Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1400/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 55814 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych.
W dniu [...] marca 2017 r. pełnomocnik Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu złożył wniosek o uzupełnienie ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz organu. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że w sprawie złożona została odpowiedź na skargę kasacyjną, domagając się oddalenia skargi kasacyjnej oraz zasądzenia kosztów postępowania. Pełnomocnik wskazał na podstawę prawną uzasadniającą zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Jednym z takich orzeczeń jest orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż art. 209 P.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a.
Stosownie do brzmienia art. 204 pkt 1 P.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Zgodnie zaś z treścią art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego osobistego stawiennictwa strony.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 j.t.) bowiem zgodnie z przepisami przejściowymi (§ 21) obowiązującego od 1 stycznia 2016 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Postępowanie kasacyjne zostało wszczęte w dniu 30 lipca 2014 r. a zatem przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. zaś zakończone zostało dopiero w dniu 26 stycznia 2017 r.
Wskazać należy, że przepisy rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. nie określają stawki minimalnej wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną, a zatem analogicznie należało przyjąć stawkę ustaloną za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie jest to stawka określona w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik organu nie był obecny na rozprawie kasacyjnej w dniu 26 stycznia 2017 r. a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r. oddalił skargę kasacyjną T. S., nie orzekając jednak o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu. W związku z powyższym zasadne było uzupełnienie powyższego wyroku w tym zakresie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 2 i § 3 w związku z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, orzekł jak w sentencji.