi inwestora). Organ nie zażądał od inwestora zmiany stanowiska co do przedmiotu objętego pierwotnie postępowaniem administracyjnym.
Sąd I instancji podzielił także argumentację organu odwoławczego w zakresie naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 33 ust. 1 pkt 7, art. 79 ust. 1 oraz art. 66 ustawy środowiskowej. Naruszenie tych przepisów polegało na tym, że organ I instancji nie wszystkie informacje podawał do publicznej wiadomości. Obwieszczeniem z 19 kwietnia 2013 r. zawiadomił społeczeństwo o zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego z możliwością zapoznania się do dnia 10 maja 2013 r. Natomiast 17 maja 2013 r. Prokurator Rejonowy w Augustowie zgłosił swój udział w postępowaniu i jako dowód dołączył opinię (ze sprawy o sygn. Ds. 1083/12) dotyczącą poprawności wykonania raportu oddziaływania na środowisko "Farmy wiatrowej zlokalizowanej w rejonie miejscowości [...]" w zakresie oddziaływania akustycznego na ludzi i środowisko. Organ nie powiadomił stron ani społeczeństwa o złożeniu opinii, czym naruszył w sposób istotny art. 10 k.p.a., bowiem ta właśnie opinia stała się podstawą do wydania decyzji przez Wójta Gminy Augustów z dnia [...] maja 2013 r.
Sąd I instancji podzielił także zarzut, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji nie przeanalizował wszystkich warunków z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, a przede wszystkim nie dokonał weryfikacji raportu złożonego przez inwestora, zaś swoją decyzję odmowną oparł o opinię dr. W.B. z kwietnia 2013 r. złożoną do akt przez Prokuratora. Zgodnie z art. 66 ustawy środowiskowej raport powinien zawierać wymienione tam enumeratywnie składniki, które podlegają weryfikacji organu, wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Dopuszczalny jest dowód przeciwny, ale wówczas analizą i oceną organ powinien objąć ustalenia obu dowodów.
Zdaniem Sądu I instancji, powyższe uchybienia były na tyle istotne, że stanowiło podstawę zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka.
W pierwszej kolejności spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego.
Po pierwsze, art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 12, art. 15, art. 77 § 1 i art. 136 k.p.a. przez błędną wykładnię i uznanie, że organ odwoławczy miał uzasadnione podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i wydania decyzji kasacyjnej w sprawie bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zgodnie z art. 136 k.p.a. W ocenie spółki, na skutek naruszenia tych przepisów doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz zasady szybkości postępowania administracyjnego.
Po drugie, art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej przez ich błędne niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że organ odwoławczy trafnie wydał decyzję kasacyjną i odmówił wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia, podczas gdy planowane przedsięwzięcie jest zgodne ze wszystkimi wymaganiami określonymi w przepisach prawa, w szczególności wymogami z zakresu ochrony środowiska.
Po trzecie, art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 1 i 2 oraz art. 140 k.p.a. przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji bezzasadne uznanie, że organ odwoławczy w sposób należyty wykazał w uzasadnieniu decyzji zasadność podjęcia decyzji kasacyjnej w sprawie, podczas gdy decyzja taka powinna być wyczerpująco i szczegółowo uzasadniona.
Po czwarte, art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a. przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że w przypadku, gdy w sprawie zachodzą przesłanki do dokonywania doręczeń w trybie obwieszczeń na podstawie art. 49 k.p.a. (tj. w sprawie od początku ustalono, że liczba stron postępowania przekracza 20), należy pomimo to zawsze dokonać indywidualizacji stron postępowania, co przeczy ratio legis i funkcji wymienionych przepisów.
Po piąte, art. 44 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej w związku z art. 31 § 3 k.p.a. przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji bezprawne i niespójne przyjęcie, że błędem po stronie organu I instancji było traktowanie C. w A. jako uczestnika postępowania na prawach strony, na co wskazywało doręczanie tej organizacji pism inwestora. Spółka podkreśliła, że podmiot ten został dopuszczony do postępowania na mocy postanowienia Wójta z [...] września 2012 r., a Sąd I instancji w sposób oczywisty traktował C. w A. jako uczestnika postępowania na prawach strony, rozpatrując skargę tej organizacji na decyzję organu odwoławczego.
Po szóste, art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie, że ustawa ta nakłada na organ prowadzący postępowanie środowiskowe obowiązek podawania wszystkich informacji dotyczących postępowania do publicznej wiadomości, podczas gdy art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej zawiera wyczerpujące, enumeratywne wyliczenie informacji podlegających takiemu publicznemu ogłoszeniu, które nie może podlegać dowolnemu rozszerzeniu.
Po siódme, art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 61 § 1 k.p.a. przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji brak dostrzeżenia okoliczności prawnej, że postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej jest typowym postępowaniem wszczynanym na wniosek strony, co powoduje, że wniosek ten może być w toku postępowania uzupełniony lub modyfikowany, także co do zakresu planowanego przedsięwzięcia.
Ponadto skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., a także w związku z art. 328 § 2, art. 210, art. 211, art. 212 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., przez brak rozpoznania twierdzeń i dowodów przedstawionych na poparcie zarzutów skargi. W ocenie spółki, w rezultacie doszło do oparcia się na okolicznościach niedotyczących tej sprawy sądowoadministracyjnej, m.in. niewłaściwe odwołanie się do faktu wydania w sprawie z wniosku inwestora kolejnej kasacyjnej decyzji organu odwoławczego z [...] stycznia 2014 r., mającej w ocenie Sądu I instancji uzasadniać nielogiczną tezę, że rozważania w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem "straciły na aktualności".
Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 ust. 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji powoływanego w toku postępowania istotnego naruszenia przez organ odwoławczy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także na braku odniesienia się i weryfikacji przez Sąd I instancji rażąco błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ odwoławczy. W ocenie spółki dotyczy to m.in. błędnego ustalenia, że wniosek inwestora nie był kompletny, podczas gdy wniosek ten został uzupełniony o wszelką wymaganą przez ustawę środowiskową dokumentację zanim w sprawie wypowiedziały się ostatecznie organy uzgadniające i opiniujące. Dotyczy to także założenia, że organ I instancji samodzielnie zmienił zakres ocenianego przedsięwzięcia z 4 do 2 turbin, podczas gdy wniosek inwestora został zmieniony w toku postępowania, a względem zmienionego wniosku przeprowadzono pełna ocenę oddziaływania na środowisko, włącznie z uzgodnieniami zmienionego zakresu przedsięwzięcia przez organy współdziałające w sprawie.
W konsekwencji pominięto, że w postępowaniu przed organem odwoławczym nie doszło do wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co skutkowało rażącym naruszeniem zasad postępowania dowodowego określonych w wyżej wymienionych przepisach.
Po trzecie, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. przez brak dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku okoliczności, które w ocenie Sądu I instancji stanowić miały uzasadnione podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., podczas gdy zastosowanie tego przepisu wymaga wnikliwego i wyczerpującego uzasadnienia.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, a także zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, chociaż uzasadnienie wyroku Sądu I instancji jest częściowo nieprawidłowe.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze należy podkreślić, że chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 7, art. 12, art. 15, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 140 k.p.a. oraz w związku z art. 136 k.p.a. z powodu ich błędnej wykładni. Przede wszystkim nie są to przepisy prawa materialnego jak błędnie to podniesiono w tym zarzucie kasacyjnym. Ponadto Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że organ odwoławczy miał uzasadnione podstawy do zastosowania w tej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. i wydania decyzji kasacyjnej biorąc pod uwagę zakres koniecznego do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zgodnie z art. 136 k.p.a. W szczególności organ I instancji nieprawidłowo wyznaczył 21-dniowy termin do zgłaszania uwag i wniosków, przewidziany w art. 33 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. Właściwy organ wyznaczył bowiem przedwcześnie ten termin, ponieważ już w obwieszczeniu z 4 lipca 2012 r., czyli jeszcze przed uzyskaniem końcowego stanowiska organów uzgadniających.
Spowodowało to, że zainteresowana społeczność nie miała możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym, oraz uniemożliwiło prawidłową ocenę zgłoszonych uwag i wniosków społeczeństwa, które powinny być rozpatrzone zgodnie z dyspozycją art. 37 ustawy środowiskowej, a w szczególności tych, które powinny być rozpatrzone na podstawie art. 35 tejże ustawy. Ponadto, co także słusznie podniesiono, organ I instancji nie dokonał także prawidłowej weryfikacji raportu w ramach oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 8a ustawy środowiskowej.
Z kolei wbrew zarzutowi kasacyjnemu, zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, właściwy organ przed wydaniem decyzji środowiskowej bez zbędnej zwłoki podaje do publicznej wiadomości informacje o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją tej sprawy oraz miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, a zakres podmiotowy i przedmiotowy tej niezbędnej dokumentacji obejmuje także raport w rozumieniu art. 66 ustawy środowiskowej, jego załączniki jak i inne powiązane z nim dokumenty.
Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 66 ust. 1 pkt 5 opis wskazanych wariantów w raporcie musi (a nie tylko może) zawierać analizę wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Natomiast w raporcie o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko w pkt 3 pt. "Analiza możliwych wariantów rozwiązań technicznych w energetyce wiatrowej (s. 105–120) przedstawiono tylko wariant I poprawiony przez inwestora (s. 105–110), wariant "0" niepodejmowania przedsięwzięcia (s. 100–115) oraz wariant alternatywny – najkorzystniejszy dla środowiska (s. 115). Uzasadnienie wyboru wariantów jest bardzo lakoniczne, a także, co należy podkreślić, wariant "0", tj. niepodejmowania przedsięwzięcia, w żadnym przypadku nie jest w obowiązującym stanie prawnym dopuszczalnym wariantem realizacji takiego przedsięwzięcia w świetle art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej.
Jest to rozwiązanie prawne zgodne z prawem unijnym i orzecznictwem TSUE (por. wyrok NSA z 20 marca 2014 r. II OSK 2564/12, Lex nr 1511156 oraz wyrok NSA z 20 maja 2014 r. II OSK 2999/12). Tego rodzaju wady postępowania dowodowego powodowały konieczność zastosowania w tej sprawie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. oraz w związku z art. 141 § 4 k.p.a. jako podstawy prawnej wydanej decyzji kasacyjnej przepisu. Wbrew zarzutom kasacyjnym, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest prawidłowe. Stąd też chybione są również zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., a także w związku z art. 328 § 2, art. 210, art. 211, art. 212 k.p.c. oraz w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a.
Należy także zaznaczyć, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 66 ustawy środowiskowej z powodu jego niewłaściwego zastosowania lub błędnej wykładni.
Po drugie, w skardze kasacyjnej zasadnie podniesiono, że wniosek inwestora został prawidłowo zmodyfikowany, jeżeli chodzi o zakres przedsięwzięcia, z czterech do dwóch turbin, już na etapie postępowania przed organem I instancji. Powyższe uchybienie nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., biorąc pod uwagę podniesione wyżej wady postępowania dowodowego, które powodowały konieczność zastosowania w tej sprawie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a.
Po trzecie, zasadnie także podniesiono w skardze kasacyjnej, że w tej sprawie ma zastosowanie przepis art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a. odnośnie zawiadomienia stron w tym postępowaniu o wydanych decyzjach i innych czynnościach organu. Dlatego też indywidualizacja stron postępowania może służyć tylko ustaleniu czy liczba stron tego postępowania przekracza 20. Należy jednak podkreślić, że dokumentacja w tym zakresie dostarczona została przez inwestora dopiero 2 lipca 2012 r., biorąc pod uwagę kopię mapy ewidencyjnej z ustaleniem obszaru oddziaływania przedsięwzięcia i wypisu z rejestru gruntów, zaś postępowanie wszczęto z wniosku inwestora już 14 marca 2012 r. (por. wyrok NSA z 6 maja 2014 r. r. sygn. akt II OSK 2615/12, Lex nr 1475205).
Po czwarte, słusznie także podniesiono w skardze kasacyjnej, że PTTK Oddział w Augustowie został dopuszczony do udziału w postępowaniu jako organizacja społeczna działająca na prawach strony, a nie jako strona postępowania w rozumieniu art. 44 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej, będącego przepisem lex specialis wobec art. 31 § 1 i § 2 k.p.a. Powyższe uchybienie także nie miało wpływu na wynik tej sprawy, biorąc pod uwagę, co podkreślono nawet w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji rozpatrzył skargę tej organizacji społecznej na decyzję kasacyjną organu odwoławczego jako uczestnika postępowania na prawach strony.
Dlatego też ponownie rozpatrując te sprawę organ I instancji będzie także zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. związany oceną prawną i wskazaniami dotyczącymi dalszego postępowania wyrażonymi w tym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.