Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. z siedzibą w S. (dalej: Stowarzyszenie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 23 grudnia 2015 r. B. S.A. z siedzibą w S. (dalej: inwestor) zwrócił się do Wójta Gminy Kaczory o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] na działkach o numerze ewidencyjnym [...].
Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Wójt Gminy Kaczory dopuścił Stowarzyszenie do udziału na prawach strony w postepowaniu.
Decyzją z [...] lutego 2017 r. Wójt Gminy Kaczory ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej k.p.a.), w związku z art. 71 ust. 1, ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.; dalej: ustawa środowiskowa) oraz § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71; dalej: rozporządzenie).
Odwołanie od tej decyzji wniosło Stowarzyszenie.
Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił między innymi, że teren przedsięwzięcia sąsiaduje bezpośrednio od strony północnej z budynkami Zakładu [...], od strony wschodniej z zakładową Kotłownią, za którą znajduje się oczyszczalnia ścieków, od strony południowej z budynkami magazynowymi, składem węgla dla kotłowni, natomiast od strony zachodniej z budynkami warsztatowymi i oczkiem wodnym. Najbliżej położone budynki mieszkalne znajdują się w odległości około 900 m w kierunku południowo-zachodnim od planowanego przedsięwzięcia.
W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w uzasadnieniu decyzji przedstawił etapy procedury postępowania z udziałem społeczeństwa. Organ I instancji zamieścił również wyjaśnienia dotyczące uwag i wniosków. Organ I instancji zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w szczególności przez podanie do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania i przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz informacji o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy i miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu., Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, raport zawiera wszelkie niezbędne elementy.
Stowarzyszenie wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie zostało prawidłowo zostało zaliczone do przedsięwzięć, o których stanowi § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia. Sąd I instancji powołał się na z art. 2 pkt 14 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2015 r., poz. 478 ze zm.). Jak wskazał inwestor, głównym wsadem planowanej instalacji będzie mączka mięso-kostna, będąca produktem ubocznym produktów pochodzenia zwierzęcego. W ocenie Sądu I instancji, kwalifikacja prawna przedsięwzięcia nie budzi wątpliwości. Wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia, z akt sprawy nie wynika, że biomasę stanowiącą główny materiał wsadowy stanowią padłe zwierzęta.
Sąd I instancji podkreślił, że warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia zostały pozytywnie uzgodnione z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska Poznaniu (postanowienie z [...] października 2016 r.) oraz pozytywnie zaopiniowane postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pile z [...] marca 2016 r.
Sąd I instancji stanął na stanowisku, że w postępowaniu został zapewniony udział społeczeństwa w rozumieniu art. 29 – 38 ustawy środowiskowej. Organ podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania i przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz informację o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy i miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu wraz ze wskazaniem możliwości składania uwag i wniosków, w tym o sposobie, terminie i miejscu ich składania. Nastąpiło to zarówno w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy Kaczory, jak i przez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Sołectwa w Śmiłowie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie.
Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11) lit. c) ustawy środowiskowej. Polegało to na uznaniu, że społeczeństwu został zapewniony udział w postępowaniu, w sytuacji, gdy nie została ogłoszona informacja o przedsięwzięciu w prasie o odpowiednim zasięgu,
Ponadto Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 66 ust. 1 pkt 3b) ustawy środowiskowej. Polegało to oddaleniu skargi, pomimo, że organ administracji publicznej nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie, wskazujących na szeroką działalność uczestnika postępowania, która to działalność wpływa na środowisko, i nieprawidłowo uznał, że raport jest kompletny. W ocenie Stowarzyszenia, raport nie zawiera wszystkich wymaganych prawem informacji, dotyczących powiązań wnioskowanego przedsięwzięcia z inną działalnością inwestora.
Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, pomimo wniosku stowarzyszenia o rozpoznanie sprawy na rozprawie, sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu na niejawnym, ponieważ Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 374 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19).
Po drugie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11) lit. c) ustawy środowiskowej. Przede wszystkim art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej dzieli się na 10 punktów, a skarżący kasacyjnie nie wskazał właściwej jednostki redakcyjnej tego przepisu. Ponadto, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c) ustawy środowiskowej, ilekroć w ustawie jest mowa o podaniu informacji do publicznej wiadomości, rozumie się przez to ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, w postępowaniu został zapewniony udział społeczeństwa w rozumieniu przepisów ustawy środowiskowej. Właściwy organ podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania i przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz informację o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy i miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu wraz ze wskazaniem możliwości składania uwag i wniosków, w tym o sposobie, terminie i miejscu ich składania.
Nastąpiło to zarówno w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy Kaczory, jak i przez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Sołectwa w Śmiłowie. Obwieszczenie na tablicy ogłoszeń jest obwieszczeniem w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c) ustawy środowiskowej. Natomiast ogłoszenie w prasie o odpowiednim zasięgu nie było w tym postępowaniu konieczne, ponieważ obowiązek ten dotyczy tylko projektów dokumentów wymagających udziału społeczeństwa, a więc projektów dokumentów wymagających przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, o których stanowi art. 46 i art. 47 ustawy środowiskowej.
Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 66 ust. 1 pkt 3b) ustawy środowiskowej. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3b) ustawy środowiskowej, raport powinien zawierać informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że nie w każdym przypadku konieczne jest uwzględnienie przedsięwzięć znajdujących się okolicy przedsięwzięcia objętego raportem, ale tylko w sytuacji, gdy przedsięwzięcia te na siebie oddziałują lub będą oddziaływać (a więc gdy ich oddziaływania się kumulują).
Norma z art. 66 ust. 1 pkt 3b) ustawy środowiskowej nie dotyczy zatem wszystkich przedsięwzięć inwestora, nawet jeżeli znajdują się na terenie tej samej gminy i oddziałują na środowisko. Z treści raportu wynika, jakie instalacje znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, co jak prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, podlegało weryfikacji właściwych w tej sprawie organów. Natomiast niewystarczające jest dla podważenia tych ustaleń lakoniczne wskazanie, że inwestor prowadzi na terenie gminy zakład utylizacyjny, kotłownię i oczyszczalnię ścieków.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.