Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydanym na posiedzeniu niejawnym wyrokiem z 21 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 13/20, oddalił sprzeciw E.K.-F. od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z [...] grudnia 2019 r., nr [...]w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Na wniosek E.K.-F. organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie administracyjne, w toku którego ustalono, że D.J. (współwłaścicielka budynku mieszkalnego położonego w G.przy ul. [...]) przeprowadziła w użytkowanym przez siebie lokalu nr [...]w ww. budynku roboty budowlane, polegające na wykonaniu kominka i jego podłączeniu do istniejącego przewodu kominowego; roboty budowlane zostały wykonane w 2003 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po dokonaniu ustaleń w [...] 24 listopada 2017 r. stwierdził brak podstaw do nałożenia na inwestora – D.J. obowiązku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.).
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania E.K.-F., decyzją z [...] marca 2018 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ pierwszej instancji został zobowiązany do dokonania ustaleń w zakresie: zgodności wykonanych robót z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, istnienia bądź nie w miejscu kominka pieca akumulacyjnego na paliwo stałe i jego podłączenia do przewodu kominowego oraz ustalenia czy wykonanie i podłączenie kominka miało miejsce zgodnie ze sztuką budowlaną wobec istnienia sprzecznych opinii kominiarskich i ekspertyzy technicznej.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdyni po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] stycznia 2019 r. nakazał inwestorowi – D. J.doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę podłączenia do przewodów kominowych kominka (obudowanego wkładu kominkowego) zlokalizowanego w mieszkaniu nr [...] budynku przy ul. [...]. Organ uznał, że wykonanie kominka z uwagi na podłączenie go do przewodów kominowych stanowiących część wspólną budynku wymagało zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Tak więc inwestor powinien posiadać taką zgodę, a skoro pomimo wezwania nie przedłożył pisemnej zgody wszystkich współwłaścicieli budynku na wykonanie spornych prac, to organ stwierdził, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane i dlatego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ww. ustawy nakazał wskazaną w sentencji decyzji rozbiórkę.
Odwołania od powyższej decyzji złożyły D.J. i E.K.-F..
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2019 r. po raz kolejny uchylił decyzję Powiatowego Inspektora w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie wyjaśnił okoliczności wskazanych w decyzji kasacyjnej z [...] marca 2018 r., których wyjaśnienie ma istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby Powiatowy Inspektor mając na uwadze przepis § 132 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, z późn. zm.) oraz ekspertyzę techniczną i sprzeczne opinie kominiarskie wyjaśnił, czy przedmiotowy kominek został wykonany i podłączony zgodnie ze sztuką budowlaną. Nie ustalono też, czy w dacie wykonania robót budowlanych były one zgodne z obowiązującymi wówczas przepisami o zagospodarowaniu terenu.
Zgodnie zaś z obowiązującym od 2014 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta Gdynia dopuszczalne jest wykonywanie kominków tylko w zabudowie jednorodzinnej. Organ pierwszej instancji nie przeanalizował zatem, czy w sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego, wyjaśnienia wymagała także kwestia prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym ustalenie, czy inwestor występował o uzyskanie zgody zastępczej. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił także czy przedmiotowy kominek został podłączony w miejscu dawnego pieca grzewczego akumulacyjnego na paliwo stałe i podłączony do przewodu dymowego obsługującego poprzednio ten piec. Nie ustalono zatem czy poprzedni piec został tylko wymieniony na kominek, co powodowałoby, że inwestor posiadałby prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że nałożony na inwestora obowiązek powinien być określony w sposób precyzyjny, z wyszczególnieniem poszczególnych robót i etapów ich wykonania, a nieprawidłowości do usunięcia opisane w taki sposób, aby organ w przypadku ich niewykonania przez inwestora mógł wyegzekwować nałożony obowiązek (na przykład przez wykonanie zastępcze). Wymogów tych nie spełnia jednak zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Sprzeciw od powyższej decyzji wniosła E.K.-F., żądając jej uchylenia w całości. Zdaniem strony wnoszącej sprzeciw w niniejszej sprawie nie istniały przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa; nie było potrzeby ponownego wyjaśniania istotnego zakresu sprawy.
Wskazanym na wstępie wyrokiem z 21 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił sprzeciw uznając, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej.
W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo w okolicznościach niniejszej sprawy zastosował art. 138 § 2 kpa. Szczegółowo wyjaśnił też, dlaczego wskazane w decyzji uchybienia mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz wskazał, jakie okoliczności organ powinien wziąć pod uwagę ponownie orzekając w sprawie. Stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia organu orzekającego w pierwszej instancji, polegające na oparciu swego orzeczenia wyłącznie na kwestii nieprzedłożenia przez inwestora zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie kominka przy jednoczesnym braku analizy przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, do czego organ był zobowiązany w celu prawidłowego zastosowania art. 51 ustawy - Prawo budowlane, powodują, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe.
Sąd podniósł także, że organ pierwszej instancji wydając kwestionowane rozstrzygnięcie nie wyjaśnił w zasadzie żadnych okoliczności do których ustalenia był zobowiązany wcześniejszą decyzją kasacyjną z [...] marca 2018 r. Za chybiony uznał zatem Sąd podniesiony w sprzeciwie zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 136 kpa. W ustalonym stanie sprawy organ odwoławczy nie mógł przeprowadzić dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego bez jednoczesnego narażenia się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania z art. 15 kpa. Porównanie bowiem materiału dowodowego dotychczas zebranego przez Powiatowego Inspektora oraz zakresu wymaganego uzupełnienia prowadzi do wniosku, że przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy wykraczałoby poza uzupełniający charakter tego postępowania, o którym mowa w art. 136 kpa. Zdaniem Sądu przeprowadzenie dodatkowego postępowania w rozpoznawanej sprawie sprowadzałoby się w istocie do przeprowadzenia postępowania dowodowego niemalże w całości.
Ponadto po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w kwestionowanej decyzji, rozstrzygnięcie organu odwoławczego mogłoby zostać wydane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlanego, a nie jak miało to miejsce w niniejszej sprawie na podstawie pkt 1 tego przepisu. Działanie takie skutkowałoby zatem zamknięciem stronom drogi do ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd zauważył także, że organ odwoławczy nie mógł zastosować art. 136 kpa w niniejszej sprawie również z tego względu, że rozstrzygnięcie wydane przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 51 ustawy - Prawo budowlane zostało sformułowane w sposób nieprawidłowy. Powiatowy Inspektor poprzez bardzo ogóle określenie obowiązku inwestora, nie wskazał jakie konkretnie czynności ma wykonać inwestor w celu prawidłowej realizacji nałożonego na niego obowiązku rozbiórki kominka.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła E.K.-F.. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151a § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej: "ppsa", w zw. z art. 138 § 2, art. 136 § 1 i art. 12 § 1 kpa. Zdaniem skarżącej kasacyjnie naruszenie powyższych przepisów polega na niezasadnym oddaleniu sprzeciwu i błędnym przyjęciu, że organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną prawidłowo skorzystał z art. 138 § 2 kpa, chociaż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania, dlatego sprzeciw powinien zostać uwzględniony. Wadliwe oddalenie sprzeciwu jest także efektem błędnego przyjęcia, że organ odwoławczy prawidłowo nie skorzystał z instytucji przewidzianej w art. 136 kpa, podczas gdy okoliczności sprawy wskazywały na możliwość i konieczność uzupełnienia materiału dowodowego przez organ odwoławczy w ramach tego przepisu i wydanie decyzji merytorycznej w sprawie. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji narusza zatem zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 § 1 kpa.
W oparciu o powyższe zarzuty E.K.-F. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z [...] grudnia 2019 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że w sprawie bezsporne jest, że inwestor wykonał określone roboty budowlane bez pozwolenia na budowę, mimo że prace te wymagały uzyskania takiego pozwolenia. A zatem wobec zaistnienia przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawu budowlane, nie było potrzeby analizowania w sprawie przez organy przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Organ pierwszej instancji nie był więc do tego zobowiązany dla prawidłowego zastosowania art. 51 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto skarżąca kasacyjnie wskazała, że inwestor nie posiadał zgody wszystkich współwłaścicieli budynku na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, nie toczyło się też postępowanie sądowe o uzyskanie zgody zastępczej, co organ odwoławczy mógł sam uzupełnić z urzędu w ramach skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 136 § 1 kpa. Do wydania decyzji merytorycznej, nakazującej rozbiórkę samowoli budowlanej, wystarczające było więc przyjęcie okoliczności braku zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie brak jest zatem podstaw do legalizacji samowoli budowlanej, a tym bardziej do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu oceny, czy można wydać decyzję legalizującą samowolę budowlaną. Skarżąca kasacyjnie podniosła ponadto, że wszystkie wskazane przez organ odwoławczy okoliczności jako istotne do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji w ramach prowadzonego ponownie postępowania, organ odwoławczy mógł samodzielnie wyjaśnić w ramach przeprowadzenia dodatkowego postępowania na zasadzie art. 136 § 1 kpa. Wydanie natomiast kolejny raz decyzji kasacyjnej powoduje, że naruszono zasadę szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 § 1 kpa, zwłaszcza, że postępowanie w niniejszej sprawie trwa od 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 182 § 2a ppsa skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. W § 3 tego przepisu wskazano, że na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Z tego względu nie mógł zostać uwzględniony zawarty w piśmie procesowym z [...] maja 2020 r. wniosek skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie. NSA zgodnie z powyższą regulacją wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.
Przedmiotem oceny dokonanej w zaskarżonym wyroku WSA była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa. Charakter i zakres zaskarżonej decyzji, tj. decyzji kasacyjnej powoduje, że przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji powinno być wyłącznie skontrolowanie kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Kontrola ta nie może natomiast, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do organu pierwszej instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu wiedzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 kpa.
Zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 138 § 2 kpa organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy stwierdzi, że naruszył on przepisy procesowe nieprzeprowadzając postępowania wyjaśniającego, albo wprawdzie je przeprowadzając, ale z rażącym, naruszeniem przepisów procesowych, np. niedokonując w ogóle ustaleń albo dokonując ustaleń, ale z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych sprawy wymagających przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Naruszenie takie nie może być bowiem usunięte przez organ odwoławczy w wyniku przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, gdyż naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego powodem wydania przez ten organ decyzji kasacyjnej było uznanie, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 7 i 77 kpa z uwagi na nieprzeprowadzenie szczegółowego postępowania wyjaśniającego zmierzającego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści. Jak wskazał organ odwoławczy, co podtrzymał też Sąd pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że inwestor w 2003 r. wykonał roboty budowlane polegające na budowie kominka w budynku wielorodzinnym bez pozwolenia na budowę, mimo że tego rodzaju prace wymagały uzyskania pozwolenia (art. 28 § 1 ustawy – Prawo budowlane). A zatem zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: bez wymaganego pozwolenia na budowę (pkt 1) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4).
Spełnienie natomiast przynajmniej jednej z ww. przesłanek implikuje podjęcie przez organ nadzoru budowlanego działań na podstawie art. 51 ustawy - Prawo budowlane, tj. wydania decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (ust. 1 pkt 1) albo wydania decyzji o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i sprawdzenie ich wykonania (ust. 1 pkt 2).
Natomiast organ pierwszej instancji, co słusznie zauważył organ odwoławczy i Sąd pierwszej instancji, nie dokonał żadnych ustaleń w celu wyjaśnienia czy roboty budowlane polegające na budowie kominka wykonane zostały w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Tak więc powiatowy organ nadzoru budowlanego nie dokonał analizy przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane, do czego organ jest zobowiązany w celu wydania prawidłowego rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ustawy – Prawo budowlane. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie brak pozwolenia na budowę nie wyłącza możliwości legalizacji wykonanych robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane pod warunkiem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Wydanie zatem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdyni orzeczenia o rozbiórce kominka na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane opartego wyłącznie na kwestii nieprzedłożenia przez inwestora zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie kominka, przy jednoczesnym braku analizy przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane, powoduje, że wydanie takiego orzeczenie jest przedwczesne z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dlatego też prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy zasadnie uznał, że koniecznym było przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania poprzez ustalenie, czy: 1) roboty budowlane polegające na budowie kominka były zgodne z przepisami o zagospodarowaniu terenu, obowiązującymi w dacie ich wykonania (zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta Gdynia od 2014 r. wykonywanie kominków jest dopuszczalne tylko w zabudowie jednorodzinnej), 2) sporny kominek został wykonany i podłączony zgodnie ze sztuką budowlaną (do akt sprawy zostały włączone bowiem sprzeczne opinie kominiarskie: jedna negatywna z [...] października 2016 r., nr [...] oraz dwie pozytywne z [...] października 2016 r. nr [...] i z [...] czerwca 2017 r. nr [...], a także pozytywna ekspertyza techniczna budynku sporządzona w lipcu 2017 r. przez rzeczoznawcę w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, k. 20, 66-83, 87, 89), 3) wykonany kominek został zainstalowany zgodnie z § 132 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (przepis ten określa, w jakich budynkach i pomieszczeniach kominki opalane drewnem z zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowane) oraz czy 4) kominek został wykonany (zainstalowany) w miejscu dawnego pieca akumulacyjnego na paliwo stałe i podłączony do przewodu dymowego, do którego uprzednio podłączony był piec.
Przy czym wyjaśnienie tej ostatniej okoliczności jest również istotne dla ustalenia, czy inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy też nie. Wymiana bowiem pieca grzewczego na kominek nie wymagałaby zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Podkreślić należy, że konieczności wyjaśnienia tej kwestii nie przeczy podnoszona przez skarżącą kasacyjnie okoliczność, że od 1986 r. cały budynek ogrzewany był gazem, a do 1986 r. budynek ogrzewano piecem na koks. Wskazane formy ogrzewania budynku nie wyłączają bowiem możliwości wcześniejszego istnienia w lokalu nr [...] pieca grzewczego. Prawidłowo wskazał więc Sąd pierwszej instancji, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania przez organ odwoławczy, o którym mowa w art. 136 § 1 kpa, sprowadzałoby się w istocie do przeprowadzenia postępowania dowodowego w rozpoznawanej sprawie niemalże w całości, co byłoby naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania z art. 15 kpa.
Powyższe powoduje, że za niezasadne uznać należy wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151a § 1 i § 2 ppsa w zw. z art. 138 § 2 kpa, art. 136 § 1 kpa i art. 12 § 1 kpa, gdyż Sąd pierwszej instancji prawidłowo oddalił sprzeciw na decyzję kasacyjną Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z [...] grudnia 2019 r. Organ odwoławczy wskazał z naruszeniem jakich przepisów wydane zostało orzeczenie przez organ pierwszej instancji, a także szczegółowo wyjaśnił, dlaczego wskazane uchybienia mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz podał, jakie okoliczności powinien wziąć pod uwagę organ ponownie orzekając w sprawie. Wywiązał się tym samym z obowiązku, jaki nakłada na niego art. 138 § 2 kpa. Podkreślić również należy, że zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 kpa, na naruszenie której powołuje się skarżąca kasacyjnie, nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa i w konsekwencji naruszać uprawnień procesowych stron w imię "szybkości" postępowania.
Każda sprawa administracyjna musi być rozpoznana wnikliwie, z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Ponadto jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, organ odwoławczy nie mógł zastosować w niniejszej sprawie art. 136 kpa także z tego względu, że rozstrzygnięcie wydane przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 51 ustawy - Prawo budowlane zostało sformułowane w sposób nieprawidłowy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdyni zobowiązał bowiem inwestora do doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego, w sytuacji, gdy w sprawie nie ustalono czy poprzednio w miejscu kominka znajdował się piec grzewczy. Dodatkowo, jak zasadnie podniósł organ odwoławczy, organ pierwszej nie wskazał, jakie konkretnie czynności związane z rozbiórką ma wykonać inwestor. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji w przypadku ponownego orzeczenia rozbiórki kominka zobowiązany został do wskazania, które z podłączeń mają zostać zlikwidowane, które z otworów mają zostać zaślepione, czy też które z przewodów należy udrożnić, jak również, w którym miejscu prace te mają zostać wykonane.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 oraz art. 182 § 2a i § 3 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.