Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie II SA/Ka 2588/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. K., wniesioną na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę dwuboksowego garażu.
Podstawę wyroku stanowiły następujące ustalenia i ocena prawna Sądu administracyjnego:
Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002 r. Prezydent K, zatwierdził projekt budowlany dwóch boksów garażowych na terenie posesji przy ul. W. w K. i udzielił M. K. oraz P. J. pozwolenia na budowę wymienionych garaży - usytuowanych w granicy z działką sąsiednią przy ul. W. w K. W dniu 9 maja 2003 r. A. K. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną wyżej opisaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Powołując się na podstawę prawną z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, podniosła brak udziału w postępowaniu inwestycyjnym mimo, że jest współwłaścicielką nieruchomości sąsiedniej nr 59 przy ul. W. Postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r. Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie zakończone wydaniem decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę garażu dwuboksowego na rzecz M. K. i P. J. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Prezydent K. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 146 § 2 kpa odmówił uchylenia decyzji nr 1721/02.
Po wznowieniu postępowaniu organ ustalił, ze A. K. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę garaży, ponieważ jako współwłaścicielka nieruchomości sąsiedniej nr 59 została ujawniona w Kw w czerwcu 2002 r. już w toku postępowania administracyjnego, udział w nim brała wpisana do Kw E. K. Rozpoznając na nowo sprawę organ nie podzielił zarzutów skarżącej pod adresem ostatecznej decyzji, podniesionych we wniosku o wznowienie. Mając na uwadze przepisy prawa budowlanego z 1994 r. oraz rozporządzenia wykonawczego z dnia 14 grudnia 1994 r. "o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązujących w dacie wydawana decyzji, organ stwierdził jej zgodność z tymi przepisami. Ocena dotyczyła zgodności decyzji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dopuszczalności sytuowania obiektu garażowego w granicy z działką sąsiednią.
Organ uznał, że skoro decyzja o warunkach zabudowy dla garażu dwuboksowego określała powierzchnię około 42m- to projekt budowlany ustalający tę powierzchnię na 54,20m- mieści się w tolerancji wynikającej z użytego określenia powierzchni "około".
Organ odwoławczy Wojewoda Śląski podzielił stanowisko Prezydenta K. o braku podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej nr [...], bowiem inwestorzy dopełnili wszelkich formalności przewidzianych przepisami prawa określonych w art. 32 i 35 Prawa budowlanego.
Stwierdził też bezzasadność zarzutu co do bezpieczeństwa pożarowego obiektu garażowego. Organ nie stwierdził by zostały naruszone jakiekolwiek interesy prawne skarżącej również w zakresie nasłonecznienia jej budynku mieszkalnego.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca A. K. powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, a głównie podkreślała fakt zmian dokonanych w zatwierdzonym projekcie budowlanym już po wydaniu decyzji, a dotyczących konstrukcji i nachylenia dachu, wyglądu elewacji. Zmiany te winny skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji w ocenie skarżącej.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej wydanej przez Prezydenta K. nr [...] wobec oceny, że decyzja ta nie narusza prawa materialnego ani procesowego. Sąd podzielił trafnie przyjętą przez organ podstawę prawną wydanej decyzji opartą na przepisach ustawy Prawo budowlane z 1994 r. i przepisów techniczno-budowlanych z 1994 r. obowiązujących w dacie wydawania decyzji.
Późniejsze zmiany przepisów prawnych, na które powołuje się skarżąca, pozostają bez znaczenia dla oceny legalności decyzji, czyli zgodności z obowiązującymi przepisami w dacie orzekania. Sąd podkreślił też związanie organu architektoniczno-budowlanego wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w myśl przepisu art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie wykluczył także możliwości zwiększenia bądź zmniejszenia powierzchni garażu skoro decyzja o warunkach zabudowy określała ją orientacyjnie na "około 42m-".
W oceni Sądu Wojewódzkiego organ dopełnił wymogów z art. 35 Prawa budowlanego i skontrolował zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, warunkami ochrony środowiska i przepisami techniczno-budowlanymi. Stwierdził, ze projekt posiada wszystkie uzgodnienia i opinie, sporządzony został przez uprawnioną osobę.
Zarzuty skarżącej dotyczące zmian w projekcie po wydaniu decyzji nie mogą być, zdaniem Sądu, przedmiotem postępowania wznowieniowego, a jedynie mogą być oceniane co do charakteru i skutków tych zmian przed organem nadzoru budowlanego. W ocenie podsumowującej rozważania Sąd uznał brak podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i oddalił ją z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w imieniu skarżącej A. K. wniosła jej pełnomocnik adw. K, zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 36a, 34 ust. 4 i 35 ust. 1 pkt 7 l. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez przyjęcie, że wprowadzenie zmian w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę nie podlega rozpoznaniu w toczącym się postępowaniu i należą do właściwości organów nadzoru budowlanego, jak też przyjęcie, że zwiększenie powierzchni garażu o 12,5m- mieści się w uznaniowych granicach;
- 2) naruszenie przepisów postępowania art. 80 kpa przez dowolną ocenę materiału zebranego w sprawie w szczególności zmian w projekcie i możliwości zwiększenia powierzchni bez potrzeby zmiany decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach z uwzględnieniem kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Została ona oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia prawa materialnego i zarzucie naruszenia prawa procesowego, które to naruszenia miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
Należy jednak mieć na względzie, że skuteczne postawienie takich zarzutów wymaga wykazania, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu zakończonym wydaniem wyroku dopuścił się tych naruszeń.
Nie stanowią bowiem uzasadnionej podstawy kasacyjnej zarzuty zgłoszone w skardze kasacyjnej podnoszone pod adresem organów administracji.
Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie była wyłącznie decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K., z dnia [...] czerwca 2003 r. wydaną w postępowaniu wznowieniowym o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 21 października 2002 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 146 § 2 kpa.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, ponieważ Sąd administracyjny, którego zadaniem było zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 cytowanej ustawy p.p.s.a. dokonanie kontroli legalności wydanej decyzji nie stosował powołanych w skardze przepisów, a więc ich nie naruszył.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o całość materiału dowodowego Sąd podzielił stanowisko i ocenę organu w aspekcie obowiązujących i mających zastosowanie w sprawie niniejszej przepisów prawa.
Stawiając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 36a autor skargi kasacyjnej zdaje się pomijać fakt, że kontrolowana decyzja wydana została w postępowaniu wznowieniowym. Jest to postępowanie nadzwyczajne stwarzające możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująca w przepisach art. 145 § 1 kpa.
Przedmiotowe postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. z powodu niezawinionego braku udziału strony A. K. Należy jednak mieć na uwadze, że jako postępowanie nadzwyczajne charakteryzuje się pewnymi sformalizowanymi zasadami, których naruszenie mogłoby powodować rażące naruszenie prawa, prowadzące do nieważności postępowania.
W tym przedmiocie podnieść należy, iż granica postępowania rozpoznawczego w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej. Oznacza to, że niedopuszczalne jest wykroczenie poza granice wskazane w art. 145 § 1 kpa przez rozpoznanie sprawy, która nie było przedmiotem rozpoznania w postępowaniu administracyjnym.
Przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w postępowaniu o wznowienie dopuszczalne jest rozstrzygnięcie wyłącznie tożsamej sprawy pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną (patrz wyrok NSA - opubl. ONSA 1993, nr 3, poz. 64).
Powyższy wywód jest niezbędny wobec zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej a dotyczących zmian w projekcie budowlanym po jego zatwierdzeniu i po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę oraz braku zastosowania art. 36a, 34 ust. 4 i 35 ust. 1 pkt b Prawa budowlanego.
Przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie zważywszy na wskazane wyżej granice postępowania wznowieniowego. Także okoliczności związane z odstępstwem od wykonywania decyzji ostatecznej nie mogą być przedmiotem rozpoznania organów po wznowieniu postępowania, co słusznie pokreślił Sąd I instancji. Te kwestie mogą być przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego w samodzielnej, odrębnej sprawie.
Te same uwagi odnoszą się do zarzutu z pkt 2 skargi kasacyjnej o naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 80 kpa przez dowolną ocenę zmian w projekcie.
Co do naruszenia wskazanego przepisu art. 80 kpa - zauważyć trzeba iż nie był on w ogóle podstawą orzekania przez Sąd I instancji, podobnie jak przepisy wskazane w punkcie I, co podkreślano już we wcześniejszych rozważaniach Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Brak usprawiedliwionych podstaw prawnych wniesionej skargi kasacyjnej uzasadnia jej oddalenie z mocy art. 184 p.p.s.a.