Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2826/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia oświadczenia woli nabycia obywatelstwa polskiego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2012 r. nr [...].
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.
Decyzją z [...] października 2012 r. Minister Spraw Wewnętrznych, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez L. N. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2012 r., odmawiającej na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353 ze zm.) przyjęcia od skarżącej oświadczenia woli nabycia obywatelstwa polskiego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł, że skarżąca, obywatelka [...], złożyła w dniu 2 sierpnia 2012 r. przed Wojewodą oświadczenie o woli nabycia obywatelstwa polskiego na podstawie art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy. Z dniem 15 sierpnia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2012 r. poz. 161), która uchyliła obowiązującą w dacie złożenia wniosku przez skarżącą ustawę z 1962 r. Jednak stosownie do przepisu art. 66 ustawy z 2009 r. o obywatelstwie polskim, postępowanie wszczęte na podstawie ustawy z 1962 r. i niezakończone przed dniem 15 sierpnia 2012 r. toczy się według przepisów dotychczasowych. W związku z tym przedmiotową sprawę organy rozpoznały w oparciu o dotychczas obowiązującą ustawę o obywatelstwie polskim z 1962 r.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organy ustaliły, że skarżąca jest córką R. i H., urodziła się w dniu [...] marca 1971 r. w miejscowości A. w [...], legitymuje się paszportem [...]. W dniu [...] lutego 2005 r. w Warszawie zawarła związek małżeński z ówczesnym obywatelem [...] – H. E.. Postanowieniem z [...] stycznia 2008 r. Prezydent RP nadał mężowi skarżącej obywatelstwo polskie. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Wojewoda zezwolił skarżącej na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Organy wskazały, że zgodnie z art. 10 ustawy o obywatelstwie polskim cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i który pozostaje co najmniej 3 lata w związku małżeńskim z osobą posiadającą obywatelstwo polskie, nabywa to obywatelstwo, jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na osiedlenie się albo 3 lat i 6 miesięcy od dnia zawarcia związku małżeńskiego z osobą posiadającą obywatelstwo polskie złoży odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i organ ten wyda decyzję o przyjęciu oświadczenia.
W zgodnej ocenie obu organów, skarżąca spełniła tylko dwie przesłanki nabycia obywatelstwa polskiego, tj. zamieszkuje na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się i złożyła oświadczenie w terminie 6 miesięcy od dnia uzyskania zezwolenia na osiedlenie się. Nie zawarła jednak związku małżeńskiego z osobą posiadającą w dniu zawarcia małżeństwa obywatelstwo polskie, co warunkuje przyjęcie oświadczenia woli nabycia obywatelstwa polskiego. Z uwagi na bezsporną okoliczność nabycia przez męża skarżącej obywatelstwa polskiego w dniu [...] stycznia 2008 r., w chwili zawarcia związku małżeńskiego ze skarżącą (w dacie [...] lutego 2005 r.) był on obywatelem [...].
Jednocześnie organy wyjaśniły, że niniejsza decyzja nie zamyka skarżącej możliwości nabycia obywatelstwa polskiego w innym trybie, w szczególności w trybie art. 18–29 ustawy o obywatelstwie polskim z dnia 2 kwietnia 2009 r.
Skargę do sądu administracyjnego na wyżej opisaną decyzję Ministra wniosła skarżąca, żądając uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym skuteczne oświadczenie woli może złożyć tylko ten cudzoziemiec, który zawarł związek małżeński z osobą posiadającą w dniu zawarcia małżeństwa obywatelstwo polskie. W ocenie skarżącej brzmienie art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim nie wskazuje na okoliczność, że nie może ona nabyć tego obywatelstwa. Interpretacja cytowanego przepisu w sposób dokonany przez organy prowadzi do wniosku, że alternatywą dla skarżącej byłby rozwód i ponowne zamążpójście zaraz po uzyskaniu przez jej męża obywatelstwa polskiego. Organy, zdaniem skarżącej, powinny oprzeć się na przepisach Konstytucji RP, bowiem jej mąż, jako obywatel Polski winien być traktowany na równi z innymi obywatelami (jednakowa ochrona jego prawa do życia w rodzinie) i nie może być dyskryminowany pod żadnym względem.
Ponadto skarżąca podniosła, że w postępowaniu o udzielenie jej zezwolenia na osiedlenie się Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, że powstałe wątpliwości interpretacyjne treści przepisu dotyczącego warunków udzielenia zezwolenia na osiedlenie się powinno być rozstrzygane z uwzględnieniem jednej z zasad konstytucyjnych, iż każdy obywatel jest równy wobec prawa. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja zapadła na skutek powierzchownej interpretacji ustawy o obywatelstwie polskim; organy, w przypadkach wątpliwych, winny sięgać do praw jako całościowego zbioru obowiązujących zasad i rozstrzygać w interesie strony oraz zgodnie z przepisami.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Podstawą prawną orzekania przez organy administracji w sprawie był art. 10 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim, w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 sierpnia 2006 r., określonym przez ustawę z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz.U. Nr 144, poz. 1043). Zgodnie z treścią ustępu 1 oraz 1a tego artykułu, cudzoziemiec pozostający co najmniej 3 lata w związku małżeńskim zawartym z osobą posiadającą obywatelstwo polskie, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się może nabyć obywatelstwo polskie, jeżeli w terminie 3 lat i 6 miesięcy od dnia zawarcia związku małżeńskiego z osobą posiadającą obywatelstwo polskie albo 6 miesięcy od dnia uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na osiedlenie się złoży odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i organ ten wyda decyzję o przyjęciu oświadczenia woli. Dla skutecznego nabycia obywatelstwa polskiego wystarczy, że cudzoziemiec dochowa jednego z ww. terminów.
Przepis ten wskazuje zatem, że dla uzyskania obywatelstwa polskiego w trybie tzw. uproszczonej naturalizacji niezbędne jest spełnienie 3 przesłanek:
- – pobyt na terytorium RP na podstawie zezwolenia na osiedlenie się;
- – pozostawanie co najmniej 3 lata w związku małżeńskim zawartym z osobą posiadającą obywatelstwo polskie oraz
- – złożenie oświadczenia o woli uzyskania obywatelstwa polskiego w jednym z zakreślonych w przepisie terminów.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca dochowała terminu 6-miesięcznego od dnia [...] marca 2012 r., w którym uzyskała zezwolenie na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ stosowne oświadczenie woli złożyła w dniu 2 sierpnia 2012 r. Zdaniem organów nie spełniła jednak wszystkich przesłanek z art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, bowiem nie zawarła związku małżeńskiego z osobą posiadającą obywatelstwo polskie. Małżonek skarżącej w dacie zawarcia małżeństwa ([...] lutego 2005 r.) był obywatelem [...], nie posiadał jeszcze obywatelstwa polskiego, które uzyskał dopiero w dniu [...] stycznia 2008 r.
W ocenie Sądu powyższe stanowisko organów obu instancji jest błędne. Wykładnia językowa art. 10 ust. 1 omawianej ustawy nie wskazuje na to, że warunkiem koniecznym do spełnienia przesłanki skutecznego złożenia oświadczenia o woli nabycia obywatelstwa jest zawarcie związku małżeńskiego z osobą posiadającą obywatelstwo polskie w dacie ślubu. Przepis ten określa jedynie niezbędny czas trwania związku małżeńskiego z osobą posiadającą takie obywatelstwo (co najmniej 3 lata). Takiego warunku nie można również wyprowadzić z art. 10 ust. 1a omawianej ustawy, ponieważ określa on jedynie terminy, w których musi zostać złożone oświadczenie przez cudzoziemca ubiegającego się o nabycie obywatelstwa polskiego w trybie uproszczonej naturalizacji.
Ustawodawca określił 2 alternatywne terminy (na co wskazuje połączenie ich przyimkiem "albo"): 6 miesięcy od dnia uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na osiedlenie się albo 3 lata i 6 miesięcy od dnia zawarcia związku małżeńskiego z osobą posiadającą obywatelstwo polskie. Jeśli zatem cudzoziemiec pozostający w związku małżeńskim z osobą posiadającą obywatelstwo polskie przez co najmniej 3 lata (bez względu na to czy osoba ta w dacie zawierania małżeństwa była obywatelem polskim) złożył odpowiednie oświadczenie w terminie 6 miesięcy od dnia udzielenia zezwolenia na osiedlenie, to spełnione są warunki określone w art. 10 ust.
1. Jeśli natomiast spóźni się ze złożeniem takiego oświadczenia (od decyzji zezwalającej na osiedlenie upłynęło ponad 6 miesięcy), to ma możliwość jego złożenia, jeżeli nie upłynęło 3 lata i 6 miesięcy od daty zawarcia związku małżeńskiego z osobą, która posiadała obywatelstwo polskie. A zatem od statusu obywatela w dacie zawierania związku małżeńskiego uzależniony jest jedynie bieg terminu do złożenia stosownego oświadczenia określonego w art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim.
Reasumując, przepis art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim ma zastosowanie także wówczas, gdy w chwili zawarcia związku małżeńskiego małżonek cudzoziemca nie posiadał obywatelstwa polskiego, a nabył je po zawarciu związku małżeńskiego, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 1098/06, Lex nr 421504, wyrok NSA z 20 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1939/10, Lex nr 1132120).
Odnosząc powyższe wywody do okoliczności sprawy Sąd wskazał, że skarżąca spełniła przesłanki określone w art. 10 ust. 1 i 1a ustawy o obywatelstwie polskim, bowiem pozostawała ponad 3 lata w związku małżeńskim z osobą posiadającą obywatelstwo polskie oraz w terminie 6 miesięcy od uzyskania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej złożyła oświadczenie woli w sprawie obywatelstwa polskiego. Możliwość nabycia obywatelstwa polskiego w uproszczonej procedurze naturalizacyjnej jest m.in. konsekwencją przyjęcia przez Polskę Konwencji o obywatelstwie kobiet zamężnych z dnia 20 lutego 1957 r. (Dz.U. z 1959 r. Nr 56, poz. 334). Na mocy tego aktu, umawiające się państwa zobowiązały się do wprowadzenia w swoim ustawodawstwie uproszczonej procedury naturalizacyjnej, która stwarza możliwość względnie szybkiego nabycia obywatelstwa przez żonę ich obywatela, będącą cudzoziemką, w porównaniu ze sposobami jego nabycia poza tą procedurą.
Podstawowym celem uproszczonej procedury naturalizacyjnej jest więc umożliwienie osiągnięcia jednolitości obywatelstwa w małżeństwie. Powołana Konwencja o obywatelstwie kobiet zamężnych nie stawia żadnych warunków co do stażu małżeństwa przy stosowaniu procedury naturalizacyjnej. Ustawodawca uznał, że ma to być związek trwały, stąd w ustawie o obywatelstwie polskim przyjęto okres 3 lat.
Ponadto należy również wskazać, że z dniem 26 sierpnia 2006 r. ustawodawca wprowadził zmiany w art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, ustanawiając w analizowanym przepisie możliwość nabycia obywatelstwa polskiego ("może nabyć" w miejsce "nabywa"). Przez takie ujęcie dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim organy administracji państwowej mają pewną swobodę w podejmowaniu decyzji o przyjęciu złożonego przez cudzoziemca oświadczenia woli nabycia obywatelstwa polskiego również w uproszczonej procedurze naturalizacyjnej. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza z kolei załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków (art. 7 k.p.a.).
Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę ocenę prawną wskazaną przez Sąd, stosownie do wyników postępowania wyjaśniającego, zgodnie z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. wyda decyzję wraz z uzasadnieniem, odpowiadającym wymogom z art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego – art. 10 ust. 1 i 1a ustawy o obywatelstwie polskim. Z tego względu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2012 r. nr [...].
Minister Spraw Wewnętrznych wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
- 1) błędną wykładnię art. 10 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. Nr 28, poz. 353 ze zm.) polegającą na uznaniu, że przepis art. 10 ust. 1 ustawy "ma zastosowanie także wówczas, gdy w chwili zawarcia związku małżeńskiego małżonek cudzoziemca nie posiadał obywatelstwa polskiego, a nabył je po zawarciu związku małżeńskiego", a ca za tym idzie, 3 letni okres pozostawania w związku małżeńskim jest niezależny od posiadania przez małżonka obywatelstwa polskiego przez ten okres,
- 2) błędną wykładnię art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1a ustawy polegającą na uznaniu, że od statusu obywatela w dacie zawierania związku małżeńskiego uzależniony jest jedynie bieg terminu do złożenia stosownego oświadczenia określonego w art. 10 ust. 1 ustawy,
- – co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw.
W oparciu o te zarzuty wnosił o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie
- 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, w przypadku o którym stanowi art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz
- 3) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, według norm prawem przepisanych.
L. N. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sadowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia przez błędną wykładnię art. 10 ust. 1 i art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1a ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353 ze zm.) nie jest zasadny. W zaskarżonym wyroku Sąd przeprowadził prawidłową wykładnię rozpoznając sprawę sądowoadministracyjną. Nie jest zatem prawidłowa wykładnia przyjęta przez organy rozpoznające sprawę wyprowadzająca w oparciu o wykładnię językową z regulacji art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim przesłankę warunkującą nabycie obywatelstwa polskiego w uproszczonej procedurze – przesłankę zawarcia przez cudzoziemca związku małżeńskiego z osobą posiadającą obywatelstwo polskie w dniu zawarcia związku małżeńskiego.
Należy w pełni podzielić stanowisko przyjęte w wyroku z 20 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1939/10 "Warunkami skorzystania z trybu uproszczonego jest to, aby cudzoziemiec pozostawał co najmniej 3 lata w związku małżeńskim z osobą, która jest obywatelem polskim (przy czym nie jest tu decydująca chwila zawarcia małżeństwa), w dacie składania oświadczenia woli małżonek musi być obywatelem polskim, małżonek musi posiadać zezwolenie na osiedlenie się (zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego, WE, prawo stałego pobytu) – termin do złożenia oświadczenia powinien być w takim przypadku liczony od uzyskania zezwolenia na osiedlenie się.
Poprzednie sformułowanie art. 10 ust. 1 ustawy w swej treści jest takie samo, gdyż w projekcie ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz.U. Nr 144, poz. 1043 ze zm.), którą to ustawą zmieniono art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim nie wskazywano na żadne przyczyny zmiany przesłanek stosowania procedury uproszczonej i wprowadzenia dalszych ograniczeń stosowania trybu uproszczonego. Brak jest zatem podstaw do uznania, że intencją ustawodawcy było ograniczenie możliwości nabycia obywatelstwa do przypadków, w których cudzoziemiec składający oświadczenie woli nabycia obywatelstwa polskiego zawarł związek małżeński z obywatelem polskim, który obywatelstwo posiadał już w dacie zawarcia związku, tym bardziej, że stanowiłoby to odejście od postanowień Konwencji. Należy więc przyjąć, że celem zmiany było ujednolicenie terminologii z ustawą o cudzoziemcach, gdzie w art. 64 użyto sformułowania "zawartym".
Potwierdza to uzasadnienie projektu ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. w którym wskazano jedynie, że ustawodawca wprowadził zmianę ww. przepisu w związku z koniecznością ujednolicenia prawa podyktowaną obecnością Polski w Unii Europejskiej. Głównym zamierzeniem było rozstrzygnięcie wzajemnych relacji pomiędzy ustawą o wjeździe na terytorium RP, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin a pozostałymi ustawami, w tym ustawy o obywatelstwie polskim. Zmiany miały charakter jedynie porządkujący i eliminujący ewentualne sprzeczności w istniejącym systemie prawnym, które mógłby powstać po wejściu w życie projektowanej ustawy.
Nie można więc uznać, że dokonana w art. 10 ust. 1 zmiana sformułowania poprzez dodanie "zawartym" doprowadziła do zmiany treści przepisu. Uznać zatem należy, że przepis ten odnośnie przesłanki dotyczącej pozostawania co najmniej 3 lata w związku małżeńskim z osobą posiadającą obywatelstwo polskie ma taką samą treść, jak poprzednio.
Dodać należy, że nie można stosować rozszerzającej interpretacji ustawy o obywatelstwie polskim, gdyż przy tej interpretacji należy kierować się duchem Konwencji o obywatelstwie kobiet zamężnych, do której Polska przystąpiła w 1959 r.
Należy również zwrócić uwagę, że powołana Konwencja nie uzależnia stosowania uproszczonej procedury nabycia obywatelstwa od tego, że małżonek cudzoziemca ma posiadać w dniu zawierania związku małżeńskiego obywatelstwo tego państwa, o którego nabycie występuje cudzoziemiec. Jak już podkreślono wyżej celem wprowadzenia przez państwa związane Konwencją "specjalnej uproszczonej procedury naturalizacyjnej" było umożliwienie kobietom nabycie obywatelstwa męża względnie szybko i w uproszczony sposób w porównaniu ze sposobem nabycia obywatelstwa poza tą procedurą.
(...) warunkiem koniecznym wynikającym z ust. 1 art. 10 ustawy o obywatelstwie polskim jest, aby cudzoziemiec był współmałżonkiem obywatela polskiego oraz pozostawał z nim w związku co najmniej 3 lata. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim kładzie nacisk na niezbędny czas trwania związku małżeńskiego (3 lata), a nie – (...) – na status małżonka cudzoziemca w dniu ślubu. Przesłanka posiadania obywatelstwa polskiego przez współmałżonka musi być spełniona w dniu złożenia oświadczenia woli nabycia polskiego obywatelstwa przez cudzoziemca". Zmiana z dniem 26 sierpnia 2006 r. art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim polegała na zastąpieniu określenia "nabywa" określeniem "może nabyć". Konsekwencją prawną tej zmiany było wprowadzenie w miejsce decyzji związanej, decyzji o charakterze uznaniowym, a zatem spełnienie przez cudzoziemca przesłanek określonych w tym przepisie nie oznacza obowiązku organu wydania decyzji o przyjęciu oświadczenia.
Wprowadzona zmiana nie daje zatem podstaw do wykładni art. 10 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim w zakresie przesłanki zawarcia związku małżeńskiego z osobą posiadającą obywatelstwo polskie w dniu zawarcia tego związku.
Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadnie Sąd zastosował środek wobec zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji skoro przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy naruszono prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.