Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 926/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Łodzi oddalił skargę J. K. na decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2018 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy wymeldowania W. K. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, do Wójta Gminy [...] wpłynął wniosek J. K. z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania W. K. z pobytu stałego w nieruchomości, oznaczonej nr [...], położonej w miejscowości [...], w gminie [...]. Organ gminy wydał [...] stycznia 2015 r. decyzję, mocą której orzekł o odmowie wymeldowania W. K. z pobytu stałego. J. K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, wskutek czego Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2015 r. uchylił w/w decyzję Wójta Gminy G., nakazując organowi meldunkowemu ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy.
Wójt Gminy [...] w dniu [...] października 2015 r. ponownie orzekł o odmowie wymeldowania W. K. z pobytu stałego, w wyniku odwołania J. K. decyzją z [...] marca 2016 r. Wojewoda [...] orzekł o utrzymaniu w mocy w/w decyzji organu gminy. J. K. wniosła skargę na decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego.
Dalej wskazano, że w wyniku rozpatrzenia powyższej skargi J. K. WSA w Łodzi, wyrokiem z 27 lipca 2016 r., III SA/Łd 368/16, orzekł o uchyleniu w/w decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z [...] października 2015. W wytycznych sąd wojewódzki podniósł, że organy obowiązane będą uzupełnić materiał dowodowy, a następnie dokonać oceny zamiaru uczestnika postępowania opuszczenia lokalu w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, wskazując w uzasadnieniu decyzji przyczyny odmowy dania wiary niektórym dowodom. W wyroku III SA/Łd 368/16 wskazano ponadto, że organy obowiązane będą w szczegółowy sposób wykazać ocenę okoliczności sprawy, w szczególności co do daty i dobrowolności opuszczenia lokalu przez uczestnika postępowania.
W aktualnie kontrolowanym wyroku przytoczono dalej, że Wójt Gminy [...] decyzją z [...] sierpnia 2017 r. orzekł o odmowie wymeldowania W. K. z pobytu stałego. Od tej decyzji J. K. wniosła odwołanie.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewoda [...], rozpatrując powyższe odwołanie potwierdził fakt pominięcia w toku prowadzonego przez organ gminy postępowania, pełnomocnika odwołującej się. To uchybienie przesądziło o uchyleniu przez Wojewodę w dniu 4 kwietnia 2018 r. w/w decyzji Wójta Gminy [...] i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania.
Z wyroku sądu wojewódzkiego wynika dalej, że Wójt Gminy [...] decyzją z [...] czerwca 2018 r. orzekł o odmowie wymeldowania W.K. z pobytu stałego w spornej nieruchomości, a J. K. odwołała się tej decyzji, zarzucając organowi I instancji szereg uchybień pod kątem interpretacji przesłanek materialnoprawnych występujących w przedmiotowym stanie faktycznym.
Rozstrzygając w/w odwołanie, Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją i działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., K.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2018 r. orzekającą o odmowie wymeldowania W. K. z pobytu stałego z nieruchomości oznaczonej numerem [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że J. K. w sposób wystarczający wykazała swój interes prawny do złożenia wniosku w przedmiocie wymeldowania W. K. Poddając natomiast ocenie postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji Wojewoda stwierdził, że sprawa została rozpoznana zgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną.
Zdaniem organu odwoławczego należało w sposób wyczerpujący ustalić, czy W. K. opuścił sporną posesję w sposób "dobrowolny" i "trwały". Ze zgromadzonych przez Wójta Gminy [...] akt postępowania w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż W. K., pomimo uprzedniej utraty dostępu do posiadania spornej nieruchomości na skutek działań J. K., podejmował skuteczne czynności na drodze prawnej celem przywrócenia poprzedniego stanu posiadania. Wynikiem powyższego jest m. in. skutecznie przeprowadzona 26 stycznia 2018 r. egzekucja tytułu wykonawczego, tj. wyroku Sądu Rejonowego w [...] z 6 grudnia 2016 r., [...]. Dodatkowo, dwukrotnie W. K. wnosił o wznowienie egzekucji w powyższej sprawie z powodu ponownej utraty dostępu posiadania spornej nieruchomości.
Organ wskazał również, że Kierownik Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...] poinformował, iż w okresie od września 2017 r. do 10 maja 2018 r. pod adresem [...] były wielokrotnie przeprowadzone interwencje funkcjonariuszy Policji dotyczące braku możliwości realizacji przez W. K. zasądzonego w powołanym wyroku prawa. Niniejsze działania, w ocenie Wojewody, pozbawiają przesłanki "dobrowolności" opuszczenia spornej nieruchomości przez niego. Zdaniem organu odwoławczego o tym, że opuszczenie spornej nieruchomości przez stronę nie miało charakteru "trwałego" świadczą też zeznania świadków przeprowadzone w ramach tzw. pomocy prawnej, za pośrednictwem Wójta Gminy [...].
Wojewoda [...] skonstatował, że nieruchomość oznaczona nr [...], położona w miejscowości [...] w gminie [...] nie wypełnia dla W. K. znamion definicji miejsca stałego, tj. miejsca, w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, przyjmuje i nadaje korespondencję.
Dalej organ II instancji zauważył, że przeprowadzone przez organ I instancji w toku zaskarżonego postępowania czynności dowodowe jednoznacznie przesądziły o nieistnieniu przesłanek wymeldowania w przedmiotowej sprawie, zawartych w art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2018 r., poz. 1382, Uel).
Zdaniem Wojewody fakt podjęcia przez W. K. powołanych wyżej kroków prawnych, a także przeprowadzone przesłuchania świadków jednoznacznie wskazują, że W. K. w sposób wyraźny nie zrezygnował z zamiaru przebywania w spornej nieruchomości.
Na powyższą decyzję skargę do WSA w Łodzi złożyła J. K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- 1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 35 Uel poprzez jego niezastosowanie wobec przyjęcia, że brak jest elementu dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca zameldowania, w sytuacji gdy W. K. dobrowolnie zabrał swoje rzeczy osobiste i zamieszkał ze swoją narzeczoną B. S. w miejscowości [...], "bowiem jego matka sprzeciwiała się temu związkowi, zaś wszczynane przez W. K. sprawy sądowe mają charakter pieniactwa procesowego i są efektem wcześniej wytoczonych mu przez matkę spraw cywilnych dotyczących odwołania darowizny nieruchomości w miejscowości [...]";
- 2) obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, pomimo, że w sprawie istniały wątpliwości dotyczące centrum życiowego W. K. i jego miejsca pobytu zarówno stałego, jak i czasowego, co skutkowało wydaniem decyzji o odmowie wymeldowania z miejsca pobytu stałego – miejscowości [...] – W. K., pomimo, że istnieją przesłanki do wydania decyzji o wymeldowaniu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., Ppsa) skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Opisanym na wstępie wyrokiem sąd pierwszej instancji oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki w pierwszej kolejności wskazał, że w sprawie wypowiadał się już WSA w Łodzi. W związku z tym zastosowanie miał art. 153 Ppsa, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
W ocenie sądu a quo całokształt zgromadzonego i przeanalizowanego przez organy materiału dowodowego wskazuje, że nie zaistniały przesłanki do wymeldowania zainteresowanego ze spornego lokalu. Dotychczasowe zachowania zainteresowanego wskazują na to, że zamierza on zamieszkać w nieruchomości, oznaczonej nr [...] w miejscowości [...], w gminie [...]. Dalej sąd ten wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zainteresowany podjął szereg kroków prawnych w celu powrotu na sporną nieruchomość i ponownego na niej zamieszkania. W świetle powyższego przekonująco brzmią zapewnienia zainteresowanego o woli powrotu do przedmiotowego lokalu z zamiarem stałego pobytu.
Zdaniem sądu pierwszej instancji organy zrealizowały także zalecenia zawarte w poprzednio wydanym wyroku w zakresie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscowości [...] na okoliczność ewentualnego skoncentrowania tam centrum życiowego przez zainteresowanego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła J. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając temu wyrokowi naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 35 Uel poprzez jego niezastosowanie wobec przyjęcia, że brak jest elementu dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca zameldowania, w sytuacji gdy W. K. dobrowolnie zabrał swoje osobiste rzeczy i zamieszkał ze swoją narzeczoną B. S. w miejscowości [...], bowiem jego matka sprzeciwiała się temu związkowi, zaś wszczynane przez W. K. sprawy sądowe mają charakter pieniactwa i są efektem wcześniej wytoczonych mu przez matkę spraw cywilnych dotyczących odwołania darowizny nieruchomości w miejscowości [...];
- 2. przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 i 2 Ppsa poprzez przyjęcie, że organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego, w sytuacji gdy organy administracji w toku postępowania ewidentnie naruszyły art. 77 i 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że opuszczenie spornej nieruchomości przez stronę nie miało charakteru "trwałego", w sytuacji gdy z przesłuchań świadków przeprowadzonych za pośrednictwem Wójta Gminy [...] wynika, że mają oni świadomość, że W. K. zamieszkuje pod innym adresem niż [...].
Wskazując na powyższe, na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, strona skarżąca kasacyjnie wnosi o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania,
- 2. zasądzenie od "Samorządowego Kolegium Odwoławczego" (autor skargi kasacyjnej nie wskazał precyzyjnie o jaki organ, w jakiej siedzibie, o takiej nazwie mu chodzi – uwaga Sądu) na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej J. K. po rekapitulacji przebiegu postępowania, podnosi, że skoro centrum życiowe W. K. znajduje się poza miejscem jego zameldowania, stwarza to sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu. WSA w Łodzi naruszyć miał wskazane w skardze kasacyjnej przepisy, w sytuacji gdy organy ewidentnie naruszyły art. 35 Uel oraz art. 77 i 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego przyjmując, że opuszczenie spornej nieruchomości przez stronę nie miało charakteru dobrowolnego. Organ nie dołożył wszelkich starań do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz błędnie ocenił materiał dowodowy, czego dowodzić mają zeznania świadków. Wszczynane przez W. K. sprawy mają – w ocenie skarżącej kasacyjnie – charakter pieniaczy.
Sąd wojewódzki nie stosując art. 35 Uel naruszył ten przepis, zaś naruszenie przepisów, do którego doszło w toku postępowania prowadziły do pozbawienia skarżącej możliwości dochodzenia przysługującego jej prawa.
Skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym.
Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu.
Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
A. Nie można uznać za skuteczny zarzutu naruszenia art. 3 § 1 Ppsa, z którego wynika jedynie, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Nie mógł naruszyć tego przepisu WSA w Łodzi w zaskarżonym wyroku, skoro rozpoznając skargę J. K. na decyzję Wojewody [...] i nieuwzględniając ją zastosował środek znany Ppsa w postaci oddalenia tej skargi.
B. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 i § 2 Ppsa, w którym ustawodawca określił przesłanki i formy wyrokowania przez sąd administracyjny w przypadku skargi na decyzję lub postanowienie i uwzględnienia takiej skargi. Art. 145 § 1 Ppsa ma charakter regulacji rozbudowanej wewnętrznie dzieląc się na 3 punkty, dodatkowo art. 145 § 1 pkt 1 dzieli się jeszcze na litery (a-c). W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do regulacji normatywnej, która nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl).
W poszczególnych przepisach art. 145 § 1 Ppsa określono różne formy sentencji wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę m. in. na decyzję administracyjną, w których to przewidziano, że sąd uchyla taką decyzję w całości lub w części w oznaczonych przypadkach, bądź też stwierdza jej nieważność w całości lub w części lub stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa. Wyrokując w sprawie ze skargi na oznaczoną decyzję sąd administracyjny gdyby ją miał uwzględnić musiałby wybrać tylko jedną z tych form, nie sposób przy tym ze sformułowania zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 145 § 1 Ppsa ustalić, o którą formę wyrokowania przez sąd pierwszej instancji stronie skarżącej kasacyjnie chodzi. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji strony, po to sporządzenie skargi kasacyjnej ustawodawca powierzył fachowemu pełnomocnikowi, aby ten środek odwoławczy spełniał oznaczone rygory formalne.
Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna w powyższym aspekcie nie spełnia takich wymagań, przeto nie poddaje się w zakresie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 Ppsa kontroli. Ubocznie wypadnie zauważyć, że WSA w Łodzi oddalając skargę działał na podstawie art. 151 Ppsa, zarzutu naruszenia zaś tego przepisu w skardze kasacyjnej nie podniesiono.
C. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 2 Ppsa, skoro przepis ten stanowi, że "W sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie". Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., przeto art. 145 § 2 Ppsa nie mógł mieć w sprawie sądowoadministracyjnej zastosowania, skoro zaskarżonej decyzji nie wydano w innym postępowaniu, niż uregulowane w K.p.a.
D. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 77 K.p.a. i nieuwzględnienia tej okoliczności przez sąd pierwszej instancji. Art. 77 K.p.a. dzieli się na 4 paragrafy, nie stanowi zatem całości, ale ma rozbudowaną strukturę. W skardze kasacyjnej nie sprecyzowano, o jaki przepis chodzi, który z paragrafów art. 77 K.p.a. miał zostać naruszony. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej jest związany jej granicami, nie może domyślać się intencji strony. W tym zakresie przeto ograniczyć się wypadnie do wywodów zawartych w pkt C niniejszego uzasadnienia i z tych samych co tam wyłuszczonych powodów uznać, że skarga kasacyjna w powyższym zakresie nie poddaje się kontroli.
E. Nie jest trafny zarzut naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 80 K.p.a. przez błędną ocenę materiału dowodowego, a przy tym nieuwzględnienia tej okoliczności przez sąd pierwszej instancji. Prawidłowo WSA w Łodzi stwierdził, że organy zebrały i trafnie oceniły materiał dowodowy, przeprowadzając jego rzetelną analizę. Z art. 80 K.p.a. wynika, że organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wbrew wywodom zawartych w skardze kasacyjnej, trafnie oceniono zeznania świadków, a uwzględniając prawne działania W. K. w zakresie dążenia do przywrócenia mu posiadania lokalu, dowody na interwencje organów Policji wobec uniemożliwiania mu korzystania z lokau w miejscu stałego zameldowania, zasadnie sąd pierwszej instancji w ślad za orzekającymi organami, uznał iż opuszczenie przezeń lokalu pod adresem [...] nie miało charakteru trwałego, ani dobrowolnego. W tym aspekcie wywody skargi kasacyjnej zawierają jedynie polemikę z sądem pierwszej instancji.
F. W konsekwencji nie jest trafny zarzut naruszenia art. 35 Uel poprzez jego niezastosowanie w sprawie administracyjnej, skoro postępowanie administracyjne w sprawie doprowadziło do ustalenia, że W. K. nie opuścił miejsca stałego zameldowania, zachowywał związek z tym miejscem, nie miał zamiaru jego opuszczenia. Brak ciągłości przebywania pod adresem [...] był spowodowany działaniami faktycznymi skarżącej kasacyjnie, które zostały także ocenione prawomocnie przez sąd powszechny w aspekcie prawomocnego orzeczenia o przywróceniu W. K. posiadania przedmiotowego lokalu.
G. Z tych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa skargę kasacyjną oddalono.