Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wniesioną przez G. H. i M. H. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] nakazującą G. i M. H. na mocy art. 37 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) likwidację samowolnie wybudowanego zbiornika na nieczystości ciekłe zlokalizowanego na posesji w W. ul. [...] poprzez jego opróżnienie, zasypanie komór materiałem sypkim (np. piaskiem) i rozebranie płyty przykrywającej komory wraz z włazami i odpowietrzeniem.
W uzasadnieniu powyższego wyroku stwierdzono, że zbiornik został wybudowany przed 1.
- 01. 1995 r. bez pozwolenia na budowę, przy czym odległość ściany zbiornika od ogrodzenia od strony drogi publicznej wynosi 0,55 m, a od ogrodzenia z sąsiednią posesją 1,05 m.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż fakt realizacji przedmiotowego zbiornika przed 1.01.1995 r. skutkuje tym, iż do likwidacji skutków samowoli budowlanej zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane, bowiem zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.
07. 1994 r. Prawo budowlane do obiektów, których budowę zakończono przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których, przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne nie stosuje się art. 48, lecz przepisy dotychczasowe.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu administracji odnośnie przyjętej podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji, stwierdzając iż za koniecznością zastosowania art. 37 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przemawia lokalizacja zbiornika i jego stan (brak izolacji), co powoduje zagrożenie dla zdrowia i środowiska. Nadto Sąd stwierdził, iż odnośnie przedmiotowego obiektu nie jest możliwa jego legalizacja, bowiem żadna zmiana czy też przeróbka nie sprawi, że zbiornik ten nie będzie w dalszym ciągu usytuowany ok. 1 m od granicy z sąsiadem czy też 55 cm od drogi publicznej.
W ocenie Sądu I instancji rozstrzygnięcie organu jest zasadne, a to skutkuje oddaleniem wniesionej skargi na mocy art. 151 ustawy z dnia 30.
- 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Skargę kasacyjną wniosła G. H. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 37 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane.
W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej przedstawiono zarzuty kierowane do organu administracji, a dotyczące braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w szczególności stosownych badań, analiz, które pozwoliłyby na stwierdzenie czy zbiornik ma właściwą izolację. Niezależnie od tego, strona skarżąca stwierdziła, że wielkość działki uniemożliwia takie usytuowanie zbiornika, które byłoby zgodne z przepisami prawa budowlanego. Nadto skarżąca stwierdziła, iż zbiornik istnieje już od ok. 1972 r., datę dokładnie trudno jest wskazać.
W konkluzji swych wywodów skarżąca wniosła o odstąpienie od likwidacji zbiornika, gdyż w efekcie liczna rodzina zostanie pozbawiona możliwości korzystania z urządzeń sanitarnych.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej.
Oceniając w tym aspekcie zarzuty skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że są one chybione.
Zaaprobowana zaskarżonym wyrokiem decyzja administracyjna wydana została w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) stanowiący, że obiekty budowlane lub ich części, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Powyższy przepis będący materialnoprawną podstawą zaskarżonego orzeczenia został przyjęty w konsekwencji dokonania ustalenia, że realizacja przedmiotowego obiektu nastąpiła bez pozwolenia na budowę w 1982 r. Tych ustaleń w sposób skuteczny strona skarżąca w postępowaniu przed organem, a następnie Sądem I instancji nie podważyła.
Zważywszy na powyższe Sąd Wojewódzki trafnie przyjął, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Stosownie bowiem do treści art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), obowiązującej od 1 stycznia 1995 r., organy administracyjne powinny odpowiednio stosować do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy dotychczasowe. Sytuację prawną sprawców tzw. samowoli budowlanej ustawodawca zróżnicował, przyjmując jako kryterium - zakończenie budowy przed dniem 1 stycznia 1995 r. Jeżeli budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. inwestor ponosi konsekwencje samowoli budowlanej według stosowanych odpowiednio przepisów dotychczasowych, tj. ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane.
Nie może być mowy o błędnym zastosowaniu w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z. 1974 r. zważywszy na lokalizację przedmiotowego zbiornika i brak jego izolacji. Na te wszystkie kwestie zwrócono zresztą uwagę w toku przeprowadzonych z udziałem strony skarżącej oględzin.
Tak więc odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, iż prawidłowo jako podstawę prawną orzeczenia o rozbiórce powołano art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., co słusznie też potwierdził Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Z przytoczonych wyżej względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, skargę kasacyjną należało oddalić na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).