Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę C. K. na bezczynność W.-M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, iż nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sądy administracyjne nie są właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych, tak jak w niniejszej sprawie, z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy albo ich pracowników. Skargi te wnoszone są oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w dziale VIII (art. 227-240) kpa i stanowią odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego też, skargi takie załatwiane są w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi, a wydane w następstwie rozpoznania takich skarg akty, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego.
Ze skargą kasacyjną na powyższe postanowienie wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego C. K., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 3 § 2 pkt 2, art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 166 i art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", a także domagając się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca wskazała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że błędnym jest stanowisko Sądu I instancji, iż skarga strony musi być potraktowana jako skarga w rozumieniu art. 227-240 kpa na bezczynność organów administracji publicznej w zakresie nadzoru nad funkcjonowaniem podległych jej jednostek, podczas gdy skarżąca kwestionowała decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z przepisem art. 227 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, który przytacza w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji, przedmiotem skargi ogólnej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII kpa nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi.
Skarga ta jest środkiem obrony interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji nie została wymieniona w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy.
W przedmiotowej sprawie podstawą dla odrzucenia skargi przez Sąd I instancji, stał się art. 58 § 1 pkt 1 "P.p.s.a.", który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd administracyjny natomiast, nie jest właściwy, jak wcześniej wskazano, do rozpoznawania skarg i wniosków z działu VIII kpa. Błędne są więc tezy zawarte w skardze kasacyjnej co do dopuszczalności skargi.
W odniesieniu do zarzutu skargi kasacyjnej o niewłaściwym zakwalifikowaniu skargi z uwagi na fakt, iż skarżąca kwestionowała w skardze decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazać należy, że zgodnie z art. 57 § 1 skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przepis art. 57, w paragrafie § 1 nie ustala zbyt rygorystycznych warunków formalnych skargi, jednakże warunek wskazania w niej organu jest jednym z koniecznych. Jak podała C. K. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest to "skarga na brak właściwego nadzoru prawnego, przez wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w O. nad decyzjami podejmowanymi przez Starostwo Powiatowe, S. oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.". Nie można zatem czynić zarzutu Sądowi I instancji, iż niewłaściwie zakwalifikował organ którego działanie lub bezczynność została zaskarżona.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.