Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gl 158/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach., oddalił skargę M. W. wniesioną na uchwałę rady Miejskiej W Gliwicach nr XVI/399/2004, z dnia 29 stycznia 2004 r., w przedmiocie odrzucenia zarzutów zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki przytoczył bezsporne w sprawie okoliczności, a mianowicie, że Rada Miejska w Gliwicach w dniu 31 maja 2001 r. podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 września do 23 września 2003 r. Właścicielka działek nr [...] położonych w rejonie ulicy T. obręb O. - M. W. zgłosiła zarzuty do projektu planu. W zarzutach podniosła, iż nie zgadza się na przeznaczenie jej gruntów jedynie w części pod zabudowę mieszkaniową, wnioskując o przeznaczenie pod zabudowę również działek przeznaczonych w projekcie na cele rolne.
Ponadto przez cześć jej działki ma przebiegać droga, co dodatkowo pomniejszy teren pod zabudowę. Prezydent Miasta Gliwice odmówił uwzględnienia zarzutów zaś Rada Miejska zaskarżoną uchwałą nr XVI/399/2004 z dnia 29 stycznia 2004 r. odrzuciła zarzuty.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego zaskarżona uchwała z dnia 29 stycznia 2004 roku jest zgodna z prawem, gdyż obowiązek uwzględnienia zarzutu istnieje tylko wówczas, kiedy naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut związane jest z jednoczesnym naruszeniem przepisów prawa materialnego. W warunkach sprawy nie doszło do zmiany przeznaczenie planistycznego działek skarżącej i pozostaną one w dotychczasowym sposobie użytkowania. Przepisy prawa nie przewidują przyznania właścicielom gruntów roszczenia o nadanie ich gruntom stosownego przeznaczenia planistycznego, a właśnie do tego zmierzały zarzuty M. W. Jeśli chodzi o zakres ingerencji projektu planu w prawo własności skarżącej, przy planowaniu drogi, został on zminimalizowany, gdyż wytyczona została po śladzie istniejącej już drogi gruntowej i tylko nieznacznie wchodzi na teren działki skarżącej swoimi liniami granicznymi. Nie mogły być również pozytywnie rozpatrzone żądania skarżącej, dotyczące przyznania jej nieruchomości zamiennej, gdyż te kwestie wiążą się już ze skutkami uchwalenia planu. Wszystkie te względy, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, przemawiają za oddaleniem skargi.
Od powyższego wyroku z dnia 29 lipca 2005 r. skargę kasacyjna wniosła M. W., podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego i procesowego. Według twierdzeń skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przepis ten nie był przedmiotem głębszych rozważań Sądu, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Poza tym naruszone zostały przepisy postępowania dotyczące uprawnień strony w zakresie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności. Wnosząca skargę kasacyjną twierdzi przy tym, że działka nr [...] jest przecięta drogą gruntowa (polną), więc zamiana jej na drogę lokalną spowoduje, iż przestanie funkcjonować ona jako działka zdolna do przejęcia funkcji mieszkaniowo- usługowej, gdyż jej powierzchnia zostanie zmniejszona o 50%.
W związku z tym, według wywodów wnoszącej skargę kasacyjną, powinna otrzymać sąsiednią i przylegającą działkę, stanowiąca własność Gminy Gliwice. Takie rozwiązanie nie naruszyłoby interesu prawnego osób fizycznych jako właścicieli. Z kolei działka nr. [...] tylko w części może się nadawać do zagospodarowania jako działka budowlana, gdyż wyznaczniki rozbudowy dzielnicy W. tj. ciągi wodne i elektryczne, ograniczają tę możliwość. W konkluzji w skardze kasacyjnej zgłoszony został wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych postaw zaskarżenia.
Przede wszystkim chybiony jest zarzut naruszenia przepisu art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U z 1999 r. Nr 15 poz. 139, ze zm./. Wprawdzie rację ma wnosząca skargę kasacyjną, że powołany przepis przewiduje m. in. możliwość wykupienia nieruchomości lub jej części albo zamiany na inną jeśli korzystanie z nieruchomości lub jej części, w dotychczasowy sposób, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, jednakże możliwość taka została przewidziana dopiero po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo po jego zmianie.
Oznacza to, że unormowanie z art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie miało i nie mogło mieć zastosowania w niniejszej sprawie przy rozpatrywaniu skargi na uchwałę w sprawie odrzucenia zarzutów dot. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z oczywistych zatem względów nie mogło dojść do naruszenia omawianego przepisu przez Sąd Wojewódzki, który go nie stosował. Uszło przy tym uwadze wnoszącej skargę kasacyjną najzupełniej trafne stwierdzenie, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "nie mogły być pozytywnie rozpoznane i uwzględnione na etapie rozpatrywania zarzutów do planu żądania skarżącej, dotyczące przyznania jej nieruchomości zamiennej, te kwestie, wiążą się już bowiem ze skutkami uchwalenia planu". Podniesiony zatem w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest bezzasadny.
Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia: "przepisów postępowania dotyczących uprawnień Strony w zakresie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności". Na poparcie tak sformułowanego zarzutu w skardze kasacyjnej nie został powołany jakikolwiek przepis prawa a to oznacza, że zarzut naruszenia przepisów postępowania jest bezzasadny. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej - jest bowiem związany granicami tej skargi. Oznacza to m. in., że jeżeli strona wnosząca skargę kasacyjną wskaże przepis prawa materialnego lub procesowego, który jej zdaniem został naruszony to Naczelny Sąd Administracyjny nie bada czy Sąd Wojewódzki naruszył również inne przepisy a tym bardziej nie bada naruszenia przepisów nie powołanych w skardze kasacyjnej.
Rozpoznając bowiem skargę kasacyjną ocenie poddane jest naruszenie tylko tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej (por. postanowienie SN z dnia 26 września 2000 r., IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39). Poza tym Naczelny Sąd Administracyjny bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie nie zachodzi. Skoro zatem skarga kasacyjna nie wymienia jakiegokolwiek przepisu prawa procesowego, które miałyby być naruszone przez Sąd Wojewódzki, zarzuty naruszenia przepisów procesowych uznać należy za dowolne.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powoływanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji wyroku.